38/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 38 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 38/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη-Εισηγητή, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2005, προκειμένου να αποφανθεί για τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων: 1. G. D. του L. και 2. P. L. του Σ., κρατούμενοι στη Δικαστική Φυλακή Μαλανδρίνου, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 420/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενο τον Κωνσταντίνο Χιρβατίδη του Κων/νου και με πολιτικώς ενάγουσα την "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ" με έδρα την Αθήνα η οποία εκπροσωπείται νόμιμα.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι ζητούν τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 8 Μαρτίου 2005 και 10 Μαϊου 2005 αιτήσεις αναίρεσης, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1008/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη με αριθμό 359/6-9-2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγω τις υπ'αρ. 9/8-3-2005 και 24/10-5-2005 αιτήσεις αναίρεσης των G. D. του Ι. και P. I. του S., … υπηκόων και ήδη κρατουμένων στις δικαστικές Φυλακές ΜΑΛΑΝΔΡΙΝΟΥ, κατά της υπ'αρ. 420/2-3-2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και εκθέτω τα εξής:

Με την ανωτέρω απόφαση καταδικάστηκαν οι αναιρεσείοντες σε συνολική ποινή κάθειρξης 16 ετών και 3 μηνών και χρηματική ποινή 769 ευρώ ο 1ος και κάθειρξη 17 ετών και 11 μηνών και χρηματική ποινή 740 ευρώ ο 2ος για ληστεία κ.λ.π.

Με τις υπό κρίση αναιρέσεις τους επικαλούνται, γενικά και αόριστα, "έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 93 του Συντάγματος και το άρθρο 139 Κ.Π.Δ., αφού στην απόφαση δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες υπήχθησαν τα αποδειχθέντα γεγονότα στην εφαρμοσθείσα διάταξη του ουσιαστικού ποινικού δικαίου".

Οι εν λόγω όμως αιτήσεις αναίρεσης είναι απαράδεκτες, διότι δεν διατυπώνουν κατά τρόπο σαφή και ορισμένο κάποιο συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης, παραθέτοντας απλώς ως παραβιασθείσα τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 Ε.Σ.Δ.Α. Ειδικότερα, από τις διατάξεις των άρθρων 148-153, 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2 και 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι στην έκθεση που περιέχει τη δήλωση ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αναίρεσης πρέπει να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο.

Δεν αρκεί όμως απλή αναφορά του λόγου που προβλέπεται από το νόμο, όπως μεταξύ άλλων είναι η έλλειψη ειδικής αιτιολογίας. Συγκεκριμένα, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας, όταν κατ'αρχήν υπάρχει αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση, πρέπει να προσδιορίζεται σε τι συνίσταται, σε σχέση με τις παραδοχές της απόφασης, η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Α.Π. 2297/2003, 208/2004, Πράξη και Λόγος Π.Δ. 04, σελ. 30-34).

Εξάλλου, κατ'ά. 463 εδ. ά. Κ.Π.Δ, ένδικο μέσο μπορεί να ασκήσει μόνον εκείνος που ο νόμος του δίνει ρητά αυτό το δικαίωμα, ενώ κατ'ά. 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα να το ασκήσει ή εναντίον αποφάσεως ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται, κηρύσσεται αυτό απαράδεκτο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ανωτέρω εκτεθέντα δεν διευκρινίζεται με την υπό κρίση αίτηση σε τι ακριβώς συνίσταται η επικαλούμενη έλλειψη αιτιολογίας αναφορικά με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της απόφασης (Ολομ. Α.Π. 19/2001). Κατά συνέπεια, οι εν λόγω αιτήσεις αναίρεσης κατά της υπ'αρ. 420/2-3-2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας, εφ'όσον δεν διατυπώνεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο κανένας συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης, πρέπει ν'απορριφθούν κατ'ά. 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ ως απαράδεκτες και να επιβληθούν εις βάρος των αναιρεσειόντων τα δικαστικά έξοδα (ΑΠ 1468/1998, ΠΧ ΜΘ/827).

Ανεξαρτήτως όμως των ανωτέρω, ενώ η 1η αναίρεση ασκήθηκε εμπρόθεσμα, δηλ. την 8-3-2005, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση, δημοσιευθείσα την 2-3-2005, καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο την 21-4-2005, η 2η αναίρεση είναι και εκπρόθεσμη, διότι, υποβληθείσα την 10/5/2005, ασκήθηκε εκπρόθεσμα, δηλ. μετά την πάροδο της κατ'ά. 473 παρ. 1 ΚΠΔ νόμιμης (10ήμερης) προθεσμίας, χωρίς να αιτιολογείται το εκπρόθεσμο εκ λόγων ανωτέρας βίας ή άλλου ανυπερβλήτου αιτίου.

Κατ'ακολουθία λοιπόν η υπ'αρ. 24/2005 αίτηση αναίρεσης του P. I. είναι και εξ αυτού του λόγου, με βάση την ίδια ως άνω διάταξη του ά. 476 παρ. 1 ΚΠΔ, απαράδεκτη. Για τους ανωτέρω λόγους Προτείνω: 1) Ν'απορριφθούν ως απαράδεκτες οι υπ'αρ. 9/2005 και 24/2005 αιτήσεις αναίρεσης των G. D. του I. και P. I. του S., … υπηκόων και ήδη κρατουμένων στις δικαστικές Φυλακές ΜΑΛΑΝΔΡΙΝΟΥ, κατά της υπ'αρ. 420/2-3-2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα εις βάρος των ως άνω αναιρεσειόντων.

Αθήναι, 27-6-2005 O Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Ανδρ. Καίσαρης".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 του ΚΠΔ προκύπτει, ότι για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 ΚΠΔ η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως, που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια δεν αρκεί.

Ειδικότερα για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγου αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα, ο οποίος δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο (Ολ.ΑΠ 19/2001).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως του G. D. του L. πλήττεται η υπ' αριθμ. 420/2005 καταδικαστική απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Ως μοναδικός λόγος της αιτήσεως αυτής, που ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος ενώπιον του διευθυντή της φυλακής Μαλανδρίνου, διατυπώνεται κατά λέξη ο ακόλουθος "δι' έλλειψιν της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 93 του Συντάγματος και άρθρ. 139 ΚΠΔ αφού στην απόφαση δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά, που θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες υπήχθησαν τα αποδειχθέντα γεγονότα στην εφαρμοσθείσα διάταξη του ουσιαστικού δικαίου", χωρίς να αναφέρεται καθόλου σε ποιο σημείο της αιτιολογίας υπάρχει η έλλειψη και σε τι συνίσταται αυτή, ούτε ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο.

Ο λόγος αυτός της υπό κρίση αιτήσεως είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί και συνακολούθως η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη, περαιτέρω δε να καταδικασθεί ο αναιρεσείων G. D. του L. στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ.1 και 583 παρ.1 του ΚΠΔ).

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 168 παρ.1, 473 παρ.1,2 και 3, 474, 476 παρ.1 και 507 παρ.1 του ΚΠΔ προκύπτει, ότι η προθεσμία για άσκηση αναιρέσεως κατ' αποφάσεως, με δήλωση του δικαιούμενου ενώπιον των οριζόμενων στο άρθρο 474 του ίδιου κώδικα αρμόδιων οργάνων, είναι δεκαήμερη και αρχίζει α) αν ο δικαιούμενος είναι παρών κατά τη δημοσίευση της αποφάσεως, από την επομένη της καταχωρήσεως αυτής στο ειδικό βιβλίο, που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου και β) αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών και έχει γνωστή διαμονή στην ημεδαπή, από την επομένη της επιδόσεως σ' αυτόν της αποφάσεως, εφόσον η ως άνω καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο είχε γίνει προηγουμένως, άλλως από την επομένη της καταχωρήσεως αυτής αν η επίδοση της αποφάσεως είχε προηγηθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 420/2005 καταδικαστικής αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος P. του S. στο διευθυντή της φυλακής Μαλανδρίνου, όπως αυτός εκρατείτο, η οποία έγινε την 10-5-2005. Από τα έγγραφα της δικογραφίας που παραδεκτώς επισκοπούνται για την έρευνα του παραδεκτού της αναιρέσεως, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, που δημοσιεύθηκε με παρόντα τον ανωτέρω αναιρεσείοντα την 2-3-2005, έχει καταχωρηθεί καθαρογραμμένη στο κατ' άρθρο 473 παρ.3 του ΚΠΔ ειδικό βιβλίο την 21-4-2005.

Έτσι η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε μετά την πάροδο της προαναφερόμενης προθεσμίας των δέκα ημερών, χωρίς στην παραπάνω δήλωση να αναφέρονται λόγοι ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος προς δικαιολόγηση της εκπρόθεσμης ασκήσεώς της. Μετά ταύτα η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως του P. του S. πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ.1 και 583 παρ.1 του ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 8-3-2005 και 10-5-2005 αιτήσεις των G. D. του L. και P. του S., αντιστοίχως για αναίρεση της υπ' αριθμ. 420/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται για τον καθένα σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε, στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2005.

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ