385/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 385 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 385/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Μπιχάκη, Προεδρεύoντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σίδερη), Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Μαρία Βαρελά και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. - Κ. Ε. Π., συζ. Μ. Ν., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Της αναιρεσίβλητης: Φ. Κ. Ο., συζ. Π. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τoν πληρεξούσιo δικηγόρο του Χαράλαμπο Χαραλαμπέα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/5/2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λέρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 13/2005 μη οριστική, 3/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 85/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κω. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 9/5/2012 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευγενία Προγάκη ανέγνωσε την από 19/11/2014 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη Ερωτόκριτου Καλούδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 3.12.2014, κατά την οποία νόμιμα αναβλήθηκε η συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας αποφάσεως δικάσιμο, η αναιρεσείουσα εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Αθηνών Αθανάσιο Θάνο του Νικολάου, τον οποίο είχε νόμιμα προς τούτο κατά το άρθρο 96 § 1 ΚΠολΔικ εξουσιοδοτήσει, όπως προκύπτει από το προσαρτημένο στη δικογραφία υπ'αριθμ. .../8.4.2014 πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου Λέρου Φροσύνης Τζσανουδάκη. Κατά την σημερινή δικάσιμο, κατά την οποία αυτή (αναιρεσείουσα) θεωρείται νομίμως κλητευθείσα, αφού η εγγραφή στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων (άρθρα 575 και 226 εδγ ΚΠολΔικ) δεν εμφανίσθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, πλην όμως ως νομίμως κλητευθείσα πρέπει να δικασθεί ως να ήταν παρούσα και να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της (άρθρ. 575 § 2 ΚΠολΔικ).

Επειδή ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικά από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές ή επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα (ΟλΑΠ 8/205) και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αορίστων νομικών εννοιών και για έμμεση απόδειξη κρισίμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων, που προσκομίστηκαν. 'Όμως η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, τα οποία πρέπει να καθορίζονται ιδρύει τον από το άρθρο 560 § 1 εδ β ΚΠολΔικ λόγο αναιρέσεως, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ'αυτούς.

Ο λόγος πάντως αυτός δεν ιδρύεται όταν τα διδάγματα της κοινής πείρας χρησίμευσαν προς έμμεση απόδειξη για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, καθώς και όταν χρησιμοποιούνται για την υπό του δικαστηρίου εξακρίβωση της ύπαρξης πραγματικών περιστατικών, γιατί στην περίπτωση αυτή πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων, εκφεύγουσα του αναιρετικού ελέγχου (ΑΠ 1025/2014).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως (άρθρ. 561 § 2 ΚΠολΔικ), το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Κώ, μετά από συνεκτίμηση των νομίμως, σ'αυτό επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων δέχθηκε, κατ'ανέλεγκτη κρίση, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά, αναφορικά με την ένδικη διεκδικητική αγωγή της αναιρεσίβλητης.

"Με τη με αριθμό .../31-07-2002 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Αθηνών Παρασκευής Θεοδωράκου, που μεταγράφηκε νόμιμα, η ενάγουσα αποδέχτηκε την κληρονομιά της αποβιωσάσης στις 20-05-1994 μητέρας της Κ. Ο., που επήχθη σ' αυτή με την από 20-09-1990 ιδιόγραφη διαθήκη της τελευταίας, η οποία δημοσιεύτηκε νόμιμα με τα με αριθμό 64/13-01-995 πρακτικά του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Σύμφωνα με την ανωτέρω πράξη, στην κληρονομιά περιλαμβάνεται και ένα αγροτεμάχιο, που βρίσκεται στη θέση "Πλεφούτη" στην περιοχή "Παρθένι" της Λέρου, επιφάνειας 4.050,70 τ.μ., με το ευρισκόμενο σ'αυτό ερειπωμένο κτίσμα, επιφάνειας 22 τ.μ. Σύμφωνα με το από 30-11-1998 σχεδιάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Κ. Κ., το οποίο προσαρτάται στην εν λόγω πράξη αποδοχής κληρονομιάς, το αγροτεμάχιο συνορεύει βόρεια εν μέρει με πλευρά ΚΔ 61 μέτρων με ιδιοκτησία Μ.

Κ. και εν μέρει με πλευρά ΔΕ 34,60 μέτρων με ιδιοκτησία αγνώστου, νότια εν μέρει με πλευρά ΘΙ 17 μέτρων και εν μέρει με πλευρά ΖΗ 10,50 μέτρων με δρόμο, ανατολικά με πλευρά ΗΘ 4,50 μέτρων με τον ίδιο δρόμο, νοτιοανατολικά με πλευρά ΕΖ 97 μέτρων με ιδιοκτησία αγνώστου και δυτικά με πλευρά ΚΙ 75,50 μέτρων εν μέρει με ιδιοκτησία αγνώστου και εν μέρει με δρόμο προς Παρθένι.

Περαιτέρω, με το με αριθμό .../04-08-1999 συμβόλαιο πώλησης της συμβολαιογράφου Λέρου Φροσύνης Τζανουδάκη, που μεταγράφηκε νόμιμα, η εναγόμενη απέκτησε την κυριότητα ενός αγροτεμαχίου, επιφάνειας 350 τ. μ., με το ευρισκόμενο σ' αυτό ισόγειο ερειπωμένο βοηθητικό κτίσμα, επιφάνειας 20,67 τ. μ., που βρίσκεται στη θέση "Προφήτης Ηλίας" της Λέρου.

Σύμφωνα με το από 19-07-1999 τοπογραφικό σχεδιάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Ι. Α., το οποίο προσαρτάται στο εν λόγω συμβόλαιο πώλησης, το αγροτεμάχιο αυτό συνορεύει βόρεια με πρόσοψη ΘΙΚΛ 22,50 μέτρων με οδό πλάτους 4 μέτρων, βορειοανατολικά με πρόσοψη ΑΜΑ 16 μέτρων με οδό πλάτους 4 μέτρων, νοτιοανατολικά με πλευρά ΑΒΓ 12,50 μέτρων με ιδιοκτησία Χ., νότια με πρόσοψη ΔΕ 6,70 μέτρων με ιδιωτική οδό πλάτους 2,50 μέτρων και πέρα απ' αυτή με ιδιοκτησία Ν.

και νοτιοδυτικά με πρόσοψη ΓΔ 7 μέτρων με ιδιωτική οδό πλάτους 2,50 μέτρων και πέρα απ' αυτή με ιδιοκτησία Κ. και με πρόσοψη ΕΖΗΘ 16,90 μέτρων με ιδιωτική οδό πλάτους 2,50 μέτρων και πέρα απ' αυτή με ιδιοκτησία Ν.. Από τη συγκριτική αξιολόγηση των ως άνω συμβολαίων και τοπογραφικών σχεδιαγραμμάτων προκύπτει ότι η επίδικη έκταση, επιφάνειας 350 τ.μ., με το ευρισκόμενο σ' αυτή ερειπωμένο πέτρινο κτίσμα, επιφάνειας 22 τ.μ., που βρίσκεται στη θέση "Προφήτης Ηλίας" της περιοχής "Μπλεφούτι" της Λέρου, περιλαμβάνεται στους τίτλους κυριότητας αμφοτέρων των διαδίκων, για δε την εναγόμενη αποτελεί εξ ολοκλήρου αυτοτελή ιδιοκτησία.

Ειδικότερα, η εναγόμενη απέκτησε τίτλο κυριότητας επί του επιδίκου με το ανωτέρω συμβόλαιο πώλησης, η δε ενάγουσα με την ανωτέρω πράξη αποδοχής κληρονομιάς απέκτησε τίτλο κυριότητας σε μείζονα έκταση, επιφάνειας 4.050,70 τ. μ., στα νότια της οποίας βρίσκεται το επίδικο (βλ. την ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πολιτικού μηχανικού Δ.

Γ.). Περαιτέρω, αποδείχτηκε ότι η καθολική δικαιοπάροχος (μητέρα) της ενάγουσας Κ. Ο. νεμόταν με καλή πίστη και διάνοια κυρίας από το έτος 1931 το αγροτεμάχιο, που βρίσκεται στη θέση "Πλεφούτη" στην περιοχή "Παρθένι" της Λέρου, επιφάνειας 4.050,70 τ.μ., με το ευρισκόμενο σ' αυτό ερειπωμένο κτίσμα, επιφάνειας 22 τ.μ., απέκτησε δε τη νομή και κατοχή αυτού μετά από άτυπη διανομή αγρού, επιφάνειας 10.700 τ.μ., μεταξύ της ίδιας και της αδελφής της Α.

Τ.. Μάλιστα, στις 11-04-1986, η ενάγουσα, ενεργώντας ως πληρεξούσια της μητέρας της και ο Α. Τ., ενεργώντας ως πληρεξούσιος των κληρονόμων της Α. Τ., προέβησαν στη σύνταξη του από την ίδια ημέρα ιδιωτικού συμφωνητικού, με το οποίο συνομολόγησαν την ήδη από το 1931 διαμορφωθείσα κατάσταση σχετικά με την άτυπη διανομή του αγρού.

Προς επικύρωση του ανωτέρω ιδιωτικού συμφωνητικού συνέταξαν το από τον Απρίλιο του 1986 τοπογραφικό διάγραμμα, που δεν υπογράφεται από πολιτικό μηχανικό, αλλά από τους ανωτέρω συμβαλλομένους, η υπογραφή των οποίων έχει θεωρηθεί από το Α. Τ. Λέρου. Σύμφωνα με το σχεδιάγραμμα αυτό, ο αγρός, τον οποίο νεμόταν η μητέρα της ενάγουσας, αποτυπώνεται στο βόρειο τμήμα του αγρού, στο δε βόρειο όριό του με ιδιωτική οδό απεικονίζεται κτίσμα, επιφάνειας 22 τ.μ.

Μετά την άτυπη διανομή του αγρού, η μητέρα της ενάγουσας, μόνιμη κάτοικος Αθηνών, άσκησε στο επιμέρους τμήμα που έλαβε τις προσιδιάζουσες στη φύση του πράξεις φυσικής εξουσίασης με διάνοια κυρίας και ειδικότερα, φρόντιζε και επιμελείτο τον αγρό δια του αντιπροσώπου της στη Λέρο Κ. Τ. του Λ., συζύγου της αδελφής της Α., κύριας του όμορου αγρού (βλ.

τη σχετική αλληλογραφία και την κατάθεση του μάρτυρος απόδειξης). Μάλιστα, το έτος 1992, όταν ο εγγονός της αδελφής της Κ. Τ. του Α. εμφάνισε ως ιδιοκτησία του τον αγρό και επρόκειτο να τον πωλήσει στον Μ. Κ., προς τούτο δε συντάχθηκε και το με αριθμό .../05-02-1992 προσύμφωνο πώλησης της συμβολαιογράφου Λέρου Φροσύνη Τζανουδάκη, αμέσως διαμαρτυρήθηκε με εξώδικες δηλώσεις προς τους ανωτέρω συμβαλλομένους και τη συμβολαιογράφο και η πώληση ματαιώθηκε.

Στο από τον Φεβρουάριο του 1992 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Ι. Κ., που προσαρτάται στο ανωτέρω προσύμφωνο, ο αγρός της μητέρας της ενάγουσας αποτυπώνεται όπως ακριβώς και στο μεταξύ των ιδιοκτητών πρόχειρο σχεδιάγραμμα, στο δε βόρειο όριό του με ιδιωτική οδό απεικονίζεται κτίσμα, επιφάνειας 22 τ.μ.

Εξάλλου, για την ύπαρξη νομής στον αγρό δεν ήταν αναγκαίο να βρίσκεται σε διαρκή σωματική επαφή μαζί του, ούτε σε συνεχή εγρήγορση, έχοντας τη διάνοια κυρίας ή τη θέληση εξουσίασης συνεχώς στραμμένη προς αυτό, αρκούσε όμως ότι η φυσική εξουσία της στο επίδικο μπορούσε να εκδηλωθεί κάθε στιγμή (ΑΠ 1602/1981 ΝοΒ 30. 927, Εφ Πειρ. 411/2003 ΑρχΝ 2003. 665, ΕφΘεσ/κης 942/1995 ΕλλΔνη 1996. 367, Εφ Θεσ/κης 1282/1993 Αρμεν 1993. 911, ΕφΑθ 3776/1991 ΑρχΝ 1992. 606, ΠΠρωτΚαβ 229/1997 Αρμεν 1999. 670).

Επομένως, η μητέρα της ενάγουσας, νεμόμενη τον αγρό με καλή πίστη και διάνοια κυρίας τουλάχιστον από τις 30-12-1947, που άρχισε να ισχύει ο Α.Κ. στη Δωδεκάνησο (άρθρο 2 § 1 ν. 510/1947), είχε αποκτήσει την κυριότητά του με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας. Περαιτέρω, η ενάγουσα, αποκτώντας με παράγωγο τρόπο (κληρονομική διαδοχή) από αληθινή κυρία, τη μητέρα της, κατέστη κυρία του αγρού, το δε δικαίωμα κυριότητας στο πρόσωπο της μεταβαίνει αναδρομικά από το θάνατο της κληρονομουμένης μητέρας της Κ.

Ο., ο οποίος έλαβε χώρα στις 20-05-1994 (ΑΠ 181/2006 Νόμος, Εφ Δωδ 314/2005 Νόμος, ΕφΘεσ/κης 1349/2000 Αρμεν 2000. 942). Εξάλλου, μετά το θάνατο της μητέρας της άσκησε στον αγρό τις προσιδιάζουσες στη φύση του πράξεις φυσικής εξουσίασης με διάνοια κυρίας και ειδικότερα, μίσθωνε αυτόν σε καλλιεργητές (βλ. την κατάθεση του μάρτυρος απόδειξης).

Περαιτέρω, αποδείχτηκε ότι το έτος 1992 εντός του αγρού της ενάγουσας και ειδικότερα στο βόρειο τμήμα του διανοίχτηκε από τον Στρατό δρόμος (βλ. το με αριθμό 4746/26-11-2004 έγγραφο του Δήμου της Λέρου), ο οποίος διαχώρισε το επίδικο τμήμα, επιφάνειας 350 τ.μ., με το ευρισκόμενο σ' αυτό ερειπωμένο κτίσμα, από την υπόλοιπη ιδιοκτησία της ενάγουσας, επιφάνειας 4.050,70 τ.μ.

Το επίδικο αυτό τμήμα αγρού αγόρασε η εναγόμενη με το με αριθμό .../04-08-1999 συμβόλαιο πώλησης της συμβολαιογράφου Λέρου Φροσύνης Τζανουδάκη από τον Δ. Π. του Ι., ο οποίος φέρεται ότι είχε αποκτήσει την κυριότητά του με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, νεμόμενος αυτό με καλή πίστη και διάνοια κυρίου από το έτος 1960, γεγονός που είναι προφανές ότι δεν έλαβε χώρα, καθόσον το έτος 1992 διαχωρίστηκε με το δρόμο από:

την υπόλοιπη ιδιοκτησία της ενάγουσας. Η εναγόμενη είναι κυρία του όμορου με το επίδικο αγροτεμαχίου, επιφάνειας 1.400 τ.μ., την κυριότητα του οποίου απέκτησε με το με αριθμό .../24-12-1997 συμβολαίου πώλησης του συμβολαιογράφου Λέρου Περικλή Χατζηδάκη. Στο τελευταίο συμβολαιογραφικό έγγραφο, στο από τον Αύγουστο του 1985 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Δ.-Ν.

Χ. και στο από τον Νοέμβριο του 1997 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Δ. Κ. εμφανίζεται η ιδιοκτησία της εναγομένης να συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία Τ. και όχι με ιδιοκτησία Δ. Π. (επίδικο), η οποία, κατά τους ισχυρισμούς της εναγομένης, παρεμβάλλεται μεταξύ της ιδιοκτησίας της και της ιδιοκτησίας της ενάγουσας.

Στ' ανωτέρω έγγραφα ως ιδιοκτησία Τ. εννοείται η ιδιοκτησία της ενάγουσας, αλλά αποδίδεται στον πρώτο, αφενός λόγω της στενής συγγενικής τους σχέσης, αφετέρου λόγω ότι ήταν ο αντιπρόσωπος της στη διαχείριση του αγρού. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, προκύπτει ότι το επίδικο τμήμα αγρού με το ευρισκόμενα σ' αυτό ερειπωμένο κτίσμα ανήκει στην κυριότητα της ενάγουσας (βλ.

και την έκθεση πραγματογνωμοσύνης) και ότι η εναγομένη παρανόμως και χωρίς τη θέλησή της την απέβαλε με τον τρόπο αυτό από τη νομή του η με βάση τις παραδοχές αυτές το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη την έφεση και αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη που είχε κρίνει αντιθέτως, δίκασε εκ νέου την αγωγή και αφού την δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη αναγνώρισε την ενάγουσα - αναιρεσίβλητη κυρία του επιδίκου ακινήτου και υποχρέωσε την εναγομένη - αναιρεσείουσα να της το αποδώσει.

Με τον μοναδικό λόγο της αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από το άρθρο 560 § 1 εδ β ΚΠολΔικ πλημμέλεια, κατά την οποία το Εφετείο παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία παρέλειψε να εφαρμόσει, με το να δεχθεί ότι "... Το επίδικο αυτό τμήμα αγρού αγόρασε η εναγομένη με το με αριθμό .../4.8.1999 συμβόλαιο πώλησης της συμβολαιογράφου Λέρου Φροσύνης Τζανουδάκη, από τον Δ.

Π. του Ι., ο οποίος φέρεται ότι είχε αποκτήσει την κυριότητά του με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, νεμόμενος αυτό με καλή πίστη και διάνοια κυρία, από το έτος 1960, γεγονός που είναι προφανές ότι δεν έλαβε χώρα, καθόσον το έτος 1992 διαχωρίστηκε με το δρόμο από την υπόλοιπη ιδιοκτησία της ενάγουσας ..." και να κρίνει, εν τέλει, την ένδικη διεκδικητική αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης - ενάγουσας ως βάσιμη κατ'ουσίαν, να απορρίψει δε κατ'ουσίαν τον από την ΑΚ 1045 περί ιδίας κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία ισχυρισμό της ήδη αναιρεσείουσας - εναγομένης" "στην ένδικη περίπτωση δίδαγμα της κοινής πείρας αποτελεί η κοινή γνώση - του μέσου ανθρώπου - ότι ένα χωράφι εκτάσεως 350 τετρ.

μέτρων, ακόμη και αν έχει διαχωρισθεί, άλλως αποσπασθεί από μείζονα έκταση, δύναται κάλλιστα να αποτελεί αντικείμενο πράξεων νομής". Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος καθόσον τα επικαλούμενα πραγματικά περιστατικά αφορούν σε επιχείρημα του δικαστηρίου και δεν συγκροτούν την έννοια των διδαγμάτων της κοινής πείρας υπό την εκτιθέμενη στη νομική σκέψη έννοια (ώστε να επιβάλλεται να γίνει χρήση τους κατά την εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 1045 ΑΚ και την υπαγωγή σ'αυτήν των προκυψάντων πραγματικών περιστατικών) ενώ προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση κακή εκτίμηση των αποδείξεων και συνακόλουθα πλήττουν την αναιρετικά ανέλεγκτη, κατά το άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔικ, περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Επίσης η επικαλούμενη ποσοτική αοριστία της αγωγής δεν πλήττει αναιρετικά την αφορώσα σε έφεση κατά αποφάσεως Ειρηνοδικείου προσβαλλομένη απόφαση, καθόσον δεν περιλαμβάνεται στους περιοριστικά (numerus clausus) αναφερόμενους λόγους αναιρέσεως του άρθρου 560 ΚΠολΔικ, εκείνος της ακυρότητας του δικογράφου λόγω μη αναφοράς των κατά το άρθρο 216 ΚΠολΔικ απαιτουμένων πραγματικών περιστατικών (ΑΠ 1030/2014).

Ενόψει τούτων η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί, κατά το άρθρο 495 § 4 ΚΠολΔικ η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου. Η αναιρεσείουσα, ως ηττώμενη διάδικος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔικ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-5-2012 αίτηση της Σ. - Κ. Ε. Π., συζύγου Μ. Ν. κατά της Φ. Κ. Ο., συζύγου Π. Κ. για αναίρεση της υπ'αριθμ. 85/2009 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κώ.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) Ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, την 1η Απριλίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ