408/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 408 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 408/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΗΛΙΟΣ Α.Ε." και το διακριτικό τίτλο "ΗΛΙΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αικατερίνη Τσουρούλα-Σωτηροπούλου και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Κ. του Γ., κατοίκου ... ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/7/2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λασιθίου.

Εκδόθηκε η 131/2013 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11/7/2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 16/1/2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη από την αναιρεσείουσα, υπ' αριθμ. .../9/10/2013 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Λασιθίου …, αποδεικνύεται, ότι αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσίβλητο. Αυτός, όμως, δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου, με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσε δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Συνεπώς ,η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρών και ο αναιρεσίβλητος (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) Επειδή, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως κατά της 131/2013 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Νεαπόλεως Λασιθίου, της οποίας δεν προκύπτει επίδοση, ασκήθηκε παραδεκτά, καθόσον η αναιρεσείουσα παραιτήθηκε με το αναιρετήριο , από το δικαίωμα προς άσκηση εφέσεως κατά της ως άνω αποφάσεως (άρθρα 564 παρ.3, 553, 294, 296 και 297 Κ.Πολ.Δ.).

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 8 παρ. 1 του Ν. 1346/1983, σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις εποχιακής λειτουργίας ο εργοδότης υποχρεούται, να επαναπροσλαμβάνει συνολικά τον ίδιο αριθμό εργαζομένων που είχε κατά μέσο όρο τις δύο προηγούμενες περιόδους εργασίας και κατά προτίμηση αυτούς που εργάζονταν κατά τη τελευταία περίοδο, η δε επαναπρόσληψη γίνεται σταδιακά, όπως ειδικότερα ορίζεται στην παρ. 2 του ίδιου άρθρου, ενώ κατά την παρ. 5 του άρθρου αυτού, ευνοϊκότερες ρυθμίσεις που ισχύουν με βάση νόμους, διατάγματα, συλλογικές συμβάσεις ή διαιτητικές αποφάσεις ή κοινές υπουργικές αποφάσεις υπερισχύουν.

Εξάλλου, με τη διάταξη του άρθρου 14 της από 4/4/1990 Σ.Σ.Ε. των ξενοδοχοϋπάλληλων όλης της Χώρας, η οποία δημοσιεύθηκε νόμιμα με την υπ' αριθμ. 13376/1990 απόφαση του Υπουργού Εργασίας (ΦΕΚ 290/28/4/-1990 τευχ. Β'), το οποίο επαναλαμβάνει η από 30/7/1991 όμοια, η οποία κηρύχθηκε υποχρεωτική με την 16318/1991 απόφαση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας (ΔΕΚ 931/13/11/1991 τευχ.

Β') και στο οποίο παραπέμπουν οι μεταγενέστερες ΣΣΕ των ξενοδοχοϋπαλλήλων (από 8/7/1992, 16/7/1993 και 26/4/1994, που κηρύχθηκαν υποχρεωτικές αντιστοίχως, με τις 15031/1992, 13825/1993 και 13066/1994 του ίδιου Υπουργού (ΦΕΚ Β'555/8/9/1992, 795/6/101993 και 644/26/8/1994), ορίζεται, ότι οι μη συνεχούς λειτουργίας ξενοδοχειακές επιχειρήσεις (εποχιακές) τέτοιες δε είναι και εκείνες που λειτουργούν μέχρι εννέα μήνες το χρόνο, υποχρεούνται να επαναπροσλάβουν το προσωπικό, το οποίο απασχόλησαν κατά την προηγούμενη περίοδο εργασίας, με την προϋπόθεση ότι οι εργαζόμενοι, μέσω της οικείας συνδικαλιστικής τους οργανώσεως, θα ειδοποιήσουν εγγράφως τον εργοδότη τους μέχρι το τέλος Ιανουαρίου ότι επιθυμούν να εργασθούν κατά τη νέα περίοδο.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 15 της πρώτης από τις παραπάνω ΣΣΕ (από 4/4/1990), το οποίο επαναλαμβάνει η από 30/7/1991 Σ.Σ.Ε. και στο οποίο παραπέμπουν οι μεταγενέστερες ΣΣΕ των ξενοδοχοϋπαλλήλων, απόλυση εργασθέντος κατά την προηγούμενη περίοδο χωρεί μόνο με την καταβολή της νόμιμης αποζημιώσεως, η οποία υπολογίζεται βάσει των κατά μέσο όρο αποδοχών της αμέσως προηγούμενης περιόδου εργασίας, συνυπολογιζομένου ως χρόνου εργασίας του συνολικού από την πρόσληψη του εργαζομένου στο ίδιο ξενοδοχείο.

Τέλος, με την από 20/7/2010 Σ.Σ.Ε. "για τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις Νομού Λασιθίου", η οποία κηρύχθηκε υποχρεωτική με την υπ' αριθμ. 11306/652 Υπουργική Απόφαση (ΦΕΚ 1450/17/6/2011 τευχ. Β') που περιέχει ρυθμίσεις ομοίου περιεχομένου με τις ως άνω Σ.Σ.Ε. που αφορούν τους ξενοδοχοϋπαλλήλους όλης της Χώρας ορίζεται (άρθρο 4 παρ. 5) ότι "Τόσο κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της επιχειρήσεως, όσοι και κατά τη νεκρή περίοδο αυτής, απόλυση εργαζόμενου, που απασχολήθηκε κατά την προηγούμενη περίοδο, χωρεί μόνο κατόπιν καταβολής της νόμιμης αποζημίωση απόλυσης ...

Η αποζημίωση υπολογίζεται με βάση τον μέσο όρο αποδοχών της αμέσως προηγούμενης περιόδου εργασίας .Στην καταγγελία θα υπολογίζεται ως χρόνος εργασίας ολόκληρος ο χρόνος που διανύθηκε από την πρόσληψη του στο ίδιο ξενοδοχείο". Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτουν τα ακόλουθα: Οι συμβάσεις εργασίας των υπαλλήλων ξενοδοχειακών επιχειρήσεων εποχιακής λειτουργίας είναι ορισμένου χρόνου, υπό την έννοια ότι λύονται μόλις παρέλθει η περίοδος λειτουργίας του ξενοδοχείου.

Παρέχεται, όμως στον εργαζόμενο από το νόμο διαπλαστικό δικαίωμα προαιρέσεως, με την άσκηση του οποίου συντελείται η επαναπρόσληψή του κατά τη νέα περίοδο εργασίας, με την προϋπόθεση ότι το ξενοδοχείο θα επαναλειτουργήσει και θα φθάσει σε ορισμένη πληρότητα. Το δικαίωμα αυτό ασκείται με μονομερή έγγραφη ειδοποίηση του εργαζομένου προς τον εργοδότη, η οποία υποβάλλεται μέσω της οικείας επαγγελματικής οργανώσεως του, ότι επιθυμεί να απασχοληθεί κατά την προσεχή περίοδο.

Με μόνη δε την άσκηση του δικαιώματος αυτού, εφόσον συντρέξουν οι κατά το άρθρο 8 παρ. 2 του Ν. 1346/1983 προϋποθέσεις πληρότητας, καταρτίζεται νέα σύμβαση εργασίας για την προσεχή περίοδο (Ολ.ΑΠ 14/2000). Εάν κατά τη νεκρή περίοδο καταγγελθεί από την εποχιακώς λειτουργούσα ξενοδοχειακή επιχείρηση, η σύμβαση εργασίας ξενοδοχοϋπαλλήλου, ο οποίος είχε τηρήσει τις, για την επαναπρόσληψή του, κατά την επόμενη περίοδο, απαιτούμενες διατυπώσεις, οφείλεται στον τελευταίο η από το Ν. 2112/1920 προβλεπόμενη αποζημίωση για απροειδοποίητη καταγγελία της συμβάσεως εργασίας.

Για τον καθορισμό, όμως, του ύψους της αποζημιώσεως αυτής λαμβάνεται υπόψη μόνο, το χρονικό διάστημα που απομένει, μετά την αφαίρεση, από τον - μετά την αρχική πρόσληψη - συνολικό χρόνο υπηρεσίας του απολυόμενου, του χρόνου των νεκρών περιόδων, κατά τη διάρκεια των οποίων η σχέση εργασίας διακοπτόταν και ο μισθωτός μπορούσε να απασχοληθεί σε άλλο εργοδότη.

Αντίθετο συμπέρασμα δεν μπορεί να συναχθεί από το άρθρο 4α και 5 των προαναφερομένων από 4/4/1990 και 30/7/1991 Σ.Σ.Ε, τα ταυτόσημα άρθρα των μεταγενεστέρων Σ.Σ.Ε. και το άρθρο 4 της υπ' αριθμ. 22/2007 Δ.Α., σύμφωνα με τα οποία, για τον υπολογισμό του επιδόματος προϋπηρεσίας των ξενοδοχοϋπαλλήλων εποχιακών ξενοδοχείων, ως χρόνος υπηρεσίας θεωρείται και εκείνος της νεκρής περιόδου και μέχρι τέσσερις μήνες για κάθε χρόνο, με την προϋπόθεση ότι ο ξενοδοχοϋπάλληλος μετά τη νεκρή περίοδο αναλαμβάνει εκ νέου εργασία στην ίδια ξενοδοχειακή επιχείρηση .

Και τούτο γιατί, οι παραπάνω διατάξεις αφορούν αποκλειστικά τον υπολογισμό του επιδόματος προϋπηρεσίας και δεν εφαρμόζονται και στην περίπτωση του υπολογισμού της αποζημιώσεως απολύσεως, για την οποία υπάρχει η ειδική ρύθμιση που προεκτέθηκε και που δεν προβλέπει συνυπολογισμό του χρόνου της νεκρής περιόδου.

Αν οι συμβαλλόμενοι στις προαναφερόμενες Σ.Σ.Ε. ήθελαν τέτοιο συνυπολογισμό, θα το όριζαν σ' αυτές ρητά. Στην προκείμενη περίπτωση το Ειρηνοδικείο Νεαπόλεως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος εργαζόταν σε όλες τις τουριστικές περιόδους από την πρόσληψή του, το μήνα Ιούλιο του έτους 1994 μέχρι την απόλυση του στις 15/3/2011 ως εργάτης πισίνας στο εποχιακής λειτουργίας τουριστικό συγκρότημα της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, όντας εφοδιασμένος με ατομικό βιβλιάριο υγείας και ότι η εναγομένη, η οποία κατάγγειλε τη σύμβαση εργασίας του την 15/3/2011, του κατέβαλε αποζημίωση, η οποία υπολογίσθηκε βάσει μόνο των χρονικών περιόδων εργασίας του ενάγοντος και όχι ολόκληρου του χρόνου εργασίας του, που διανύθηκε από την πρόσληψη του στο ξενοδοχείο της εναγομένης, δηλαδή δεν υπολογίσθηκε και ο χρόνος των νεκρών περιόδων.

Επομένως, καταλήγει το Ειρηνοδικείο Νεαπόλεως, ο ενάγων έχοντας συμπληρώσει 16 έτη υπηρεσίας στο ξενοδοχείο της εναγομένης (Ιούλιος 1994 - Μάρτιος 2011) δικαιούται 100 ημερομίσθια πλέον του 1/6 της όλης αποζημιώσεως για αποζημίωση μελλοντικών αποδοχών. Κρίνοντας έτσι το Ειρηνοδικείο, υπολογίζοντας δηλαδή στο διανυθέντα χρόνο απασχόλησης του ενάγοντος στην εναγομένη και των νεκρών περιόδων παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 5 της από 20/7/2010 Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας "Για τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις Ν.

Λασιθίου" και ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.ΠολΔ. είναι βάσιμος και πρέπει ,να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, εφόσον δε η υπόθεση δεν απαιτεί περαιτέρω έρευνα, θα πρέπει, ο Άρειος Πάγος να κρατήσει την υπόθεση και να ασχοληθεί με την εκδίκαση της. Το δικαστήριο της ουσίας, όμως, αν και η ένδικη αγωγή, με την οποία ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος ζητούσε, την εις αυτόν επιδίκαση της διαφοράς αποζημιώσεως απολύσεως, λόγω μη υπολογισμού ολόκληρου του χρόνου απασχολήσεως ,δηλαδή και των νεκρών περιόδων, κατά τις οποίες ο ενάγων δεν παρείχε εργασία στην εναγομένη, δεν ήταν νόμιμη, με την προσβαλλόμενη απόφαση, εφαρμόζοντας εσφαλμένα τις παραπάνω διατάξεις, την έκρινε νόμιμη και στη συνέχεια τη δέχθηκε ως βάσιμη και κατ' ουσίαν βάσιμη.

Επομένως, θα πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αγωγή ως μη νόμιμη και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 131/2013 απόφαση του Ειρηνοδικείου Νεάπολης Λασιθίου.

Κρατεί την υπόθεση και δικάζει την αγωγή.

Απορρίπτει την αγωγή. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας που ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων πεντακοσίων (2.500 ) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 21 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ