401/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 401 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 401/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "VICTORIA A.A.E. ΖΗΜΙΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία ενεργεί στην προκειμένη περίπτωση ως ειδική διάδοχος της αλλοδαπής ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "IMPERIO BONANCA COMPANHIA DE SEGUROS S.A.", που εδρεύει στη Λισσαβόνα της Πορτογαλίας και διατηρούσε υποκατάστημα στην Αθήνα, λόγω μεταβίβασης δια εκχωρήσεως προς την ως άνω αναιρεσείουσα του ασφαλιστικού χαρτοφυλακίου ζημιών Ελλάδος αυτής, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Παγώνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσίβλητων: αναφέρονται 4 αναιρεσίβλητοι, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Μανώλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25 Ιουλίου 2000 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 149/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 570/2004 οριστική του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16 Ιουνίου 2005 αίτησή της, με την οποία υποβάλλεται και αίτημα επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση κατ' άρθρο 579 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Πετράκης, ανέγνωσε την από 24 Οκτωβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται και οι βάσεις της αγωγής και τα θεμελιούντα αυτές και τα επιμέρους αιτήματά τους περιστατικά, καθώς και οι λόγοι εφέσεως, που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσεως.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο έκρινε, ότι στην έφεση, που δίκασε, περιέχεται βάσιμος λόγος, με τον οποίο οι εκκαλούντες ήδη αναιρεσίβλητοι παραπονούνται για τη μη αναγνώριση από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ευθύνης προς καταβολή χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης εξαιτίας της αδικοπραξίας, που τελέστηκε με υβριστική και ανάρμοστη συμπεριφορά προς το πτώμα του στενού συγγενή τους και τη σιωπηρή απόρριψη της σχετικής βάσεως της αγωγής. Η αδικοπραξία αυτή συνίσταται, κατά την αναιρεσιβαλλομένη, στο ότι ο οδηγός του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία αυτοκινήτου, όταν διαπίστωσε ότι στο κάτω μέρος του οχήματος ήταν αγκιστρωμένο το πτώμα του θανόντος προηγουμένως, εξαιτίας αυτοκινητικού ατυχήματος, συγγενούς των αναιρεσιβλήτων, το οποίο είχε παρασύρει χωρίς να το αντιληφθεί, έχασε την ψυχραιμία του και συνέχισε την πορεία του για δυο (2) χιλιόμετρα περίπου, έχοντας πάντα κάτω από το αυτοκίνητό του το εν λόγω πτώμα. Κατόπιν αυτού, το εφετείο έκανε δεκτή την έφεση των αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση, που είχε απορρίψει το αίτημα της αγωγής τους περί καταβολής χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης και, δικάζοντας την αγωγή ως προς την προαναφερόμενη βάση, την έκανε εν μέρει δεκτή. Αλλά, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της εφέσεως, που επιτρεπτώς επισκοπείται (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), δεν διαλαμβάνεται σ' αυτό λόγος, που να περιέχει το πιο πάνω παράπονο κατά της πρωτόδικης αποφάσεως. Ο μοναδικός λόγος αφορά στην κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων κρίση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου περί ελλείψεως υπαιτιότητας του παρασύραντος με το αυτοκίνητό του τον θανόντα εφεσιβλήτου στην πρόκληση του θανάτου. Επίσης, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της αγωγής, μοναδική νομική βάση της ασκουμένης με αυτή αξιώσεως περί χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης είναι η εξ αμελείας του εναγομένου οδηγού θανάτωση του συγγενούς των εναγόντων - αναιρεσιβλήτων, όχι δε και η προσβολή του νεκρού αυτού με υβριστική και ανάρμοστη συμπεριφορά προς το πτώμα του. Κατά συνέπεια, με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, υπέπεσε στην από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια, κατά τον βάσιμο δεύτερο λόγο της αναιρέσεως. Έτσι πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 579 παρ. 2 του ΚΠολΔ, αν αποδεικνύεται προαποδεικτικώς εκούσια ή αναγκαστική εκτέλεση της αποφάσεως, που αναιρέθηκε, ο Άρειος Πάγος, αν υποβληθεί αίτηση με το αναιρετήριο ή με τις προτάσεις ή με αυτοτελές δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου ως την παραμονή της συζητήσεως, διατάσσει με την αναιρετική απόφαση την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση, που υπήρχε πριν από την εκτέλεση. Στην προκείμενη περίπτωση, από την επικαλούμενη και νομίμως προσκομιζόμενη από την αναιρεσείουσα από ... εξοφλητική απόδειξη, αποδεικνύεται, ότι μετά από κοινοποίηση επιταγής προς πληρωμή κάτω από αντίγραφο εξ απογράφου της αναιρεθείσης αποφάσεως η αναιρεσείουσα κατέβαλε εκουσίως στους αναιρεσιβλήτους, δια του πληρεξούσιου δικηγόρου τους, για επιδικασθέντα έξοδα, απόγραφο, επίδοση αντιγράφου αυτού και σύνταξη επιταγής το συνολικό ποσό των 16.882,01 ευρώ. Επομένως, η υποβαλλόμενη με το αναιρετήριο αίτηση της αναιρεσείουσας για επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση, που υπήρχε πριν από την εκουσία εκτέλεση, πρέπει να γίνει δεκτή και να υποχρεωθούν οι αναιρεσίβλητοι να καταβάλουν στην αναιρεσείουσα το άνω ποσό, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της παρούσης έως την εξόφληση (ΟλΑΠ 22/2006).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 570/2004 απόφαση του Εφετείου Θράκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Δέχεται την αίτηση της αναιρεσείουσας περί επαναφοράς των πραγμάτων στην κατάσταση, που υπήρχε πριν από την εκτέλεση της αναιρουμένης. Υποχρεώνει τους αναιρεσιβλήτους να καταβάλουν στην αναιρεσείουσα το ποσό των δέκα έξι χιλιάδων οκτακοσίων ογδόντα δυο και ένα λεπτό (16.882,01) ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της παρούσης έως την εξόφληση.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 23 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ