404/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 404 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 404/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Π. του Ε., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Κορομάντζο.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο Αναστάσιο Δημητρούκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-7-1999 και 20-12-1999 αγωγές των ήδη διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4548/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 1742/2008 μη οριστική και 3372/2009 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητά ο αναιρεσείων με την από 23-12-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Στυλιανή Γιαννούκου, ανέγνωσε την από 18-11-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το Νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και επομένως στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, ή λόγο έφεσης (ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 1731/2010). Εξάλλου, δεν ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 12/1991).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ήδη αναιρεσείων Π. Π. με την από 15-7-1999 αγωγή του, ζήτησε να υποχρεωθεί ο ήδη αναιρεσίβλητος Π. Κ. να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 9.738.000 δραχμών, λόγω διεξαγωγής εκ μέρους του, των καθοριζομένων υποθέσεων του εναγομένου, χωρίς να του καταβληθούν οι απαιτούμενες δαπάνες εκτελέσεως αυτών και λόγω ανεξόφλητου υπολοίπου τιμήματος από συναφθείσες μεταξύ τους διαδοχικές συμβάσεις πωλήσεως, κατά το χρονικό διάστημα από 27-2-1998 έως και 10-6-1999. Επίσης, ο ήδη αναιρεσίβλητος Π. Κ., άσκησε εναντίον του ήδη αναιρεσείοντος την από 20-12-1999 αγωγή, με την οποία ζήτησε να υποχρεωθεί ο τελευταίος να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 12.750.000 δρχ., ως οφειλόμενες αμοιβές του, κατά το χρονικό διάστημα από 1-4-1998 έως 24-6-1999 που λειτούργησε μεταξύ τους η καθοριζόμενη στην αγωγή σύμβαση. Επί των αγωγών αυτών, μετά συνεκδίκασή τους, εκδόθηκε η 762/2001 προδικαστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και ακολούθως η 4548/2007 οριστική απόφαση αυτού, με την οποία η αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, ενώ έγινε δεκτή ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη, η αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και υποχρεώθηκε ο αντίδικος του να του καταβάλει το ποσό των 7.000.000 δρχ και ήδη 20.542,92 ευρώ. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε η από 22-10-2007 έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου, επί της οποίας εκδόθηκε αρχικώς η 1742/2008 παρεμπίπτουσα απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που διέταξε την αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων και ακολούθως η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία η έφεση έγινε κατά ένα μέρος δεκτή, δεχθέντος του Εφετείου τα ακόλουθα (κατά λέξιν): " Σε εκτέλεση ... διενεργηθείσας δημοπρασίας, για τη μίσθωση του, επί των οδών Ρήγα Φεραίου και Ακαδημίας, ευρισκομένου "κοινοχρήστου χώρου μικροπωλητή" (κουλουροπώλη), αναδείχθηκε πλειοδότης ο εκκαλών (σημ εδώ αναιρεσίβλητος Π. Κ.) και υπογράφηκε ... συμφωνητικό μίσθωσης, με το οποίο εκμισθώθηκε σ' αυτόν η παραπάνω θέση μικροπωλητή - κουλουροπωλητή για χρονικό διάστημα δύο ετών (26-2-1998 μέχρι 26-2-2000) αντί μηνιαίου μισθώματος 2.000.000 δρχ., ήδη 5869,4 ευρώ ... ο εφεσίβλητος κουμπάρος του (σημ εδώ αναιρεσείων Π. Π.) ... στα πλαίσια σχετικής συμφωνίας που καταρτίστηκε μεταξύ τους, πριν από την κατά τα άνω δημοπρασία ... ο μεν εκκαλών μικροπωλητής ανέλαβε την υποχρέωση να προμηθεύεται κουλούρια αποκλειστικά από την επιχείρηση του εφεσιβλήτου, προκειμένου να τα πωλεί στον παραπάνω κοινόχρηστο χώρο, σε τιμές που θα καθόριζε ο τελευταίος, στον οποίο ακολούθως θα παρέδιδε το κόστος των κουλουριών, ο δε εφεσίβλητος την υποχρέωση να καταβάλει για λογαριασμό του στο Δήμο Αθηναίων και με τον όρο της επιστροφής, εκτός από το ποσό της εγγύησης και το πρώτο μίσθωμα του μηνός Μαρτίου 1998 από 2.000.000 δρχ., ως και το ποσό των 200.000 δρχ για την τοποθέτηση "τέντας" και συνολικά το ποσό των 7.000.000 δρχ και ήδη 20.542,92 ευρώ", για το οποίο έγινε δεκτή η αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος Π. Π.. "Περαιτέρω και αναφορικά με την από 20-12-99 (αντίθετη) αγωγή του εκκαλούντος κατά του εφεσίβλητου, αποδείχθηκε ότι η μεταξύ των. διαδίκων συνεργασία με τη μορφή που αναφέρθηκε παραπάνω συνεχίστηκε μέχρι την 31.3.94, οπότε ο εκκαλών πρότεινε την τροποποίηση της, την οποία αποδέχθηκε ο εφεσίβλητος, υπογραφέντος σχετικώς του 1.4.98 ιδιωτικού συμφωνητικού με το οποίο τα συμβαλλόμενα (διάδικα) μέρη ανέλαβαν ειδικότερα ο μεν εφεσίβλητος να καταβάλλει στον εκμισθωτή Δήμο Αθηναίων το συμφωνημένο μηνιαίο μίσθωμα για όλη τη διάρκεια του συμβατικού χρόνου μίσθωσης καθώς και στον εκκαλούντα το ποσό των 850.000 δρχ. μηνιαίως μέχρι τη λήξη της σύμβασης, ως αμοιβή αυτού (εκκαλούντος) για την απασχόλησή, του ως πωλητή κουλουριών, από 04:45 μέχρι της 14:30 ώρας καθημερινώς, εκτός από αργίες, Κυριακές και 6 ημέρες κατά το μήνα Αύγουστο, ο δε εκκαλών (ανέλαβε την υποχρέωση) να πουλά τα προμηθευόμενα αποκλειστικά από τον εφεσίβλητο κουλούρια σε τιμές που θα καθορίζονται από τον τελευταίο, στον οποίο θα αποδίδει, την επόμενη, το σύνολο των προεισπράξεων της προηγούμενης ημέρας. Παρά την τήρηση όμως εκ μέρους του εκκαλούντος των αναληφθεισών ως άνω υποχρεώσεων του και την παροχή των υπηρεσιών του καθ' όλο το ένδικο χρονικό διάστημα (1.4.98 μέχρι 24.6.99), κατά το οποίο αυτός απέδιδε στον εφεσίβλητο το σύνολο των πραγματοποιούμενων εισπράξεων ... ο τελευταίος αρνήθηκε να καταβάλλει στον εκκαλούντα - εργαζόμενο τη συμφωνημένη αμοιβή του για το εν λόγω χρονικό διάστημα ... Ο εφεσίβλητος, συνομολογεί την κατάρτιση της παραπάνω από 1-4-98 συμφωνίας, ισχυρίζεται όμως ότι δεν έχει υποχρέωση καταβολής του αιτουμένου από τον εφεσίβλητο (σημ. εδώ, προδήλως εκκαλούντα) ως άνω ποσού καθόσον η εν λόγω συμφωνία δεν ίσχυσε, αφού με μεταγενέστερη σχετική προφορική σύμβαση, που καταρτίστηκε μεταξύ αυτού και του εκκαλούντος, συμφωνήθηκε η κατάργηση της και η αντικατάστασή της με άλλη, η οποία προέβλεπε απλώς την υποχρέωση του εκκαλούντος να προμηθεύεται τα προς πώληση κουλούρια αποκλειστικά από την επιχείρηση του ίδιου (εφεσίβλητου), τα οποία, ακολούθως, θα μεταπωλεί για δικό του λογαριασμό αποδίδοντας σ' αυτόν εφεσίβλητο) μόνο το κόστος των κουλουριών. Ο ισχυρισμός αυτός πρέπει ν' απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος αφού από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν υποδείχθηκε η βασιμότητα των επικαλούμενων προς θεμελίωση των πραγματικών περιστατικών και ειδικότερα η επικαλούμενη προφορική συμφωνία για την κατάργηση του ως άνω από 1-4-98 ιδιωτικού συμφωνητικού ... Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, εφόσον δεν αποδείχθηκε η επικαλούμενη κατάργηση της παραπάνω από 1-4-98 γραπτής συμφωνίας ο εφεσίβλητος πρέπει να υποχρεωθεί να καταβάλλει στον εκκαλούντα τη συμφωνημένη αμοιβή για το από 1-5-98 μέχρι 24-6-99 χρονικό διάστημα ανερχομένη στο ποσό των (850.000 δρχ. Χ 14 μήνες και 24 ημέρες) 12.580.000 δρχ. και ήδη 36.918,56 ευρώ, δεκτής γενομένης, ως και εν μέρει βάσιμης της από 20-12-99 αγωγής ...". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ως άνω ισχυρισμό του ήδη αναιρεσείοντος Π. Π. περί καταργήσεως, της μεταξύ των διαδίκων από 1-4-1998 έγγραφης συμφωνίας, με μεταγενέστερη, καταρτισθείσα μεταξύ αυτών προφορική συμφωνία και τη θεμελιουμένη επί του ισχυρισμού αυτού σχετική, εκ του άρθρου 361 ΑΚ, ένσταση του αναιρεσείοντος και απέρριψε στη συνέχεια αυτήν ως αβάσιμη κατ' ουσίαν. Επομένως, δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια και ο περί του αντιθέτου πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το σκέλος αυτό, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Αβάσιμος είναι επίσης, ο ίδιος λόγος του αναιρετηρίου, κατά το δεύτερο σκέλος του, εκ του άρθρου 559 αρ. 11 γ' Κ.Πολ.Δ., σύμφωνα με τον οποίο το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη, κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος συγκεκριμένα έγγραφα ήτοι τις χειρόγραφες καταστάσεις - λογαριασμούς από 1-4-1998 έως 13-5-1998 που τηρούσε ο ίδιος ο αναιρεσίβλητος και τις ημερήσιες χειρόγραφες καταστάσεις και λογαριασμούς που τηρούσε το κατάστημα του αναιρεσείοντος από 2-5-1998 έως και 10-6-1999, που μετ' επικλήσεως προσκομίσθηκαν και αποδείκνυαν τη βασιμότητα της ενστάσεως του. Τούτο δε διότι, από τη διαλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη (και) "όλα ανεξαιρέτως τα νομίμως μετ' επικλήσεως προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα, μεταξύ των οποίων και τις τηρούμενες από τον εφεσίβλητο ιδιόχειρες καταστάσεις αναφορικά με την κίνηση του δικτύου κουλουροπωλών (περίπου 40) που αυτός διέθετε" σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι το Εφετείο συνεξετίμησε, με τις λοιπές αποδείξεις και τα φερόμενα ως αγνοηθέντα έγγραφα. Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-12-2009 αίτηση του Π. Π. του Ε. για αναίρεση της 3372/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Μαρτίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ