40/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 40 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 40/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Σ. Κ. του Π., 2. Σ. συζ. Σ. Κ., το γένος Ε. Φ., 3.Γ. Β. του Η. και 4. Γ. συζ. Γ. Β., το γένος Ν. Μ., κατοίκων απάντων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Λιάγκα και κατέθεσε προτάσεις και δήλωσε το ορθό όνομα της 2ης των αναιρεσειόντων -Σ. , Σ. Κ., το γένος, το ορθό - Φ., αντί του εσφαλμένου- Φ..

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Θ. Π. του Α. και 2. Α. Μ. συζ. Θ. Π., θυγ. Κ. και Β. Μ., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Γεωργίου Σαράντη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-10-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:1650/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6427/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19-10-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς ανέγνωσε την από 9-10-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 1, 2 παρ.1, 3 ν.3741/1929, 1002, 1108 και 1117 ΑΚ προκύπτει ότι επί της οριζόντιας ιδιοκτησίας κάθε συνιδιοκτήτης δικαιούται στην απόλυτη χρήση των κοινών πραγμάτων, καθώς και στη χρήση σύμφωνα με τον κανονισμό, σε περίπτωση δε που προσβάλλεται στη χρήση αυτή δικαιούται να ζητήσει την άρση της προσβολής και την παράλειψη αυτής στο μέλλον.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 25-10-2004 αγωγή των αναιρεσιβλήτων, που παραδεκτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο, ως διαδικαστικό έγγραφο (αρθρ.561 παρ.2 ΚΠολΔ), εκτίθενται τα ακόλουθα: Οι ενάγοντες τυγχάνουν συγκύριοι διαμερίσματος στην περιοχή της ... στην Αθήνα, επί της διασταυρώσεως των οδών ... και ... και ότι από τις δώδεκα (12) θέσεις σταθμεύσεως αυτοκινήτων, επιφάνειας 10 τ.μ. η καθεμία, ανήκει στην αποκλειστική τους χρήση η υπό στοιχεία Ρ-9 θέση σταθμεύσεως. Επίσης στους δύο πρώτους εναγομένους, καθώς και στους τρίτο και τέταρτο από αυτούς, συγκυρίους αντιστοίχως διαμερισμάτων στην ίδια πολυκατοικία, ανήκουν κατά αποκλειστική χρήση αντίστοιχα οι υπό στοιχεία Ρ-11 και Ρ-2 θέσεις σταθμεύσεως. Ότι οι εναγόμενοι προέβησαν στην αγορά μεγαλύτερων σε όγκο, αλλά ιδιαίτερα σε μήκος αυτοκινήτων, με αποτέλεσμα κατά τη στάθμευση αυτών στους αντίστοιχους χώρους σταθμεύσεώς τους να εξέχουν των ορίων της σαφώς προσδιορισμένης και ορισμένης θέσεώς τους και να καταλαμβάνουν τμήμα των κοινόκτητων και κοινόχρηστων, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τη διέλευση όλων προς τις θέσεις σταθμεύσεως και ότι οι πράξεις αυτές απαγορεύονται από την πράξη συστάσεως Οριζοντίου ιδιοκτησίας .../1986 του Συμβ/φου Αθηνών Μιχαήλ Βασιλόπουλου και τον Κανονισμό της Πολυκατοικίας, που περιλαμβάνεται σε αυτήν. Με βάση το ιστορικό αυτό ζήτησαν οι αναιρεσίβλητοι να υποχρεωθούν οι αναιρεσείοντες να τους αποδώσουν τη χρήση των κοινόκτητων και κοινόχρηστων χώρων της πολυκατοικίας και να περιορίζονται στο χώρο αποκλειστικής τους χρήσης κατά τη στάθμευση των αυτοκινήτων τους και να απαγορευτεί στους αναιρεσείοντες η οποιαδήποτε προσβολή της χρήσης των κοινόκτητων και κοινοχρήστων χώρων της πολυκατοικίας, με την απειλή χρηματικής ποινής και προσωπικής κράτησης. Έχοντας το περιεχόμενο αυτό η αγωγή είναι ορισμένη, γιατί περιέχει, σύμφωνα με το άρθρο 216 παρ.1 ΚΠολΔ, όλα τα περιστατικά που πληρούν το πραγματικό των ανωτέρω διατάξεων και τα οποία αρκούν κατά τις διατάξεις αυτές για να θεμελιώσουν το υποβαλλόμενο συγκεκριμένο αίτημα. Δεν ήταν δε αναγκαίο να προσδιορίζεται συγκεκριμένα ποιος είναι ο κοινόχρηστος και κοινόκτητος χώρος που πρέπει να αποδοθεί από τους αναιρεσείοντες στους αναιρεσιβλήτους, αλλ'ούτε και η επιφάνεια του διαδρόμου, ώστε να προκύπτει ότι έγινε η κατάληψη αυτού. Και τούτο διότι εκτίθεται στην αγωγή σαφές αίτημα να υποχρεωθούν οι αναιρεσείοντες να περιορισθούν στο χώρο αποκλειστικής τους χρήσης κατά τη στάθμευση των αυτοκινήτων τους, που κατά το ιστορικό της έχει επιφάνεια 10 τ.μ.

Συνεπώς, το Εφετείο που δέχτηκε ότι η αγωγή είναι ορισμένη, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.14 και άρα ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

2. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη για ανεπαρκή και αντιφατική αιτιολογία, διότι δεν αναφέρει πόση είναι η επιφάνεια που καταλαμβάνουν τα αυτοκίνητά τους, ώστε να αποδεικνύεται τυχόν κατάληψη κοινοχρήστων και κοινοκτήτων χώρων, διότι η επιφάνεια των αυτοκινήτων των αναιρεσειόντων είναι μικρότερη των 10 τ.μ. Το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε κατά τούτο ανελέγκτως τα ακόλουθα: "Οι εναγόμενοι αντικατέστησαν τα αυτοκίνητά τους με μεγαλύτερου μήκους αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα, όταν σταθμεύουν στις συγκεκριμένες θέσεις που προαναφέρθηκαν, καταλαμβάνουν και τμήμα του κοινοχρήστου χώρου της πυλωτής επιφάνειας 60 εκ περίπου και δεν είναι δυνατή η διέλευση του αυτοκινήτου των εναγόντων από και προς τη θέση στάθμευσης που τους ανήκει κατ' αποκλειστική χρήση". Η παραδοχή αυτή του Εφετείου είναι επαρκής και δεν περιέχει αντίφαση. Δεν ήταν δε αναγκαίο να αναφέρεται η επιφάνεια των αυτοκινήτων των αναιρεσειόντων, εφόσον ανελέγκτως δέχεται ότι δεν είναι δυνατή η διέλευση του αυτοκινήτου των αναιρεσειόντων προς τη θέση στάθμευσης που τους ανήκει.

Συνεπώς, το Εφετείο, με τις ανωτέρω παραδοχές του, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ και πρέπει ο πρώτος λόγος αναίρεσης να απορριφθεί ως αβάσιμος.

3. Επειδή ως "πράγματα", η μη λήψη υπόψη των οποίων θεμελιώνει το λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ και εκείνου του αριθ.10 του ίδιου άρθρου, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που θεμελιώνουν την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες ότι η πληττομένη απόφαση διέλαβε ότι οι θέσεις στάθμευσης των αυτοκινήτων τους είναι οριοθετημένες με διαγράμμιση, η οποία όμως δεν προέκυψε από κανένα αποδεικτικό στοιχείο και έτσι δέχθηκε πράγματα μη προταθέντα και ως αληθινά χωρίς απόδειξη, κατά παράβαση του άρθρου 559 αριθ.8 και 10 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η αναφορά στην πληττόμενη απόφαση ότι στις θέσεις στάθμευσης των αναιρεσειόντων υπάρχει διαγράμμιση, δεν έχει σχέση με αυτοτελή ισχυρισμό, αλλά πρόκειται για απλό περιστατικό που το Εφετείο δέχτηκε ως στοιχείο προσδιοριστικό των χώρων σταθμεύσεως των αυτοκινήτων των αναιρεσειόντων. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν και προτάσεις (αρθρ.176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-10-2010 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 6427/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ