386/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 386 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 386/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 25 Ιανουαρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΟΕ",εδρεύουσας στην ..., νομίμως εκπροσωπουμένης, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Φλώρα Τριανταφύλλου.

Των αναιρεσίβλητων: 1.Ε. συζ. Σ. Σ., 2.Σ. Δ. Σ., 3.Α. Γ. του Γ., 4.Μ. Χ. του Χ., 4α.Χ. Χ. του Μ., 4β.Ε. Χ. του Μ., κληρονόμων της αποβιωσάσης Α. συζ. Μ. Χ., 5.Δ. Π. του Δ., 6. Ι. Μ. του Ν. 7.Π. συζ. Ι. Μ., 8.Δ. Σ. του Ι. 9.Γ. Χ. του Π., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν οι 1η 2ος 4ος έως και 9ος από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γιώργο Χρίστου με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. Η 3η αναιρεσίβλητη δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-11-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 20-4-2010 αγωγή της αναιρεσείουσας που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Έδεσσας και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 117/2011 του ιδίου Δικαστηρίου, 370/2013 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Έδεσσας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15-4-2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πέτρος Σαλίχος, ανέγνωσε την από 18-1-2016 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης .

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των άρθρων 498 παρ. 1, 568 παρ. 1 και 4 και 576 παρ. 1, 2 και 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της υποθέσεως ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολιπόμενος διάδικος η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικος του, τότε ερευνάται αν ο απολιπόμενος διάδικος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Εξάλλου, κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. 1, 3 και 4 ΚΠολΔ., αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδριάσεως να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη νέα αυτή δικάσιμο δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και, επομένως, δεν χρειάζεται νέα κλήση του διαδίκου, όταν ο απολιπόμενος κατά την μετ’ αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε επισπεύσει την αρχική συζήτηση ή είχε παραστεί νομίμως κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η υπόθεση ή είχε κλητευθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα να παραστεί κατά τη δικάσιμο εκείνη (αρχική).

Αν συντρέχει μία από τις προϋποθέσεις αυτές, είναι περιττή νέα κλήτευση του απόντος, κατά τη νέα μετ’ αναβολή δικάσιμο, διαδίκου. Στην προκειμένη περίπτωση, από το οικείο πινάκιο και τα πρακτικά συνεδριάσεως αυτού του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η τρίτη αναιρεσίβλητη Α. Γ. του Γ. τόσο κατά την αρχικώς ορισθείσα προς συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως δικάσιμο της 3-2-2016, όσο και κατά την προκείμενη νέα, μετ’ αναβολή από τη δικάσιμο της 2-11-2016, δικάσιμο της 25-1-2017, δεν εμφανίσθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο.

Από τα στοιχεία δε της δικογραφίας προκύπτει ότι την αρχική συζήτηση είχε επισπεύσει η αναιρεσείουσα και ότι η απολιπόμενη τρίτη αναιρεσίβλητη είχε κλητευθεί κατά την αρχική δικάσιμο (3-2-2016) νόμιμα και εμπρόθεσμα. Συγκεκριμένα, από την υπ’ αριθμ. ... /25-11-2015 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Έδεσσας, την οποία προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 15-4-2015 αίτησης για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 370/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Έδεσσας με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου για την αρχικώς ορισθείσα της 3-2-2016 και κλήση προς την ως άνω αναιρεσίβλητη για να παραστεί κατά τη συζήτησή της στη δικάσιμο αυτή, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναφερόμενο σύνοικο ανεψιό αυτής (παραλήπτη) λόγω της απουσίας της από τον τόπο της κατοικίας της (άρθρο 128 παρ. 1 ΚΠολΔ.).

Επομένως, αφού η ως άνω αναιρεσίβλητη δεν εμφανίστηκε κατά την αναφερόμενη στην αρχή νέα μετ’ αναβολή δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξούσιου δικηγόρου της, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ., πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της (άρθρ. 576 παρ. 2 εδ.

α’ και γ’ ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ., είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, που αναφέρεται σε όλους τους λόγους αναίρεσης και αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων της αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει, δηλαδή, ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται ο τρόπος και ο χρόνος πρότασης ή επαναφοράς στο Εφετείο, εκτός αν συμβαίνει κάποια από τις προβλεπόμενες από τη διάταξη αυτή εξαιρέσεις υπό στοιχ. α’ και β’ , ενώ για ισχυρισμό που αφορά στη δημόσια τάξη πρέπει και πάλι τα πραγματικά περιστατικά που τον στηρίζουν να έχουν προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής τους (Ολ. Α.Π. 15/2000).

Συνεπώς, ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ., με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1, 2 παρ.1, 3, 4, 5 εδ.α’ , 7 παρ.1, 8, 13 και 14 του ν. 3741/1929 και των άρθρων 166, 361, 1002 και 1117 του Α.Κ., που στηρίζουν την ένσταση της αναιρεσείουσας περί ιδίας αυτής κυριότητας επί της επίδικης υπόγειας αποθήκης, με έκτακτη χρησικτησία, και έτσι οδηγήθηκε σε εσφαλμένη κρίση ότι αυτή (αποθήκη), ως μηδέποτε με νόμιμο τρόπο συσταθείσα, αποτελεί κοινόχρηστο και κοινόκτητο μέρος της πολυώροφης οικοδομής, και ακολούθως απέρριψε τον ισχυρισμό αυτόν, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του, αφού η αναιρεσείουσα δεν εκθέτει στο αναιρετήριο ότι τον τυχόν νομοτύπως προβληθέντα ισχυρισμό στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ως εναγομένη, επανέφερε στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο ως εκκαλούσα με λόγο εφέσεως, είτε υποβλήθηκε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο της ουσίας υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 527 σε συνδυασμό με 269 ΚΠολΔ, ενώ δεν συντρέχει καμία από τις εξαιρετικές περιπτώσεις του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ., επικουρικά δε είναι απαράδεκτος διότι υπό την επίκληση της παραβιάσεως των ως άνω διατάξεων πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πραγματικά γεγονότα εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.) και ειδικότερα την παραδοχή ότι ο υπόγειος αυτός χώρος ουδέποτε υπήχθη με νόμιμο τρόπο στις διατάξεις του ν. 3741/1929 ‘ ‘ περί της ιδιοκτησίας κατ’ ορόφους’ ‘ , που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΑΚ με το άρθρο 54 του ΕισΝΑΚ, ώστε να αποτελέσει αυτοτελή οριζόντια ιδιοκτησία και ότι, εφόσον δεν ορίσθηκε ότι αυτός θα αποτελέσει χωριστή ιδιαίτερη ιδιοκτησία, ανήκει στα κοινά πράγματα της οικοδομής και συνεπώς κάθε κύριος αυτοτελούς διαμερίσματος της οικοδομής αυτής, η οποία υπήχθη στις διατάξεις του ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 του ΑΚ, είναι αυτοδικαίως συγκύριος εξ αδιαιρέτου κατ’ ανάλογη μερίδα.

Κατ’ ακολουθίαν τούτων πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος, σύμφωνα με το άρθρο 465 παρ. 4 ΚΠολΔ., που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του Ν.4055/2012, παραβόλου και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, ως ηττηθείσα διάδικος, στη δικαστική δαπάνη των παριστάμενων αναιρεσίβλητων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2ΚΠολΔ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-4-2015 αίτηση της εταιρίας με την επωνυμία ‘ ‘ ... Ο.Ε.’ ‘ για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 370/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Έδεσσας, που δίκασε ως Εφετείο.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των παριστάμενων αναιρεσίβλητων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Μαρτίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Μαρτίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ