408/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 408 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 408/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Χαράλαμπο Καλαματιανό και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τους Υπουργούς α) Οικονομικών και β) Πολιτισμού και Αθλητισμού, που κατοικοεδρεύουν στην Αθήνα και 2) ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, τα οποία εκπροσωπήθηκαν από τον Περικλή Αγγέλου, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Μ. του Ε., συζ. Γ. Λ., κατοίκου ..., 2) Έ. Μ. ή Μ. του Ε., κατοίκου ..., 3) Δ. Δ. του Δ., συζ. Η. Μ., κατοίκου ..., 4) Θ. Δ. του Δ., κατοίκου ..., 5) Α. Κ. του Μ., χας Π. Δ., κατοίκου ..., 6) Δ. Δ. του Π., συζ. Γ. Α., κατοίκου ..., 7) Α. Δ. του Π., συζ. Ν. Π., κατοίκου ..., 8) Τ. Κ. του Ι., κατοίκου ..., 9) Δ. Κ. του Ι., κατοίκου ..., 10) Ν. Σ. του Κ., κατοίκου ..., αφενός με την ιδιότητα του αρχικού διαδίκου και αφετέρου του συνεχίζοντος την ανοιγείσα δίκη, ως καθολικού διαδόχου της αποβιωσάσης μητέρας του Σ.

Δ. του Π., συζ. Κ. Σ., 11) Χ. Σ. του Κ., κατοίκου ..., αφενός με την ιδιότητα του αρχικού διαδίκου και αφετέρου του συνεχίζοντος την ανοιγείσα δίκη, ως καθολικού διαδόχου της αποβιωσάσης μητέρας του Σ. Δ. του Π., συζ. Κ. Σ., 12) Α. χας Θ. Δ., κατοίκου ..., ως καθολικής διαδόχου του αποβιώσαντος αρχικού διαδίκου Θ. Δ. του Π., 13) Δ.

θυγ. Θ. Δ., κατοίκου ..., ως καθολικής διαδόχου του αποβιώσαντος αρχικού διαδίκου Θ. Δ. του Π., 14) Μ. θυγ. Θ. Δ., κατοίκου ..., ως καθολικής διαδόχου του αποβιώσαντος αρχικού διαδίκου Θ. Δ. του Π., 15) Π. Θ. Δ., κατοίκου ..., ως καθολικού διαδόχου του αποβιώσαντος αρχικού διαδίκου Θ. Δ. του Π., 16) Β. Δ. του Π., κατοίκου ..., 17) Π.

ή Π. Δ. του Π., κατοίκου ..., 18) Μ. Θ., χας Ι. Δ., κατοίκου ..., 19) Σ. Β. του Σ., κατοίκου ..., 20) Δ. Β. του Σ., κατοίκου ..., 21) Θ. Β. του Σ., κατοίκου ... και 22) Σ. Τ. του Γ., συζ. Ν. Κ., κατοίκου ..., εκ των οποίων οι 3η και 4ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ηλία Πετρόχειλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, η 22η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ελευθέριο Τσολάκο, ενώ οι λοιποί δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-2-2011 αίτηση καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης της 22ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 10-2-2011 αίτηση των ήδη 3ης και 4ου των αναιρεσιβλήτων, με την από 4-4-2011 αίτηση των ήδη αναιρεσειόντων, με τις αιτήσεις των άλλων διαδίκων, καθώς και με την ανταίτηση (διά των προτάσεών της) της ήδη 5ης των αναιρεσιβλήτων.

Εκδόθηκε η 3767/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητούν τα αναιρεσείοντα με την από 5-7-2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο τα αναιρεσείοντα και οι 3η, 4ος και 22η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης διάβασε την από 22-9-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της από 5-7-2013 και με αριθμό κατάθεσης 512/2013 αίτησης αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των απαλλοτριώσεων υπ' αριθμ. 3767/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος της 22ης των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 568 §§ 1, 2, 4 και 576 § 1 - 3 Κ.Πολ.Δ., όπως η §3 του τελευταίου τούτου άρθρου ισχύει μετά την προσθήκη δευτέρου εδαφίου με το άρθρο 62 του Ν. 4139/2013 και που σύμφωνα με το άρθρο 98 του ιδίου νόμου καταλαμβάνει και την προκειμένη εκκρεμή υπόθεση, συνάγεται ότι επί ερημοδικίας στην αναιρετική δίκη ερευνάται αυτεπαγγέλτως αν ο απολιπόμενος διάδικος επισπεύδει τη συζήτηση ή αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε αρνητική περίπτωση και εφόσον συντρέχει περίπτωση απλής και όχι αναγκαστικής ομοδικίας κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση ως προς τον διάδικο αυτό ενώ ως προς τους λοιπούς, ήτοι όσους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νομίμως, χωρίζεται η υπόθεση και η συζήτηση της αίτησης χωρεί νομίμως.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του τελευταίου εδαφίου της §4 του άρθρου 22 του Ν. 2882/2001 (Κώδικας Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων - ΚΑΑΑ), η οποία προστέθηκε με την §2 του άρθρου 131 του Ν. 4070/ 2012 και η οποία εφαρμόζεται και στην προκειμένη υπόθεση, προεχόντως διότι η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε (κατατέθηκε) στις 8.7.2013 ενώ ο προαναφερόμενος νόμος άρχισε να ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 188 αυτού, από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 82 τ.

Α'/10.4.2012), προκύπτει με σαφήνεια ότι επί των υποθέσεων αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, σε περίπτωση που ο απολιπόμενος διάδικος δεν έχει κλητευθεί καθόλου ή δεν έχει κλητευθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα, η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης χωρεί νομίμως ως προς όσους έχουν κλητευθεί. Εξάλλου, κατά μεν το άρθρο 110 § 2 Κ.Πολ.Δ.

οι διάδικοι έχουν δικαίωμα να παρίστανται σε όλες τις συζητήσεις της υπόθεσης και πρέπει για το σκοπό αυτό να καλούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, κατά δε το άρθρο 75 § 2 του ίδιου Κώδικα, κάθε ομόδικος έχει δικαίωμα να επισπεύσει τη δίκη, δυνάμενος, συνεπώς, να καλέσει και τους λοιπούς ομόδικους.

Περίπτωση δε απλής και όχι αναγκαστικής ομοδικίας υπάρχει και στην περίπτωση άσκησης αναίρεσης κατά απόφασης καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος απαλλοτριωθέντων ακινήτων και τούτο διότι έκαστος των περισσοτέρων διαδίκων αξιώνει ίδια δικαιώματα επί αυτοτελούς τμήματος της όλης απαλλοτριωθείσας έκτασης και συνεπώς δύναται, ενεργών είτε ατομικώς είτε από κοινού με άλλους, να υποβάλει χωριστή αίτηση οριστικού προσδιορισμού της αποζημίωσης.- Στην προκειμένη περίπτωση από την κατ' άρθρο 561 § 2 Κ.Πολ.Δ.

παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται από το Ελληνικό Δημόσιο και το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων η εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των απαλλοτριώσεων υπ' αριθμ. 3767/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία καθορίζεται οριστική τιμή μονάδος των αναφερομένων σ' αυτήν ακινήτων και των επικειμένων τους, τα οποία απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικά με την υπ' αριθμ. 1015806/1789/0010/15.3.2001 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Πολιτισμού (ΦΕΚ 233 τ.

Δ'/28.3.2001) για λόγους δημόσιας ωφέλειας και η οποία απαλλοτρίωση ανακλήθηκε μερικά με την υπ' αριθμ. 1111541/8373/Δ0010/9.1.2007 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Πολιτισμού (ΦΕΚ 24 τ. Δ'/26.1.2007). Η εν λόγω δε προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε επί αίτησης των ήδη αναιρεσειόντων, που συνεκδικάσθηκε με αιτήσεις και ανταίτηση των καθ' ων και ήδη αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι ανέρχονται σε είκοσι δύο (22) συνολικά τον αριθμό.

Εξ αυτών δε των είκοσι δύο αναιρεσιβλήτων επισπεύδουν τη συζήτηση της αναίρεσης οι τρίτη, τέταρτος και εικοστή δεύτερη Δ. Δ. του Δ., σύζυγος Η. Μ., Θ. Δ. του Δ. και Σ. Τ. του Γ., σύζυγος Ν. Κ., αντίστοιχα, οι οποίοι κλήτευσαν για να παραστούν στη συζήτηση κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας τα παριστάμενα με δήλωση του άρθρου 242 § 2 αναιρεσείοντα, πλην όμως, καθ' ομολογία απάντων των προαναφερομένων επισπευδόντων, η οποία περιέχεται στις από 5.2.2015 προτάσεις των δύο πρώτων εξ αυτών και στις από 6.2.2015 τοιαύτες της τρίτης τούτων ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, δεν κλήτευσαν αυτοί τους λοιπούς αναιρεσίβλητους, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν κατά τη συζήτηση της αίτησης.

Συνεπώς, πρέπει, σύμφωνα και με όσα προαναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη, να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της αναίρεσης ως προς τους πρώτη, δεύτερο και πέμπτη έως και εικοστό πρώτο των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι τελούν σε σχέση απλής ομοδικίας προς τους κατά τα άνω επισπεύδοντες. Ως προς τους τελευταίους δε αυτούς πρέπει να χωρισθεί η υπόθεση και να προχωρήσει, ως προς αυτούς, η συζήτηση της αίτησης, αναφορικά με τις με αριθμό κτηματολογικού πίνακα ιδιοκτησίες 3 και 4, η πρώτη των οποίων φέρεται ως ανήκουσα από κοινού στους εκ των αναιρεσιβλήτων - επισπευδόντων Δ. Δ. και Θ. Δ. και η δεύτερη εξ αυτών στην εκ τούτων Σ. Τ..-

ΙΙ.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση γιατί δεν έχει καθόλου ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν, από το αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν προκύπτουν σαφώς και επαρκώς, τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που είναι, κατά το νόμο, αναγκαία για την εφαρμογή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια να μην είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή όχι εφαρμογής του κανόνα αυτού του ουσιαστικού δικαίου. Αντίθετα, δεν ιδρύεται λόγος αναίρεσης, κατά τη διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις της απόφασης ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση και στάθμισή τους και στην αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως κατά το άρθρο 561 § 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 1416/2012, ΑΠ 1208/2011, ΑΠ 44/2003, ΑΠ 1702/2001).-

Στην προκειμένη περίπτωση με τον από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. πρώτο κατά σειρά λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης προσάπτεται στο Εφετείο η αναιρετική πλημμέλεια της εκ πλαγίου παραβίασης των διατάξεων των άρθρων 17 § 2 του Συντάγματος και 13 του Ν. 2882/2001 (ΚΑΑΑ), διότι κατά τον καθορισμό τιμής μονάδος των απαλλοτριουμένων ακινήτων (όχι και των επικειμένων τους) διέλαβε ανεπαρκείς αιτιολογίες συνιστάμενες, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, στο ότι α) δεν εξειδικεύονται με οποιονδήποτε τρόπο οι "υπάρχουσες οικονομικές και νομισματικές συνθήκες", β) δεν προκύπτει για ποίο λόγο λαμβάνονται υπόψη ως συγκριτικά στοιχεία οι αγγελίες πώλησης ακινήτων, οι οποίες αποτυπώνουν απλές προθέσεις των υποψηφίων πωλητών και στις οποίες δεν αναφέρονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και η ειδικότερη θέση των προς πώληση ακινήτων, που θα δικαιολογούσαν τη λήψη υπόψη των αγγελιών αυτών ως συγκριτικών στοιχείων για την εύρεση της αξίας των απαλλοτριουμένων ακινήτων, γ) δεν προσδιορίζεται ποία ειδικότερα συγκριτικά στοιχεία λήφθηκαν υπόψη ως πρόσφορα, κατά τα οποία να δικαιολογείται η κρίση του Εφετείου ως προς το ύψος της πλήρους αποζημίωσης των εικαζομένων δικαιούχων και ποία συγκριτικώς σχέση υπάρχει (από άποψη εμβαδού, απόστασης μεταξύ τους, θέσης, μορφολογίας, κατάστασης, εμπορικής αξίας) μεταξύ των ακινήτων, που αναφέρονται ως συγκριτικά στοιχεία και των απαλλοτριουμένων ακινήτων "τούτο δε πολύ περισσότερο διότι γίνεται με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση απλή παράθεση των αποδεικτικών - συγκριτικών στοιχείων χωρίς οποιαδήποτε στάθμιση ή αξιολόγηση κάποιου ή κάποιων από αυτά" και δ) διότι "έπρεπε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση να αιτιολογεί το λόγο για τον οποίο δέχθηκε αξία των απαλλοτριουμένων ακινήτων σχεδόν υπερτριπλάσια της αντικειμενικής αξίας τους, όπως αυτή προκύπτει και δέχθηκε η απόφαση από την μνημονευόμενη σε αυτήν από 21.3.2012 έκθεση της Κτηματικής Υπηρεσίας Αθηνών ...".

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος και ειδικότερα κατά μεν το ως άνω υπό στοιχείο α' μέρος του διότι οι φερόμενες ως ελλείψεις δεν αφορούν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία, για την κρίση περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την ορθή ή μη εφαρμογή του εφαρμοσθέντα κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ώστε να ιδρύεται ο από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ.

λόγος αναίρεσης, κατά δε τα λοιπά υπό στοιχεία β', γ' και δ' μέρη αυτού, διότι οι φερόμενες ως ελλείψεις ανάγονται στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση των αποδείξεων, το εκ των οποίων πόρισμα είναι απολύτως σαφές. Σε κάθε δε περίπτωση ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος και ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασής του, εκθέτει σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και ύστερα από προηγηθείσα λεπτομερή ανάλυση των αποδείξεων, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε για τον καθορισμό της οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης των απαλλοτριωθέντων αναγκαστικώς ακινήτων των αναιρεσιβλήτων (και των επικειμένων τους), που ανταποκρινόταν στην αξία αυτών κατά το χρόνο της ενώπιόν του συζήτησης (27.3.2012) των σχετικών αιτήσεων των ήδη αναιρεσειόντων και αναιρεσιβλήτων.-

ΙΙΙ.- Σύμφωνα με το άρθρ. 559 αριθ. 1 εδάφ. β' Κ.Πολ.Δ., η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Κατά την έννοια της ως άνω διάταξης ο προβλεπόμενος απ' αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται, μόνον όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, δηλ. τις γενικές και αφηρημένες αρχές για την εξέλιξη των πραγμάτων που αντλούνται από την εμπειρική πραγματικότητα με την βοήθεια της επιστημονικής έρευνας ή της επαγγελματικής ενασχόλησης και έχουν γίνει κοινό κτήμα, για την ανεύρεση, με βάση αυτά, της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει νομικές έννοιες, ή για την υπαγωγή ή όχι σ' αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς και όχι όταν παραβιάζει τα διδάγματα αυτά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών γεγονότων, δηλ. της ουσίας της υπόθεσης (ΑΠ 5/2011, ΑΠ 1662/2010, ΑΠ 1652/2009, ΑΠ 2075/2007).-

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο και τελευταίο κατά σειρά λόγο αναίρεσης, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδάφ. β' Κ.Πολ.Δ., προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι "δεχθέν με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του ότι η αξία των απαλλοτριουμένων ακινήτων κατά τον κρίσιμο χρόνο (27.3.2012) ανέρχεται σε 650 ευρώ/τ.μ.

για το έδαφος (οικόπεδο) του ΚΠ 4 ακινήτου και σε 620 ευρώ/τ.μ. για το έδαφος (οικόπεδο) του ΚΠ 3 ακινήτου, έναντι αντίστοιχης αντικειμενικής αξίας 248,51 ευρώ/τ.μ. για το έδαφος (οικόπεδο) του ΚΠ 4 ακινήτου και 230,10 ευρώ/τ.μ. για το έδαφος (οικόπεδο) του ΚΠ 3 ακινήτου, παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, σύμφωνα με τα οποία σε περιόδους έντονης και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, σαν αυτή που βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια, επέρχεται κατακόρυφη μείωση της αγοραστικής ζήτησης ακινήτων και συνακόλουθα μείωση της εμπορικής αξίας αυτών, όπως και πράγματι συμβαίνει στη χώρα μας όπως είναι κοινώς γνωστό και προκύπτει και από συνεχή δημοσιεύματα στον Τύπο ότι οι πωλήσεις ακινήτων και η κατασκευή νέων οικοδομών έχουν "παγώσει" λόγω ανέχειας αλλά και μειωμένης δυνατότητας των Τραπεζών να χορηγούν στεγαστικά δάνεια, έτσι ώστε να έχουν πλέον εξομοιωθεί οι πραγματικές και οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, αν όχι και να υπολείπονται οι πρώτες των δευτέρων ...

δέχθηκε, ως μη έδει, αξία των απαλλοτριουμένων ακινήτων υπερβολική, αποκλίνουσα και μάλιστα σημαντικά της αντικειμενικής αξίας αυτών". Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και απορριπτέος, διότι η προβαλλόμενη παράβαση διδάγματος της κοινής πείρας δεν αφορά σε ερμηνεία κανόνα δικαίου, ούτε στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτόν, αλλά στην εκτίμηση των αποδείξεων.-

IV.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα πρέπει α) να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης καθόσον αφορά τους τρίτη, τέταρτο και εικοστή δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Δ. Δ. του Δ., σύζυγο Η. Μ., Θ. Δ. του Δ. και Σ. Τ. του Γ., σύζυγο Ν. Κ., αντίστοιχα, στους δύο πρώτους των οποίων φέρεται ως ανήκουσα από κοινού η με αριθμό κτηματολογικού πίνακα 3 ιδιοκτησία και στην τρίτη τούτων η με αριθμό κτηματολογικού πίνακα 4 ιδιοκτησία και β) να καταδικασθούν τα αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των εν λόγω αναιρεσιβλήτων (άρθρα 106, 176, 182 § 1, 183 Κ.Πολ.Δ.) εκ των οποίων οι δύο πρώτοι παρέστησαν δι' ιδίου πληρεξουσίου δικηγόρου και ιδίων προτάσεων και η τρίτη τούτων δι' ετέρου πληρεξουσίου δικηγόρου και ιδίων προτάσεων, πλην όμως αυτά (έξοδα) θα επιβληθούν μειωμένα κατά το μέτρο του άρθρου 22 § 1 του έχοντος αμφιμερή ισχύ Ν. 3693/1957, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 5.7.2013 αίτησης αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των απαλλοτριώσεων υπ' αριθμ. 3767/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών ως προς τους πρώτη, δεύτερο και πέμπτη έως και εικοστό πρώτο των αναιρεσιβλήτων.

Χωρίζει την υπόθεση ως προς τους τρίτη, τέταρτο και εικοστή δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Δ. Δ. του Δ., σύζυγο Η. Μ., Θ. Δ. του Δ. και Σ. Τ. του Γ., σύζυγο Ν. Κ., αντίστοιχα, στους δύο πρώτους των οποίων φέρεται ως ανήκουσα από κοινού η με αριθμό κτηματολογικού πίνακα 3 ιδιοκτησία και στην τρίτη τούτων η με αριθμό κτηματολογικού πίνακα 4 ιδιοκτησία.

Απορρίπτει την ως άνω αναίρεση ως προς τους αναιρεσίβλητους αυτούς. Και

Καταδικάζει τα αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει, μειωμένα, στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ, συνολικά, για τους δύο πρώτους τούτων Δ. Δ. του Δ., σύζυγο Η. Μ. και Θ. Δ. του Δ. και στο ποσό ομοίως των τριακοσίων (300) ευρώ για την τρίτη τούτων Σ. Τ. του Γ., σύζυγο Ν. Κ..

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Απριλίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ