385/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 385 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 385/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Ελένη Παναγιωτάκη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 13 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 5196/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με κατηγορούμενο τον Ν. Κ. του Η., κάτοικο ..., που δεν παρέστη και πολιτικώς ενάγοντες τους: 1. Μ. Κ. συζ. Π. Β., κάτοικο…, που δεν παρέστη και 2. Π. Β. του Ι., κάτοικο…, που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ζήση Κωνσταντίνου.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 37/30-6-2005 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1221/2005.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο του δεύτερου πολιτικώς ενάγοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 505 παρ.2 του ΚΠΔ, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε απόφασης μέσα στην προθεσμία του άρθρου 479 παρ.2, δηλαδή μέσα σε τριάντα ημέρες από την καταχώρηση της απόφασης καθαρογραφημένης στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 του ΚΠΔ. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δικαιούται να ασκεί αναίρεση κατά οποιασδήποτε απόφασης, αθωωτικής ή καταδικαστικής, οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους του άρθρου 510 παρ.1 ΚΠΔ, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

Ειδικά, προκειμένου για αθωωτική απόφαση, ενόψει του τεκμηρίου αθωότητας που θεσπίζεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ.2 της ΕΣΔΑ (ν.δ. 53/74), τέτοια έλλειψη αιτιολογίας που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, υπάρχει, είτε όταν το Δικαστήριο της ουσίας δεν εκθέτει καθόλου ή εκθέτει ελλιπώς ή κατά τρόπο ασαφή τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και αποκλείουν τη συνδρομή όλων ή μερικών από τους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς όρους του εγκλήματος που του αποδίδεται, είτε όταν δεν αιτιολογεί καθόλου ή με σαφήνεια και πληρότητα, γιατί δεν πείσθηκε για την ενοχή του κατηγορουμένου από τα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στα πρακτικά του.

Ακόμη, έλλειψη τέτοιας αιτιολογίας υπάρχει και όταν από τη στάθμιση του όλου περιεχομένου του σκεπτικού της απόφασης δεν συνάγεται με τρόπο αναμφισβήτητο ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε προκειμένου να καταλήξει στην κρίση του όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων και την ανώμοτη κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντος. 2.-Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο Ν.

Κ. για την πράξη της ψευδορκίας μάρτυρα, για την οποία είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως με την 86278/2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και εφέρετο ότι είχε τελεστεί από αυτόν, στις 12.1.2001, σε βάρος των Π. Α. και Μ. Κ., με την εξής κατά λέξη αιτιολογία: "Επειδή από τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάστηκαν ενόρκως στο Δικαστήριο τούτο, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που αναγνώστηκαν, καθώς και τα έγγραφα που αναγνώστηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία προέκυψαν αμφιβολίες ως προς την ενοχή του κατηγορουμένου για την πράξη της ............που του αποδίδεται, καθ' όσον εκ του αποδεικτικού υλικού πλείστες όσες αμφιβολίες στο δικαστήριο παρέμειναν περί της προθέσεως του κατηγορουμένου προς τέλεση της πράξης της ψευδούς καταμήνυσης για την οποία κατηγορείται και συνεπώς πρέπει να κηρυχθεί αθώος αυτής, όπως στο διατακτικό".

Η αιτιολογία όμως αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, με την έννοια που αναπτύχθηκε στη νομική σκέψη, και συγκεκριμένα: α) Δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη η αιτιολογία σε σχέση με την έκθεση των αποδεικτικών μέσων, που έλαβε υπόψη το Δικαστήριο για να καταλήξει στην απαλλακτική κρίση του, αφού στο σκεπτικό αναφέρεται ότι το Δικαστήριο εκτίμησε [εκτός από τα άλλα μέσα] και τις "καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπερασπίσεως, που εξετάσθηκαν ενόρκως στο Δικαστήριο τούτο...", ενώ από τα πρακτικά προκύπτει ότι πλην δυο μαρτύρων που εξετάσθηκαν "ενόρκως", εξετάσθηκαν "χωρίς όρκο" οι δύο πολιτικώς ενάγοντες Π.

Β. και Μ. Κ., και έτσι δεν προκύπτει ότι λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν και οι "χωρίς όρκο" καταθέσεις των πολιτικώς εναγόντων, γεγονός που δεν συνάγεται, ούτε από το όλο περιεχόμενο του σκεπτικού της προσβαλλόμενης απόφασης, β) δεν εκτίθενται σ' αυτή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά από το Δικαστήριο και απέκλειαν την ύπαρξη της πρόθεσης, και γ] υπάρχει σύγχυση περί του εγκλήματος για το οποίο έκρινε το Δικαστήριο, αφού τόσο στο σκεπτικό, όσο και στην πρώτη σελίδα της απόφασης η πράξη που αποδίδεται στον κατηγορούμενο είναι η "ψευδής καταμήνυση", ενώ στο διατακτικό, ως πράξη για την οποία κηρύχθηκε αθώος φέρεται η "ψευδορκία μάρτυρα".

Επομένως, είναι βάσιμοι οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγοι της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. 3.- Κατά τις διατάξεις του άρθρου 32 του ν. 3346/2005, οι επιβληθείσες μέχρι την 17-6-2005 ποινές έως έξι μηνών, εφόσον δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες και δεν έχουν μέχρι την ως άνω ημεροχρονολογία εκτιθεί παραγράφονται και δεν εκτελούνται, υπό τον όρο, ότι ο καταδικασθείς δεν θα υποπέσει μέσα σε δέκα οκτώ μήνες από την 17-6-2005 σε νέα, από δόλο προερχόμενη αξιόποινη πράξη, για την οποία θα καταδικασθεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι μηνών, ενώ οι μη εκτελεσθείσες κατά την παρ. 1 του άρθρου 32 του Ν. 3346/2005 αποφάσεις τίθενται στο αρχείο με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα ή δημόσιου κατηγόρου κατά περίπτωση.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του φακέλου της δικογραφίας επί της οποίας εκδόθηκε η άνω προσβαλλόμενη απόφαση, με την προαναφερόμενη 86278/2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος για την πράξη της ψευδορκίας μάρτυρα και επιβλήθηκε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης πέντε μηνών η οποία ανεστάλη επί τριετία.

Συνεπώς, η προκείμενη υπόθεση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άνω άρθρου 32 του ν. 3346/2005, γι' αυτό δεν πρέπει να παραπεμφθεί, κατά το άρθρο 519 ΚΠΔ, για νέα συζήτηση στο Δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεθείσα απόφαση, αλλά να εφαρμοστούν τα οριζόμενα από την παρ. 2 του άρθρου 32, δηλαδή να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής υπό τον προβλεπόμενο στο άνω άρθρο όρο.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 5169/2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Παύει οριστικά, υπό τον προβλεπόμενο στο άρθρο 32 του ν. 3346/2005 όρο, την ποινική δίωξη, που ασκήθηκε κατά του Ν. Κ. του Η., για την πράξη της ψευδορκίας μάρτυρα που φέρεται ότι τελέστηκε από αυτόν στην Αθήνα, στις 12.01.2001, όπως ειδικότερα η πράξη αυτή περιγράφεται στην αναιρούμενη απόφαση.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 20 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ