Supreme Court dismisses appeal for lack of oral argument on mitigating circumstances in murder conviction.

Απόφαση 390 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 390/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου Τσίμα, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει τις αιτήσεις του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου: Ν. Κ., του Α., κατοίκου …, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευτύχιο Αλιγιζάκη, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 320, 321, 322, 323/2004 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1 Α. Ζ. του Ε., κάτοικο…, 2. Μ. Ζ. του Ε., κάτοικο ..., που παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Κρίθυμο, 3. Π. Ζ. του Ε., κάτοικο…, που εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Ειρήνη Παπαθανασίου - Παπανικολάου και Παναγιώτη Κρίθυμο και 4. Σ. - Π. Σ. Χ., κάτοικο…, που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Κρίθυμο. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 12 Οκτωβρίου 2004 δυο αιτήσεις τους αναιρέσεως, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1767/2004.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Εισάγονται ενώπιον του Αρείου Πάγου, δύο αιτήσεις αναίρεσης του κατηγορούμενου Ν. Κ., και οι δύο με χρονολογία 12-10-2004 ασκήθηκαν με επίδοση στις 12-10-2004 στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατά της υπ' αριθμόν 320-323/2004 καταδικαστικής απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, οι οποίες, εφόσον έχουν ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, πρέπει να συνεκδικασθούν. Η από το άρθρο 514 εδ. τρίτο του Κ.Π.Δ., απαγόρευση άσκησης δεύτερης αίτησης αναίρεσης, κάμπτεται, εφόσον δεν έχει ακόμη κριθεί η πρώτη από τις δύο αιτήσεις και επομένως θεωρείται, ότι το περιεχόμενο και των δύο αιτήσεων συνιστά ενιαίο κείμενο που ερευνάται συνολικά από το δικαστήριο που θα επιληφθεί της εκδίκασής τους.

2. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 331 του ΚΠΔ, η διαδικασία στο ακροατήριο γίνεται προφορικά. Για τη συζήτηση συντάσσονται πρακτικά, και η απόφαση απαγγέλλεται προφορικά και διατυπώνεται εγγράφως σύμφωνα με όσα ορίζονται στα άρθρα 140-144. Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 141 παρ. 1 και 2 του ΚΠΔ, προκύπτει με σαφήνεια ότι οι διάδικοι δικαιούνται να εγχειρίσουν σε αυτόν που διευθύνει τη συζήτηση εγγράφως τις δηλώσεις τους, επομένως και τους ισχυρισμούς τους, πρέπει όμως να προβάλουν και να αναπτύξουν αυτούς και προφορικά κατά τα ουσιώδη στοιχεία της νομικής και πραγματικής θεμελιώσεώς τους, ώστε να γίνουν αντικείμενο έρευνας κατά τη συζήτηση.

Αυτό άλλωστε επιβάλλεται και από την αρχή της προφορικότητας της επ' ακροατηρίου κυρίας διαδικασίας, η οποία καθιερώνεται από το άρθρο 331 του ΚΠΔ και η οποία, όχι μόνο δεν περιστέλλεται με την προαναφερθείσα διάταξη, αλλά αντιθέτως ενισχύεται, αφού η καταχώριση των δηλώσεων αυτών στα πρακτικά τελεί, εκτός των άλλων, και υπό την προϋπόθεση της προηγούμενης προφορικής ανάπτυξής τους.

Έτσι, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν, αυτοτελής ισχυρισμός του κατηγορουμένου, ο οποίος περιλαμβάνεται σε έγγραφο υπόμνημα που δόθηκε στον διευθύνοντα τη συζήτηση και καταχωρήθηκε στα πρακτικά, θεωρείται ότι έχει προβληθεί παραδεκτώς, εφόσον από τα ίδια τα πρακτικά προκύπτει ότι έγινε και προφορική ανάπτυξή του κατά τα ουσιώδη στοιχεία της νομικής και πραγματικής θεμελιώσεώς του.

Διαφορετικά ο ισχυρισμός αυτός θεωρείται ότι δεν έχει προβληθεί παραδεκτώς και το δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει σε αυτόν (ΟλΑΠ 2/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την υπ' αριθμ. 320-323 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων ανθρωποκτονίας από πρόθεση, παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας, ενώ με την ίδια απόφαση απορρίφθηκαν οι προβληθέντες από αυτόν κατά συζήτηση αυτοτελείς ισχυρισμοί περί του ότι τέλεσε την πράξη σε κατάσταση βρασμού ψυχικής ορμής και περί αναγνώρισης στο πρόσωπό του των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

α' και ε' ΠΚ . Με τον μοναδικό λόγο και των δύο αιτήσεων αναίρεσης προβάλλεται η πλημμέλεια ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκαν, χωρίς ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, οι ανωτέρω αυτοτελείς ισχυρισμοί, πλην όμως ο λόγος αυτός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ είναι απαράδεκτος, γιατί, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν είχε προβληθεί παραδεκτώς, αφού ναι μεν είχε περιληφθεί σε υπόμνημα του αναιρεσείοντος που ενσωματώθηκε στα πρακτικά, πλην όμως δεν αναπτύχθηκε και προφορικά ούτε προκύπτει ότι το εν λόγω υπόμνημα αναγνώσθηκε στο ακροατήριο ή ότι έγινε προφορική αναφορά του αναιρεσείοντος ή του συνηγόρου του στο ουσιώδες περιεχόμενο αυτού.

Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τα πρακτικά, ο μεν πρώτος εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του αναιρεσείοντος ζήτησε "να δεχθεί το δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε την πράξη ευρισκόμενος σε κατάσταση ψυχικής ορμής", ο δε δεύτερος επί πλέον "να του αναγνωρισθούν τα ελαφρυντικά του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. α', γ', δ' και ε' ΠΚ".

Στη συνέχεια δε παρέδωσαν στο Δικαστήριο το ανωτέρω υπόμνημα που ενσωματώθηκε στα πρακτικά. Επομένως το Δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει και πολύ περισσότερο να αιτιολογήσει τους ανωτέρω αυτοτελείς ισχυρισμούς. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ, και στη δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγόντων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 12-10-2004 δύο αιτήσεις του Ν. Κ. του Α. αναίρεση της υπ' αριθμ. 320-323 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Και.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ, και στη δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγόντων, το ύψος της οποίας ορίζει σε πεντακόσια (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 20 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ