387/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 387 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 387/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποιν. Τμήμα - (Σε Συμβούλιο)

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη, και Πλαστήρα Αναστασάκη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φωτίου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 13 Ιανουαρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, περί κανονισμού αρμοδιότητας δικαστηρίου, με κατηγορούμενο τον A. G. του M., Αλβανό υπήκοο, κάτοικο .... Η αίτηση αυτή με αριθμό και ημερομηνία 49505/11-8-2005, που απευθύνεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1487/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Φώτιος Μακρής, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ελευθερίου Βορτσέλα με αριθμό 433/17-10-2005 στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Κατά τις διατάξεις του αρ. 132 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ αν μεταξύ πολλών δικαστηρίων εξίσου αρμοδίων που δεν υπάγονται το ένα στο άλλο, ή μεταξύ ανακριτικών υπαλλήλων αμφισβητείται η αρμοδιότητα για το ίδιο έγκλημα είτε για συναφή εγκλήματα, ή αν με βουλεύματα του ίδιου ή διαφορετικών συμβουλίων, αποφασίσθηκε η παραπομπή για το έγκλημα στο ακροατήριο δύο ή περισσοτέρων εξίσου αρμοδίων δικαστηρίων, η αρμοδιότης καθορίζεται, ειδικότερα αν η σύγκρουση δημιουργήθηκε μεταξύ δικαστηρίων υπαγομένων σε διαφορετικά Εφετεία, από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, που συνέρχεται σε Συμβούλιο και προσδιορίζει το αρμόδιο δικαστήριο, μετά από αίτηση του κατηγορουμένου, του πολιτικώς ενάγοντος ή του Εισαγγελέα.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει με σαφήνεια ότι υφίσταται περίπτωση κανονισμού αρμοδιότητας από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την διαδικασία που αναφέρθηκε μεταξύ άλλων περιπτώσεων και όταν αμφισβητείται η αρμοδιότητα μεταξύ δύο δικαστηρίων τα οποία υπάγονται σε διαφορετική εφετειακή περιφέρεια.

Σύμφωνα με τη διάταξη του αρ. 565 ΚΠΔ όπως τροπ. με αρ. 4 παρ. 7 ν. 3189/2003 κάθε αμφιβολία ή αντίρρηση σχετικά με την εκτελεστότητα της απόφασης και το είδος ή την διάρκεια της ποινής λύεται από το Δικαστήριο των πλημμελειοδικών του τόπου όπου εκτίεται η ποινή. Προϋπόθεση εφαρμογής της διάταξης του αρ. 565 ΚΠΔ, είναι η έναρξη ήδη της εκτέλεσης της ποινής και συνεπώς η κράτηση του καταδικασθέντος.

Πάσα αμφισβήτηση προ ή επικειμένης της εκτέλεσης της απόφασης λύεται υπό του δικαστηρίου στο οποίο διατελεί ο εντεταλμένος την εκτέλεση (όχι ο κατ’ αρ. 549 παρ. 2 ΚΠΔ εξουσιοδοτηθείς) Εισαγγελέας κατά ανάλογη εφαρμογή του αρ. 564 παρ. 2 ιδίου κώδικα, αλλά και κατά την γενική αρχή κατά την οποία κάθε πράξη του Εισαγγελέα ενεργούμενη εντός της λειτουργικής του αρμοδιότητας προσβάλλεται ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο διατελεί.

Περαιτέρω το Τριμελές Πλημμελειοδικείο όπου εκτίεται η ποινή, το οποίο επιλαμβάνεται της επίλυσης αμφιβολίας ή αντίρρησης, σχετικά με την εκτελεστότητα της απόφασης, ύστερα από αίτηση του καταδικασμένου περιορίζεται μόνο στο κεφάλαιο για το οποίο παραπονείται ο καταδικασμένος και δεν μπορεί αυτεπαγγέλτως να επιληφθεί άλλου θέματος σχετικού με την εκτελεστότητα της ίδιας καταδικαστικής απόφασης.

Οι κατά το άρθρο 565 ΚΠΔ αντιρρήσεις δύνανται να αναφέρονται όχι μόνο στην ποινή αλλά και στο είδος και την διάρκεια του επιβληθέντος μέτρου ασφαλείας, καθ’ όσον αυτό σε ευρεία του όρου έννοια αποτελεί ποινή (ΑΠ Αγορ. Κ.Κόλλια Π.Χρ. Γ 391). Στην προκειμένη περίπτωση από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος A.

G. Αλβανικής υπηκοότητας, κάτοικος ..., με την υπ’ αρ. 17537/96 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών κατεδικάσθη για την πράξη της παρανόμου εισόδου στο ελληνικό έδαφος σε φυλάκιση 3 μηνών, της οποίας η εκτέλεση ανεστάλη και διετάχθη η απέλαση αυτού από την Χώρα. Σε εκτέλεση της ως άνω απόφασης συνελήφθη από όργανα του Λιμεναρχείου Ηγουμενίτσας.

Ο Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Αθηνών στον οποίο ο Εισαγγελέας Θεσπρωτίας εγνώρισε την σύλληψη και ζητούσε την κατ’ αρ. 549 παρ. 2 ΚΠΔ συναίνεση για την εκτέλεση της διάταξης περί απέλασης, απήντησε καταφατικά. Ο καταδικασμένος-κρατούμενος ήγειρε αντιρρήσεις και το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας εκηρύχθη κατά τόπο αναρμόδιο και παρέπεμψε την εκδίκαση αυτών στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (πρβλ.

την υπ’ αρ. 452/7.4.2005 απόφαση αυτού). Το τελευταίο στο οποίο εισήχθησαν οι αντιρρήσεις ομοίως εκηρύχθη αναρμόδιο με την υπ’ αρ. 42270/2005 απόφασή, του με την αιτιολογία ότι εφ’ όσον ο καταδικασμένος εκρατείτο προς απέλαση ορθώς απευθύνθη στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσπρωτίας με τις υπό κρίση αντιρρήσεις του.

Κατόπιν αυτού υποβλήθηκε στο Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου το υπ’ αρ. 49505/11.8.2005 έγγραφο του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών με το οποίο διαπιστώνεται σύγκρουση αρμοδιότητας μεταξύ των δύο Δικαστηρίων, που υπάγονται σε διαφορετικά Εφετεία και ζητείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου ο κανονισμός αρμοδιότητας.

Η αίτηση αυτή είναι νόμιμη και βάσιμη αφού πράγματι υφίσταται αποφατική σύγκρουση αρμοδιότητας μεταξύ των Πλημμελειοδικείων Θεσπρωτίας και Αθηνών συντρέχει περίπτωση κανονισμού αρμοδιότητας από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου και πρέπει να γίνει δεκτή και να καθορισθεί ως αρμόδιο κατά τόπο για την εκδίκαση της αναφερόμενης υπόθεσης το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσπρωτίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -Kαθορίζει ως κατά τόπο αρμόδιο για την εκδίκαση των αντιρρήσεων του A. G., κατοίκου ..., κατά της υπ’ αρ. 17537/1996 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, κατά το σκέλος που αφορά την διάταξη περί απέλασης αυτού, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσπρωτίας. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ελευθέριος Βορτσέλας

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 132 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ, αν μεταξύ πολλών δικαστηρίων εξίσου αρμοδίων που δεν υπάγονται το ένα στο άλλο η μεταξύ ανακριτικών υπαλλήλων αμφισβητείται η αρμοδιότητα για το ίδιο έγκλημα ή για συναφή εγκλήματα η αν με βούλευμα του ίδιου ή διαφορετικών συμβουλίων, αποφασίστηκε η παραπομπή για το έγκλημα στο ακροατήριο δύο ή περισσοτέρων εξίσου αρμοδίων δικαστηρίων, η αρμοδιότητα καθορίζεται ειδικότερα αν η σύγκρουση δημιουργήθηκε μεταξύ δικαστηρίων υπαγομένων σε διαφορετικά Εφετεία από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, που συνέρχεται σε Συμβούλιο και προσδιορίζει το αρμόδιο Δικαστήριο μετά από αίτηση του κατηγορουμένου, του πολιτικώς ενάγοντος ή του Εισαγγελέα.

Από τις διατάξεις, αυτές προκύπτει με σαφήνεια ότι υφίσταται περίπτωση κανονισμού αρμοδιότητας από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά τη διαδικασία που αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων περιπτώσεων και όταν αμφισβητείται η αρμοδιότητα μεταξύ δύο δικαστηρίων τα οποία υπάγονται σε διαφορετική εφετειακή περιφέρεια.

Στην προκειμένη περίπτωση από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος A. G., αλβανός υπήκοος, κάτοικος ..., με την υπ’ αριθ. 17537/1996 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσπρωτίας καταδικάσθηκε για την πράξη παράνομης εισόδου στο ελληνικό έδαφος σε φυλάκιση 3 μηνών, της οποίας η εκτέλεση ανεστάλη και διετάχθη η απέλαση αυτού από τη Χώρα.

Σε εκτέλεση της ως άνω απόφασης συνελήφθη από όργανα του Λιμεναρχείου Ηγουμενίτσας. Ο Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Αθηνών στο οποίο ο Εισαγγελέας Θεσπρωτίας εγνώρισε την σύλληψη και ζητούσε την κατ’ αρ. 549 παρ. 2 ΚΠΔ συναίνεση για την εκτέλεση της διάταξης περί απέλασης, απήντησε καταφατικά. Ο καταδικασμένος-κρατούμενος ήγειρε αντιρρήσεις και το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας εκηρύχθη κατά τόπο αναρμόδιο και παρέπεμψε την εκδίκαση αυτών στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών επί τω λόγω ότι αυτό διέταξε την απέλαση (βλ.

την υπ’ αρ. 452/7-4-2005 απόφαση αυτού). Το τελευταίο στο οποίο εισήχθησαν οι αντιρρήσεις ομοίως εκηρύχθη αναρμόδιο με την υπ’ αρ. 42270/2005 απόφασή του, με την αιτιολογία ότι εφ’ όσον ο καταδικασμένος εκρατείτο προς απέλαση ορθώς απευθύνθη στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσπρωτίας με τις υπό κρίση αντιρρήσεις του.

Κατόπιν αυτού υποβλήθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου το υπ’ αρ. 49505/11-8-2005 έγγραφο του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών με το οποίο διαπιστώνεται σύγκρουση αρμοδιότητας μεταξύ των δύο Δικαστηρίων, που υπάγονται σε διαφορετικά Εφετεία και ζητείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου ο κανονισμός αρμοδιότητας.

Η αίτηση αυτή είναι νόμιμη και βάσιμη αφού πράγματι υφίσταται αποφατική σύγκρουση αρμοδιότητας μεταξύ των Πλημμελειοδικών Θεσπρωτίας και Αθηνών. Συντρέχει επομένως περίπτωση κανονισμού αρμοδιότητας από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου και πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση και να καθορισθεί ως αρμόδιο κατά τόπο για την εκδίκαση της αναφερόμενης υπόθεσης το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, ως το δικαστήριο που επέβαλε την απέλαση (άρθρ. 75 παρ. 2 ΚΠΔ) δυνάμει της ως άνω υπ’ αριθ. 1753/1996 αποφάσεώς του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δέχεται την αίτηση.

Καθορίζει ως κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση των αντιρρήσεων του καταδικασμένου A. G., κατοίκου ... κατά της υπ’ αριθ. 17537/1996 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, κατά το σκέλος που αφορά την διάταξη περί απέλασης αυτού, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2006.

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ