403/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 403 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 403/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Λαζαρόπουλο.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος, εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Γιαννούλα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-5-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2912/2003 μη οριστική, 1425/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5363/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 9-11-2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 14-1-2008 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη, Χαράλαμπου Παπαηλιού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα κατά την έννοια της διάταξης αυτής είναι και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (ΟλΑΠ 22/2005, Ολ ΑΠ 11/1996).

Ειδικότερα, λόγο εφέσεως συνιστά και η αιτίαση για πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 1183/1995). Με τον πρώτο, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη της τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος - εφεσίβλητου, που προτάθηκε με τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου ότι η έφεση του αναιρεσιβλήτου - εκκαλούντος κατά της πρωτόδικης απόφασης είναι αόριστη.

Όπως όμως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση τον περί αοριστίας του δικογράφου της έφεσης ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, αυτή τον έλαβε υπόψη της εκ του πράγματος και τον απέρριψε σιωπηρά, αφού προχώρησε στην κατ' ουσίαν έρευνα των λόγων της έφεσης. Επομένως ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Με το δεύτερο, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη λόγω αοριστίας την έφεση του αναιρεσίβλητου, ισχυρισμό που πρότεινε ο αναιρεσείων - εφεσίβλητος με τις προτάσεις του στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Από την επισκόπηση της έφεσης του αναιρεσιβλήτου προκύπτει ότι αυτή είναι καθ' όλα ορισμένη και περιλαμβάνει δύο συγκεκριμένους λόγους έφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης, που αναφέρονται στην εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων.

Επομένως ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

ΙΙ. Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ και την έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης πλήττεται η ουσιαστική κρίση του Εφετείου, η οποία δεν ελέγχεται από τον 'Αρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), ως προς το ύψος της ανά τ.μ. επιδικασθείσας ανάλογης αποζημίωσης στον αναιρεσείοντα για την παραχωρηθείσα από αυτόν στο αναιρεσίβλητο δίοδο προς δρόμο, με το επιχείρημα ότι αυτή έπρεπε να είναι διαφορετική από εκείνη που επιδίκασε ανά τ.μ. σε άλλη κυρία ομόρου ακινήτου, που παραχώρησε και αυτή διόδο στον αναιρεσίβλητο. Επομένως ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο τη ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.

Με τον τέταρτο λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη της α) το ... συμβόλαιο αγοράς της συμβολαιογράφου Αθηνών Δέσποινας Τριτσιμπίδα - Παριανού και β) το ... προσύμφωνο πώλησης ακινήτου του συμβολαιογράφου Ηλία Ημέλλου, τα οποία ο αναιρεσείων επικαλέστηκε και προσκόμισε με τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείου.

Από την προβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή έλαβε υπόψη της "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα τα οποία, οι διάδικοι νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται, μεταξύ των οποίων αποφάσεις και πραγματογνωμοσύνες που εκδόθηκαν και συντάχθηκαν, αντίστοιχα, επ' ευκαιρία άλλων δικών, τίτλοι, σχεδιαγράμματα, τεχνικές εκθέσεις, έγγραφα και πράξεις διοικητικών αρχών, για κάποια από τα οποία γίνεται παρακάτω ειδική μνεία, χωρίς, πάντως, να παραλείπεται κανένα κατά την εκτίμηση της ουσίας της διαφοράς".

Επομένως, το Εφετείο, χωρίς να καταλείπεται καμιά αμφιβολία, έλαβε υπόψη του για το σχηματισμό της κρίση τους και τα ως άνω συμβολαιογραφικά συμβόλαια και, επομένως, ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος. Περαιτέρω και σε σχέση με την επιλογή από το Εφετείο, ως προσφορότερης και ολιγότερο επαχθούς λύσης, η χάραξη της διόδου προς παροχή δουλείας να είναι σε σχήμα Γ και όχι σε σχήμα Ι, όπως πρότεινε το αναιρεσείων στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, το Εφετείο έλαβε υπόψη τα προσκομισθέντα και επικληθέντα από τον αναιρεσείοντα έγγραφα και δη την 801/2000 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και την από 29-10-1997 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του μηχανικού ... , αφού ρητά τις μνημονεύει, ως και την από 20-6-1994 εξώδικη πραγματογνωμοσύνη του μηχανικού ..., αφού ρητά αναφέρει ότι έλαβε υπόψη του όλε τις πραγματογνωμοσύνες που εκδόθηκαν και συντάχθηκαν επ' ευκαιρία δικών, τίτλους, σχεδιαγράμματα και τεχνικές εκθέσεις.

Επομένως ο όγδοος από το άρθρο 559 αριθμ. 11 γ λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

IV. Κατά τη διάταξη του άρθρου 1013 ΑΚ η κατεύθυνση της διόδου και η έκταση του δικαιώματος για τη χρήση της, καθώς και η αποζημίωση που πρέπει να καταβληθεί, καθορίζονται με δικαστική απόφαση. Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, αναφορικά με την κατεύθυνση και την έκταση της διόδου, για την παραχώρηση της οποίας στον αναιρεσίβλητο υποχρέωσε (και) τον ήδη αναιρεσείοντα, δέχτηκε τα εξής :

Το ακίνητο του αναιρεσείοντος - πρώτου εναγομένου συνορεύει νότια με κοινόχρηστο χώρο παραλίας ή ΟΔΕΠ σε μήκος 24,20 μέτρων, με δασική διακατεχόμενη έκταση ΑΑ σε μήκος 33,00 μέτρων, με αγροτεμάχιο δεύτερης εναγομένης σε μήκος 45,50 μέτρων. Περαιτέρω δέχθηκε ότι η δίοδος που πρέπει να χαραχθεί και την οποία αιτείται ο ενάγων, απεικονίζεται με κίτρινο χρώμα στο από 15-12-2003 και με αριθμό 12 τοπογραφικό διάγραμμα του πραγματογνώμονα ..., αποτελείται από τρία επιμέρους τμήματα, δηλαδή α) το εμφαινόμενο με τα στοιχεία Ζ-Ζ'-Η'-Η-Ζ τμήμα, πλάτους 3,50 μ.

και μήκους 46.00 μ. που αποτελεί την κοινόχρηστο οδό από την οποία θα διέλθει αρχικά β) το με στοιχεία Η-Η'-Κ-Κ'-Η, πλάτους 3.00 μ. και μήκους 44.00 μ. και συνολικού εμβαδού 132.00 τ.μ., από το οποίο θα διέλθει στη συνέχεια εντός του ανατολικού ορίσου της ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγομένης και γ) το με στοιχεία Κ-Λ-Τ-Υ-Φ-Χ-Κ'-Κ τμήμα, πλάτους 3.00 και μήκους 44,00 μέτρων συν 30,00 μέτρων και συνολικού μήκους 74.,00 μέτρων και συνολικού εμβαδού 222,00 τ.μ., από το οποίο θα διέλθει (η δίοδος), ακολούθως εκτός του ανατολικού ορίου της ιδιοκτησίας του πρώτου εναγομένου με την ιδιοκτησία του ΒΒ σε μήκος 44 μ.

και εντός του νότιου επίσης ορίου αυτής ιδιοκτησίας (πρώτου εναγομένου) με τη διακατεχόμενη δασική έκταση σε μήκος 30,00 μέτρων, και είναι η πλέον πρόσφορη και λιγότερο επαχθής, διότι το πλάτος της είναι απολύτως αναγκαίο και επαρκές για τη διέλευση αυτοκινήτων και η προπεριγραφόμενη κατεύθυνσή της έχει τις, κατά το δυνατόν, λιγότερο δυσμενείς συνέπειες για τα ακίνητα των εναγομένων, αφού θα καταλάβει μέρος αυτών που εντοπίζεται στα άκρες πλευρές, προς το νοτιοανατολικό και νότιο όριο των ιδιοκτησιών τους.

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, περιέλαβε στην απόφασή του σαφείς και όχι αντιφατικές αιτιολογίες, αναφορικά με το πιο πάνω ουσιώδες για την έκβαση της δίκης ζήτημα, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή της προαναφερόμενης ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 1013 ΑΚ. Ειδικότερα δεν προκύπτει αντίφαση μεταξύ των 33 μέτρων, που αναφέρονται ως σύνορο του ακινήτου του αναιρεσείοντος από τη νότια πλευρά του με τη διακατεχόμενη από την ΑΑ έκταση και των 30 μέτρων που αναφέρονται, περαιτέρω, σε σχέση με τη διακατεχόμενη δασική έκταση, αφού το δεύτερο αναφέρεται στη δίοδο που πρέπει να χαραχθεί με βάση το με αριθμό 12 τοπογραφικό διάγραμμα του πραγματογνώμονα ...

και η οποία δίοδος θα διέρχεται εντός του ορίου της ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος με τη διακατεχόμενη δασική έκταση σε μήκος 30 μέτρων. Επομένως ο έκτος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

V. Κατά το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, παρακώλυση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, το οποίο ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό (βάση αγωγής, ανταγωγής) είτε ως αμυντικό (ένσταση, αντένσταση) μέσο, αλλ' όχι και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής, ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα για την υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων (Ολ.ΑΠ 3/97, ΑΠ 22/2005, Απ 1508/2004).

Με τους πέμπτο και δέκατο, από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, λόγους της αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο αγνόησε τους ισχυρισμούς, τους οποίους με τις προτάσεις του ενώπιον αυτού είχε προβάλει, αντικρούοντας το δεύτερο λόγο της έφεσης του αναιρεσιβλήτου, ότι άλλη είναι η αξία του δικού του ακινήτου και άλλη η αξία του ακινήτου της συνεναγομένης του, προσδιορίσαν έτσι ενιαία τιμή αποζημίωσης και γενικότερα τον ισχυρισμό του σε σχέση με το ύψος της αποζημίωσής του, για την παροχή διόδου στην οποία υποχρεώθηκε.

Οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι, διότι οι φερόμενοι ως αγνοηθέντες ισχυρισμοί δεν αποτελούν "πράγματα", κατά την πιο πάνω έννοια, αλλ' άρνηση του ισχυρισμού του ενάγοντος για το ύψος της επιδικαστέας αποζημίωσης, ανεξάρτητα και απ' το ότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε τους παραπάνω ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, αφού δέχτηκε ότι η ανάλογη αποζημίωση του αναιρεσείοντος που αφορά τη μείωση της αξίας του ακινήτου του, συνεπεία της παροχής της διόδου και που δεν ταυτίζεται με την αξία του καταλαμβανόμενου από τη δίοδο μέρους του ανέρχεται σε 95 ευρώ το τ.μ.

και όχι σε 88,04 ευρώ το τ.μ., που δέχθηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, την απόφαση του οποίου και εξαφάνισε, μεταξύ άλλων, και ως προς αυτό.

VI. Κατά το άρθρο 1012 ΑΚ, "αν ακίνητο στερείται της αναγκαιούσης διόδου προς την οδό, ο κύριος αυτού δικαιούται να απαιτήσει δίοδον παρά των γειτόνων επί αναλόγω αποζημίωσει", κατά δε το άρθρο 1013 του ίδιου Κώδικα, "η κατεύθυνσης της διόδου και η έκτασις του προς χρήσιν αυτής δικαιώματος ως και η καταβλητέα αποζημίωσις καθορίζονται δια δικαστικής αποφάσεως".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει, ότι αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την παροχή διόδου, οι διαστάσεις αυτής και η κατεύθυνση που θα ακολουθήσει καθορίζονται από το Δικαστήριο της ουσίας αντικειμενικώς με κριτήριο την όσο το δυνατόν μικρότερη ζημία των γειτονικών ακινήτων, στα οποία θα χαραχθεί. Από αυτά έπεται, ότι το Δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσεώς του δεν έχει υποχρέωση να δεχτεί το αίτημα του δικαιούχου αναφορικά με τη χάραξη της διόδου, αν κρίνει, ότι ο τρόπος αυτός είναι επιζήμιος (ΑΠ 168/1991).

Με τους έβδομο και ένατο λόγους της αναίρεσής του, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο αγνόησε τον ισχυρισμό του περί του ότι ο αναιρεσίβλητος είχε αποδεχτεί ως προσφορότερη και ολιγότερο επαχθή λύση τη χάραξη της οδού που περιλαμβάνεται στο σκεπτικό της 801/2000 απόφασης του Εφετείου Αθηνών που είχε δικάσει σχετική παρόμοια αγωγή των δικαιοπαρόχων του αναιρεσίβλητου κατά των δικαιοπαρόχων του αναιρεσείοντος, καθώς και τον ισχυρισμό του ότι είχε αντικρούσει τον ισχυρισμό του αναιρεσιβλήτου ότι ο ίδιος (ο αναιρεσείων) είχε ομολογήσει την παροχή της διόδου σε σχήμα Γ, έχοντας αντιθέτως, ο ίδιος προτείνει η δίοδος αυτή να έχει σχήμα Ι.

Οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι, επειδή οι σχετικοί ισχυρισμοί, που φέρονται ότι αγνοήθηκαν από το Εφετείο, συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής και όχι "πράγματα" κατά την προδιαληφθείσα έννοια.

VII. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Με τον ενδέκατο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1012 ΑΚ με το να μην επιδικάσει ανάλογη αποζημίωση κατά το σκέλος των βλαβών της οποίας είχε αναφέρει ο αναιρεσείων (δαπάνες για την ανακατασκευή της περίφραξης).

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε ότι "ανάλογη αποζημίωση για ανακατασκευή της περίφραξης που υπάρχει στην πρόσοψη της ανατολικής πλευράς του ακινήτου του πρώτου των εναγομένων από όπου θα διέλθει, κατά τα ανωτέρω, ένα μέρος του τρίτου τμήματος και σε μήκος 44 μέτρων και η οποία θα καταστραφεί (και όχι βέβαια για περίφραξη σε άλλο τμήμα και δη στην πρόσοψη της οδού ...

και της κοινόχρηστης οδού), δεν καθορίζεται, καθόσον ο εναγόμενος αυτός δεν επικαλέστηκε, ούτε προσδιόρισε τέτοια ζημιά του ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και δη ότι θα ανακατασκευάσει την περίφραξη. Ούτε, εξάλλου, ισχυρίστηκε ότι στις δαπάνες κατασκευής αυτής (υπάρχουσας) είχε προβεί ο ίδιος, με συνέπεια να μην υφίσταται ζημιά του για την αιτία αυτή, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται με τον τρίτο λόγο της έφεσής του".

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1012 ΑΚ, διότι δεν δέχεται ότι η ανακατασκευή της περίφραξης δεν περιλαμβάνεται στην έννοια της ανάλογης αποζημίωσης, που προβλέπει η ως άνω διάταξη, αλλά, απλώς, ότι αίτημα για ανακατασκευή της περίφραξης μετά προσδιορισμού της σχετικής ζημίας, δεν είχε υποβληθεί από τον αναιρεσείοντα ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Επομένως, ο πιο πάνω από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αντίθετος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος ως ερειδόμενος σε ειρημένη προϋπόθεση.

VIII. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-11-2006 αίτηση του Χ για αναίρεση της 5363/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ