407/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 407 / 2020 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 407/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη - Εισηγητή, Αλτάνα Κοκκοβού, Αγγελική Τζαβάρα και Θωμά Γκατζογιάννη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Ιανουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Σωτηρία Κοσμά, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Β. χήρας Κ. Μ., 2) Β. Μ. του Κ., 3) Ι. Μ. του Κ., 4) Α. Μ. του Κ., 5) Π. Μ. του Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Πανάγο και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/11/2013 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2048/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2742/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 20/11/2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Καμιά ωστόσο διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη (μάρτυρες, έγγραφα, πραγ/νη, ένορκες βεβαιώσεις κ.λπ.).

Μόνο αν από τη γενική ή και ρητή ακόμη αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει, κατά τρόπο αμφίβολο, (Ολ. Α.Π. 2/2008) ή, κατ' άλλη έκφραση, αδιστάκτως βέβαιο (Ολ. Α.Π. 13-14-15/2005), ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο από το αρθρ.559 περ. 11γ' αναιρετικός λόγος (ΑΠ 577/2015, ΑΠ 87, 483, 495, 1461/13).

Η νομοτύπως γενομένη επίκληση του αποδεικτικού μέσου προκύπτει από τις προτάσεις του διαδίκου, οι οποίες πρέπει, επί ποινή απαραδέκτου της σχετικής αιτιάσεως, να προσκομίζονται ενώπιον του Αρείου Πάγου (Ολ ΑΠ 498/78, ΑΠ 1573/2006). Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, προβάλλεται από το αναιρεσείον, η από το άρθρο 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ, αιτίαση με την επίκληση ότι, παρά το νόμο, η προσβαλλομένη απόφαση δεν έλαβε υπόψη, κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού της πορίσματος, τα προς απόδειξη του προβληθέντος ισχυρισμού αυτού περί του δασικού χαρακτήρος της επιδίκου εκτάσεως μετ' επικλήσεως νομίμως δια των δευτεροβαθμίως κατατεθεισών προτάσεών του προσκομισθέντα έγγραφα και ειδικότερα α) το υπ' αριθμ. 10/15-1-04 έγγραφο της Δνσης Δασών ..., β) υπόβαθρα αεροφωτογραφιών των ετών 1945 και 1998 και γ) την 3172/10.10.2002 δήλωση εγγραπτέου δικαιώματος".

Ο λόγος αυτός κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος ενόψει της μη προσκομιδής από το παριστάμενο αναιρεσείον [που θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν κατέθεσε προτάσεις] των ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου κατατεθεισών από το ίδιο προτάσεων δια των οποίων, κατά τους ισχυρισμούς αυτού (αναιρεσείοντος), έλαβε χώρα η νομότυπα επίκληση των κατά την προβαλλομένη αιτίαση φερομένων ως μη ληφθέντων υπόψη αποδεικτικών μέσων (εγγράφων) με αποτέλεσμα να μη προκύπτει η αποτελούσα την προϋπόθεση της ευδοκιμήσεως αυτής (αιτιάσεως) νομότυπη επίκληση των παραπάνω εγγράφων.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παραγρ. 1 και 578 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι, αν η αγωγή ή άλλη αυτοτελής αίτηση ή ανταίτηση κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ), πρέπει να εκτίθεται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, επί πλέον δε με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής (ή άλλης αυτοτελούς αιτήσεως ή ανταιτήσεως), καθώς επίσης και σε τι συνίσταται το σφάλμα της αποφάσεως κατά την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου, διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού, αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως (άρθρο 578 ΚΠολΔ), το οποίο διατακτικό συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου.

Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία, (ΑΠ 14/2016) προκειμένου να ελεγχθεί αν η αποδιδόμενη στην απόφαση ευθεία παραβίαση ουσιαστικού νόμου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, ή αν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του, συνακόλουθα δε και ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως (ΑΠ 812/11, Ολ ΑΠ 32/96).

Κατ' ακολουθίαν αυτών ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται από το αναιρεσείον η από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ αιτίαση με την επίκληση ότι "η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση αρκέστηκε να κρίνει τον αγροτικό χαρακτήρα της επιδίκου εκτάσεως λαμβανομένης αποκλειστικά υπόψη προς τούτο το γεγονός ότι στο παραχωρητήριο η εν λόγω έκταση αναφέρεται ως αγροτική ενόψει του ότι με την ασκηθείσα έφεσή μας αμφισβητήθηκε το κύρος του παραχωρητηρίου αφού η έκταση φέρει δασικό χαρακτήρα όφειλε το Δικαστήριο να διαλάβει ειδικότερες αιτιολογίες όσον αφορά τη μορφή της επίδικης έκτασης και τον αγροτικό χαρακτήρα αυτής καταστήσασα (για το λόγο αυτό) την απόφασή του αναιρετέα κατ' άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ" κρίνεται απορριπτέος ως ενδεής της αναφοράς αφενός των σχετικών παραδοχών που διαλαμβάνονται στην προσβαλλομένη απόφαση επί των οποίων αυτή στήριξε την απορριπτική περί του δασικού χαρακτήρα της επιδίκου εκτάσεως κρίση της μη εξαρκούσης της κατά την κρίση αυτού (αναιρεσείοντος) περιλήψεως των εν λόγω παραδοχών και αφετέρου τον προσδιορισμόν της επικαλουμένης ανεπαρκείας των διαληφθεισών στην ελάσσονα πρόταση του νομικού της συλλογισμού αιτιολογιών με την παράλληλη παράθεση της κατά το αναιρεσείον απαιτουμένης για την πληρότητα τους αιτιολογίας (Ολ ΑΠ 20/2005, ΑΠ 14/2016, ΑΠ 1401/2010).

Κατ' ακολουθίαν όλων των ως άνω αναφερθέντων και ενόψει της μη προβολής άλλου αναιρετικού λόγου προς έρευνα, πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολό της η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικαστεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ) μειωμένη κατά το μέτρο του άρθ. 22 ν.3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την [από 20-11-17 και με αριθμ. καταθ.854/17 αίτηση αναιρέσεως της 2742/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων από διακόσια ενενήντα (290) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Απριλίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2020.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ