386/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 386 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 386/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Σεπτεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Π. συζ. Δ. Κ., το γένος Γ. Μ. και 2. Δ. Μ. του Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Γ. χας Π. Θ., το γένος Γ. Σ., 2. Σ. Θ. του Π. και 3. Γ. Θ. του Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στέργιο Καπράρα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-10-1995 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Βέροιας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 55/1996 και 156/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 210/ΤΠ/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βέροιας (δίκασε ως Εφετείο). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-2-2008 αίτησή τους και με τους από 18-12-2010 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 1-9-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις υπ. αρ.9786Β/28-5-2010 και 9783Β/28-5-2010 αντίστοιχα, εκθέσεις επίδοσης του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Βέροιας ... προκύπτει ότι κατόπιν έγγραφης παραγγελίας του πληρεξουσίου δικηγόρου των αναιρεσιβλήτων Γιώργου Καπραρά, που επισπεύδουν τη συζήτηση, ακριβές αντίγραφο της από 22-2-2003 αίτησης αναίρεσης με την πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση κατά την στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο της 21-9-2011, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσείοντες, οι οποίοι όμως δεν εμφανίστηκαν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε υπέβαλαν έγγραφη δήλωση για παράστασή τους στο ακροατήριο κατά τη διάταξη του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ.2 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους.

ΙΙ. Από το άρθρο 569 §2 ΚΠολΔ. προκύπτει ότι οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου και ότι για το παραδεκτό αυτών απαιτείται όχι μόνο η κατάθεση, αλλά και η επίδοση του σχετικού δικογράφου στον αναιρεσίβλητο, τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτηση που είχε αρχικά ορισθεί, στις οποίες δεν υπολογίζονται η ημέρα κατάθεσης και επίδοσης και η ημέρα της συζήτησης. Τυχόν μη επίδοση ή μη εμπρόθεσμη επίδοση του δικογράφου καθιστά απαράδεκτους τους πρόσθετους λόγους και το απαράδεκτο αυτό λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως. Στην προκείμενη περίπτωση, το από 18-12-2010 δικόγραφο των πρόσθετων λόγων αναίρεσης κατατέθηκε μεν στη γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 7-4-2011, ήτοι τριάντα ημέρες πριν από την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο της 21-9-2011, πλην όμως δεν προκύπτει επίδοση του δικογράφου αυτού στους αναιρεσίβλητους, αφού ούτε σχετική επίκληση τέτοιας επίδοσης γίνεται απ' αυτούς, αλλά ούτε και προσκομίζονται οι οικείες εκθέσεις επίδοσης του εν λόγω δικογράφου στους τελευταίους. Επομένως, οι ένδικοι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

ΙΙΙ. Ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικώς από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών και για την έμμεση απόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν. Η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει, κατά τη σαφή έννοια του άρθρου 560 παρ. 1 εδάφ. β' Κ.Πολ.Δ., λόγο αναίρεσης μόνο αν αυτά χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένως από το δικαστήριο κατά την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτούς των πραγματικών περιστατικών που αποδείχθηκαν και όχι προς έμμεση απόδειξη ή προς εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν, πρέπει δε να εκτίθεται περαιτέρω στο σχετικό λόγο η έννοια που αποδόθηκε στον κανόνα δικαίου, που χαρακτηρίζεται εσφαλμένη και η κατά τη γνώμη του αναιρεσείοντος ορθή, που προκύπτει από τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία παρέλειψε να χρησιμοποιήσει (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με το μοναδικό λόγο της αναίρεσης, όπως αυτός εκτιμάται, προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, με το να απορρίψει την έφεση τους κατά της απόφασης του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, το οποίο είχε δεχθεί την ανακοπή ερημοδικίας των αναιρεσιβλήτων, να εξαφανίσει την ανακοπτόμενη απόφασή του, που είχε εκδοθεί ερήμην των τελευταίων και να απορρίψει κατ' ουσίαν την ένδικη διεκδικητική αγωγή των αναιρεσειόντων κατ' αυτών, έκρινε, παρά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ότι η κλήτευση των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων για την εκδίκαση της ένδικης αγωγής, κατά την οποία εκδόθηκε η ανακοπτόμενη απόφαση, δεν ήταν η προσήκουσα, ειδικότερα δε ότι "σε μια μικρή πόλη όπως είναι η Βέροια, στην οποία οι αντίδικοι είχαν συγγενείς αλλά και πληρεξούσιους, η δημοσίευση στην εφημερίδα του ονόματός τους, θα γινόταν γνωστή και είναι βέβαιο ότι έγινε, αφού στις μικρές επαρχιακές κοινωνίες, η αναγραφή του ονόματος κάποιου στην τοπική - πλην μεγάλης κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα, γίνεται εύκολα αντιληπτή" και, έτσι, έκρινε, ότι οι εναγόμενοι δεν ήταν άγνωστης αλλά γνωστής διαμονής στη Γερμανία, παραβιάζοντας έτσι τις διατάξεις που ρυθμίζουν την επίδοση σε διάδικο άγνωστης διαμονής. Έχοντας, όμως, το περιεχόμενο αυτό ο ερευνώμενος αναιρετικός λόγος πρέπει ν' απορριφθεί, προεχόντως, ως απαράδεκτος, αφού τα ως άνω αναφερόμενα δεν έχουν το χαρακτήρα των διδαγμάτων κοινής πείρας και σε κάθε περίπτωση δεν χρησιμοποιήθηκαν από το Δικαστήριο της ουσίας κατά την ερμηνεία των κανόνων δικαίου και την υπαγωγή σ' αυτούς των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, αλλά για την εκτίμηση των αποδείξεων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-2-2008 αίτηση των Π. συζύγου Δ. Κ. κ.λπ. για αναίρεση της 210/2007 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βέροιας, που δίκασε ως Εφετείο, καθώς και τους από 18-12-2010 πρόσθετους λόγους της.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα την 1 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Μαρτίου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ