404/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 404 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 404/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο , Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Ιανουαρίου 2006 , με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Ν. Π. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Αναγνωστόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων:1)Γ. Σ. του Δ., κατοίκου…, 2)Γ. χήρας Γ. Σ., κατοίκου ..., 3)Λ. Σ. του Γ. κατοίκου ..., 4)Δ. Σ. του Δ., κατοίκου ..., 5)Σ. χήρας Δ. Μ., το γένος Δ. Σ., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 6)Α. Σ. του Δ., κατοίκου ..., 7)Λ. Σ. του Δ., κατοίκου ..., 8)Μ. συζύγου Β. Μ., το γένος Δ. Σ., κατοίκου ..., 9)Θ. Σ. του Π., κατοίκου ... και 10)Λ. συζύγου Χ. Α. το γένος Π. Σ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Αλέξανδρο Κανδαράκη, πλην του 6ου που παραστάθηκε με τον ανωτέρω πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος δήλωσε ότι η 5η αναιρεσίβλητη απεβίωσε και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τον γιο της Ευάγγελο Μορφονιό, ο οποίος συνεχίζει την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπείται από αυτόν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-5 1993 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κεφαλληνίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 24/1995 μη οριστική, 54/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 812/2003 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3-6-2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Νικόπουλος ανέγνωσε την έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως του άρθρ. 559 αρ. 8 ΚΠολΔικ ως πράγματα θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση αγωγής κ.τ.λ.

Επομένως ο πρώτος λόγος, μέρος πρώτο, της αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από την ως άνω διάταξη του αρθρ. 559 αρ. 8 εδ. β' ΚΠολΔικ πλημμέλεια της μη λήψης υπόψη παρά το νόμο του ισχυρισμού του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος, ότι η έκταση του επιδίκου ακινήτου δεν είναι η αναφερόμενη στην αγωγή, αλλά μικρότερη, ήτοι 2432 τ.μ.

και όχι 4.300 τ.μ., είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι ο ισχυρισμός αυτός συνιστά άρνηση κατά το στοιχείο τούτο της αγωγής και γι' αυτό δεν εμπίπτει στην ανωτέρω έννοια του πράγματος. ΕΠΕΙΔΗ, κατά την ορθή έννοια της διατάξεως του αρθρ. 559 αρ. 11 εδ. γ' ΚΠολΔικ., η γενική βεβαίωση της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι καλύπτει όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, δημόσια ή ιδιωτικά, ανεξαρτήτως αν χρησιμεύουν για άμεση ή έμμεση απόδειξη, υπό την προϋπόθεση ότι από το όλο περιεχόμενο της απόφασης καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι όντως ελήφθησαν υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι.

Επομένως εάν καταλείπονται αμφιβολίες και δισταγμοί ως προς την λήψη υπόψη ορισμένου εγγράφου από το όλο περιεχόμενο της απόφασης τότε ιδρύεται ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως παρά τη γενική περί του αντιθέτου βεβαίωση αυτής.

Εν προκειμένω με τους πρώτο, μέρος δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για μη λήψη υπόψη των ακολούθων εγγράφων α) του υπ'αριθμ. ... προικοσυμβόλαιου του συμβολαιογράφου Αργοστολίου Σπ. Μαρκέτου που προσκόμισαν οι ενάγοντες ήδη αναιρεσίβλητοι και επικαλέσθηκαν τόσο οι ίδιοι όσο και ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων και β) των ένορκων βεβαιώσεων υπ' αριθμ. ...

του Χ. Σ. και ... της Δ. Φ. που έγιναν την συμβολαιογράφο Αργοστολίου Ελβίρα - Μαρία Καλογεράκου για να χρησιμοποιηθούν σε άλλη δίκη μεταξύ των διαδίκων επί αιτήσεως των εναγόντων για λήψη ασφαλιστικών μέτρων νομής κατά του εναγομένου, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθ. 61/1993 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αργοστολίου, τις οποίες ως έγραφα άλλης δίκης προσκόμισε και επικαλέσθηκε ο εναγόμενος ήδη αναιρεσείων προς απόδειξη του ουσιώδους ζητήματος της πραγματικής εκτάσεως του επιδίκου και της νομής επ'αυτής του ιδίου, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, διότι από τη γενική βεβαίωση του Εφετείου στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της απόφασης προκύπτει κατά τρόπο αδιστάκτως βέβαιο ότι ελήφθησαν υπόψη και τα έγγραφα αυτά και δη τόσο το ως άνω προικοσυμβόλαιο στο οποίο αναφέρεται έκταση του επιδίκου μικρότερη της σημειούμενης στην αγωγή, αφού το Εφετείο διαλαμβάνει ειδική σκέψη περί της διαφοράς αυτής του εμβαδού, αιτιολογώντας αυτήν με την αποδοχή ότι ο δικαιοπάροχος των εναγόντων είχε καταλάβει μεγαλύτερη έκταση από εκείνη που αναφερόταν στο συμβόλαιο και ασκούσε επ'αυτής την νομή, όσο και οι ως άνω δύο ένορκες βεβαιώσεις, που εδόθησαν για άλλη δίκη, εκείνη των ασφαλιστικών μέτρων νομής μεταξύ των διαδίκων, στην οποία εκδόθηκε η υπ'αριθμ. 61/1993 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αργοστολίου, αφού το Εφετείο αναφέρεται ρητώς στη δίκη αυτή, στην οποία ελήφθησαν υπόψη και οι ένορκες αυτές βεβαιώσεις, οι οποίες, σημειωτέον, ως έγγραφα άλλης δίκης δεν είναι αναγκαίο να μνημονεύονται ειδικώς στην απόφαση, αφού ως τέτοια δεν φέρουν τον χαρακτήρα του αυτοτελούς αποδεικτικού μέσου, αλλά εξομοιώνονται με τα έγγραφα.

ΕΠΕΙΔΗ, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά σε σχέση με την πραγματική έκταση του επιδίκου: Το επίδικο ακίνητο, από τη νομή του οποίου οι ενάγοντες απεβλήθησαν από τον εναγόμενο, το έτος 1993, είναι εδαφική έκταση εμβαδού 2100 τ.μ. που βρίσκεται στη θέση "..." της περιοχής Ροδάτων Κεφαλληνίας και έχει τα αναφερόμενα στην απόφαση εκείνη όρια.

Στη θέση αυτή ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγόντων Δ. Σ., που πέθανε χωρίς να αφήσει διαθήκη το έτος 1975, κατείχε και καλλιεργούσε μέχρι το θάνατό του μεγαλύτερη έκταση, εμβαδού τεσσάρων περίπου στρεμμάτων, εντός της οποίας υπήρχαν και μερικά ελαιόδεντρα, τον καρπό των οποίων συνέλεγε. Ο παραπάνω δικαιοπάροχος των εναγόντων ήταν γεωργός, εγκατεστημένος στην περιοχή, και μέχρι το θάνατό του ασκούσε στη μεγαλύτερη έκταση όλες τις αρμόζουσες στη φύση της εξουσίες ως κύριος (καλλιέργεια, συλλογή ελαιοκάρπου, επιτήρηση από τυχόν καταπατήσεις κ.τ.λ.).

Μετά το θάνατο αυτού και επειδή οι άμεσοι και απώτεροι διάδοχοί του απομακρύνθηκαν από την περιοχή, το όλο ακίνητο, λόγω και της φύσεώς του (ημιβραχώδες), παρέμεινε ακαλλιέργητο, πλην όμως οι κληρονόμοι του συνέχισαν να επιτηρούν αυτό και να συλλέγουν τον ελαιόκαρπο των εντός αυτού επτά ελαιοδέντρων, συντηρώντας οι ίδιοι και τα όρια αυτού, που εν μέρει αποτελούνταν από λιθοδομές, και αναγράφονται επί των κορμών των ελαιοδέντρων τα γράμματα Δ.Σ.

δηλωτικά του ονοματεπωνύμου του ανωτέρω απώτερου νομέα του ακινήτου. Μετά το θάνατο του Δ. Σ. και λόγω της μη καλλιέργειας του επιδίκου, εντός αυτού ανεφύησαν διάφορα αυτοφυή θαμνώδη δασικά φυτά, κατά καιρούς δε αγροτοποιμένες της περιοχής εγκατέλειπαν εντός αυτού τα ποίμνιά τους προς βοσκή χωρίς την άδεια των νομέων του ακινήτου, αλλά και χωρίς ποτέ να προβάλλουν δικαιώματα νομής ή κυριότητας σ'αυτό, γεγονός που αποδεικνύει ότι και το έτος 1992 περίπου δεν μεταβλήθηκε η παραπάνω φύση και μορφολογία του όλου ακινήτου.

Δεχόμενο αυτά το Εφετείο επί του ουσιώδους ζητήματος της εκτάσεως του επιδίκου ακινήτου, ως μέρους μεγαλύτερου ακινήτου έκτασης σχεδόν διπλασίας, δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ο δε περί του αντιθέτου και από τον αρ. 19 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ, δεύτερος λόγος της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 3 Ιουνίου 2004, αίτηση αναιρέσεως του Ν. Π. κατά της υπ' αριθμ. 812/2003 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. ΚΑΙ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στη πληρωμή των δικαστικών εξόδων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα ευρώ (1.170)

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 1 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ