409/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 409 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 409/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ..., θετού υιού της Κ1, φυσικού τέκνου της Κ2 και 2. Κ2 θυγ. Θ1 , κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ..., κατοίκου ..., δι' εαυτόν και ως εξ αδιαθέτυο κληρονόμου του αποβιώσαντος πατρός του ... και 2. ...., κατοίκου ..., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος συζύγου της ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος δικηγόρος Νικόλαος Παπαπέτρος δήλωσε ότι η 2η αναιρεσίβλητη (...) απεβίωσε στις 14-12-2005 και κληρονομήθηκε από τον 1ο αναιρεσίβλητο - ..., ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος πατρός του ..., αλλά και ως εξ αδιαθέτου και εκ διαθήκης κληρονόμου της μητέρας του ..., ο οποίος συνεχίζει την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπήθηκε από τον ανωτέρω πληρεξούσιο δικηγόρο του (Νικόλαο Παπαπέτρο).

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-8-1990 αγωγή του ήδη 1ου αναιρεσείοντος, και με την από 9-5-1991 πρόσθετη παρέμβαση των Κ2, θυγ. Θ1 και Κ1 θυγ. Θ1 που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βόλου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 336/1995 μη οριστική, 26/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 420/2003 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείονες με την από 1-2-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 22-10-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Μετά την άσκηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης και, ειδικότερα, στις 14-12-2005 επήλθε στη ... ο θάνατος της δεύτερης αναιρεσίβλητης. Ο εγγύτερος αυτής συγγενής και μοναδικός εκ διαθήκης, -αλλά και εξ αδιαθέτου κληρονόμος της-, πρώτος αναιρεσίβλητος, γιος της, όπως προκύπτει από τα, με επίκληση, προσκομιζόμενα από τον ίδιο έγγραφα, αλλά και δεν αμφισβητείται από τους αναιρεσείοντες, με την από 5-11-2008 έγγραφη δήλωσή του για καταχώρισή τους στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του παρόντος Δικαστηρίου, αλλά και με προφορική δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου του, που καταχωρίστηκε στα πιο πάνω πρακτικά, γνωστοποίησε νόμιμα το θάνατο της άμεσης δικαιοπαρόχου του και την εκούσια στο όνομά του επανάληψη της δίκης, η οποία πλέον συνεχίζει νόμιμα.

Από τις ταυτόσημες διατάξεις των άρθρων 513 παρ.1 β' και 553 παρ. 1β' ΚΠολΔ προκύπτει, ότι τα ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης συγχωρούνται μόνο κατά οριστικών αποφάσεων που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, αν δε η απόφαση είναι κατά ένα μέρος οριστική δεν επιτρέπεται έφεση ή αναίρεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεων πριν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη.

Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό και με εκείνη του άρθρου 218 παρ.1 του ίδιου Κώδικα συνάγεται, ότι, σε περίπτωση αντικειμενικής σώρευσης αιτήσεων παροχής έννομης προστασίας του ίδιου ενάγοντος κατά του ίδιου εναγομένου σε ένα δικόγραφο, η απόφαση που περατώνει τη δίκη ως προς μία αίτηση, χωρίς να αποφαίνεται οριστικώς ως προς την άλλη, δεν υπόκειται σε προσβολή με τα πιο πάνω ένδικα μέσα, ιδίως όταν οι αξιώσεις που υποβλήθηκαν, τελούν μεταξύ τους σε σχέση εξάρτησης, δηλαδή η μία είναι παρεπόμενη της άλλης και η επίλυση της διαφοράς εξαρτάται από την επίλυση της άλλης.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την ένδικη αγωγή του και ήδη πρώτου αναιρεσείοντα ζητήθηκε η αναγνώριση της ακυρότητας, λόγω εικονικότητας, των διαλαμβανόμενων στα με αριθμούς ... και ...συμβόλαια πώλησης και γονικής παροχής των συμβολαιογράφων Σκιάθου Σπυρίδωνα Μαργέλου και Μιχ.Μαθηνού, που έχουν νόμιμα μεταγραφεί, δικαιοπραξιών (πώλησης και γονικής παροχής, αντίστοιχα), καθώς και η δικαστική διανομή (με αυτούσια διανομή, αλλιώς πλειστηριασμό) των δύο επίδικων κοινών ακινήτων.

Με την 336/1995 εν μέρει οριστική και εν μέρει παρεμπίπτουσα απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου απορρίφθηκε η σωρευόμενη στο αγωγικό δικόγραφο αναγνωριστική της ακυρότητας ως εικονικών των περιεχόμενων στα προμνημονεύομενα συμβόλαια δικαιοπραξιών αγωγή για τους σ'αυτή ειδικότερα αναφερόμενους λόγους, διατάχθηκαν δε αποδείξεις με μάρτυρες σε βάρος του ενάγοντα, ως προς το εφικτό της αυτούσιας διανομής των επίδικων ακινήτων, με σύσταση χωριστής κατ'ορόφους ιδιοκτησίας ή μέρη ορόφων ή με σύσταση χωριστής ιδιοκτησίας σε διακεκριμένα μέρη του ενιαίου οικοπέδου στο οποίο έχουν ανεγερθεί ή μπορούν να ανεγερθούν χωριστές οικοδομές με την επιφύλαξη των πολεοδομικών διατάξεων, καθώς και η διενέργεια πραγματογνωμοσύνης.

Με την 26/2000 οριστική απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ανακλήθηκε η αμέσως προηγούμενη απόφασή του ως προς τη μη οριστική διάταξή της περί διενέργειας πραγματογνωμοσύνης και έγινε δεκτή ως και κατ' ουσίαν βάσιμη η αγωγή περί διανομής (καθώς και η πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του ενάγοντα των Κ2 και ήδη δεύτερης αναιρεσείουσας και Κ1 θυγ.

Θ1), διατάχθηκε δε η με πλειστηριασμό πώληση των επίδικων ακινήτων. 'Υστερα από έφεση του ενάγοντα και της πρώτης προσθέτως παρεμβαίνουσας κατά της πιο πάνω οριστικής απόφασης, (καθώς και της 336/1995 εν μέρει οριστικής και εν μέρει μη οριστικής απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου), εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφασή, η οποία απέρριψε την έφεση κατά το μέρος της που στρεφόταν κατά της προσβαλλόμενης (336/1985) εν μέρει οριστικής απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη), δέχθηκε δε τυπικά την έφεση κατά τα λοιπά και διέταξε τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης ως προς τη δυνατότητα αυτούσιας διανομής των επίδικων ακινήτων με σύσταση οριζόντιας και ιδίως κάθετης ιδιοκτησίας, η οποία δεν διευκρινίζεται στο αναιρετήριο, κατά την ανάπτυξη από τους αναιρεσείοντες του διαδικαστικού ιστορικού της υπόθεσης, αν έχει ήδη διεξαχθεί.

Ενόψει, επομένως, του ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, απορρίπτοντας ως εκπρόθεσμη την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πιο πάνω 336/1995 απόφασης έχει αποφανθεί οριστικά μόνο ως προς την αγωγική αξίωση περί αναγνώρισης της εικονικότητας των επίμαχων δικαιοπραξιών, ενώ ως προς την αγωγική αξίωση περί διανομής των επίδικων ακινήτων, η οποία τελεί σε σχέση εξάρτησης από το να αναγνωριστούν ή όχι ως εικονικές οι δικαιοπραξίες αυτές, εξέδωσε παρεμπίπτουσα περί αποδείξεων απόφαση, χωρίς, δηλαδή, να εκφέρει και επ'αυτής οριστική κρίση, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ως εν μέρει μόνο οριστική απόφαση, δεν υπόκειται σε αναίρεση.

Με τα δεδομένα αυτά, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, με τους δύο λόγους της οποίας προβάλλονται αιτιάσεις για παρά το νόμο απόρριψη ως εκπρόθεσμης της έφεσης κατά το πιο πάνω μέρος της, πρέπει να απορριφθεί και αυτεπαγγέλτως (άρθρο 577 παρ.1 και 2 ΚΠολΔ) ως απαράδεκτη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-2-2005 αίτηση για αναίρεση της 420/2003 απόφασης του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ