386/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 386 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 386/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ...χας Θ1 και 2. ... του Θ1, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Κοντογεώργη.

Της αναιρεσίβλητης: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Αθανασόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-7-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 290/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 2447/2005 μη οριστική, 5636/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23-7-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 6-10-2008 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Σίδερη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες δικαίου ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι από τον 'Αρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις, απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (Ολ.ΑΠ 1/1995).

Εν προκειμένω, με τους τρεις πρώτους λόγους αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία, απορρίπτοντας την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης απόφασης, επικύρωσε την τελευταία και δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική ακινήτου αγωγή της αναιρεσίβλητης, η πλημμέλεια της παραβίασης κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ.1 εδ.α' ΚΠολΔ, που συνίσταται στο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση α) "κατ'εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του Νόμου δέχθηκε ότι μέχρι το καλοκαίρι του έτους 1996 το ένδικο ακίνητο ήταν ελεύθερο...

χωρίς να έχουν γίνει επ'αυτού πράξεις νομής από τους εναγομένους... ως κυρία αυτού εθεωρείτο από τους ομόρους ιδιοκτήτες η ενάγουσα, ενώ αν ορθά έκρινε, ερμήνευε και εφάρμοζε το νόμο θα εδέχετο την κατάθεση του μάρτυρα μας ως αληθή, ότι δηλαδή εμείς είχαμε αγοράσει και ασκούσαμε στο επίδικο ακίνητο πράξεις νομής, χωρίς ποτέ να ενοχληθούμε από κανένα...", β) "Κατά κακή ερμηνεία και εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου δέχθηκε ότι δήθεν οι εναγόμενοι, δηλαδή εμείς, έριξαν τον Ιούλιο του έτους 1996 τον μανδρότοιχο, έρριψαν χώμα και φύτεψαν στο επίδικο δενδρύλλια, ενώ αν ορθά εκτιμούσε τις καταθέσεις των μαρτύρων μας θα εδέχετο ότι εμείς από το έτος 1975 ασκούσαμε τις ανωτέρω πράξεις νομής...", και γ) "Κατά εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου δέχθηκε ότι οι ισχυρισμοί των εναγομένων, δηλαδή ημών, περί συμφωνίας με τον Σ1...

στερούνται οποιασδήποτε ουσιαστικής βασιμότητας, ενώ αν ορθά έκρινε θα έπρεπε να δεχθεί την κατάθεση της ... ως αληθή και τον προταθέντα ισχυρισμό μας". Τέλος, με τον τέταρτο (και τελευταίο) λόγο αναίρεσης προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης η αιτίαση ότι "όχι ορθώς η αναιρεσιβαλλόμενη δεν έλαβε υπόψη της τον προταθέντα ισχυρισμό μας περί της συνομιλίας μας με την αντίδικο, αντίθετα έλαβε υπόψη και εκτίμησε μόνο τον ισχυρισμό μας για συνομιλία με τον Σ1, ενώ αν ορθά έκρινε θα εδέχετο ότι η πρώτη από εμάς και ο Θ1 έχουμε παράδοση σε εμάς της νομής και κατοχής και αποκτήσει την κυριότητα του επιδίκου με χρησικτησία". 'Εχοντας το παραπάνω περιεχόμενο όλοι οι λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι, διότι υπό το πρόσχημα των αναιρετικών λόγων του άρθρου 559 αρ.1 εδ.α' οι τρεις πρώτοι και 8 περ.

β' ο τέταρτος, πλήττουν την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται σε ακυρωτικό έλεγχο. Πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-7-2007 αίτηση των ... χήρας Θ1 και ... για αναίρεση της 5636/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 2 Μαρτίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ