384/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 384 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 384/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα - Εισηγητή, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Γκουρογιάννη.

Του αναιρεσιβλήτου: ........., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Αλμπανίδη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4.3.2002 και με αριθμό κατάθεσης 56/5.3.2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Έδεσσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 128/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 3118/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση των παραπάνω αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20.9.2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Ρήγας ανέγνωσε την από 23.10.2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν παρεβιάσθη κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Εξάλλου, κατά το αυτό άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς επί ζητήματος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εν προκειμένω, το Εφετείο εδέχθη με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του τα ακόλουθα: "Ο εναγόμενος και ήδη εφεσίβλητος εξέδωσε στην .... σε διαταγή του ενάγοντος και ήδη εκκαλούντος τις υπ' αριθμ. ......, ..... και .... τραπεζικές επιταγές της Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος (καταστήματος ....) αξίας 5.000.000 δραχμών η 14.673, 5 ευρώ η καθεμία, πληρωτέες την 30.10.2001 η πρώτη και την 31-12-2001 οι λοιπές δύο.

Ο ενάγων εμφάνισε τις επιταγές εμπρόθεσμα στην πληρώτρια τράπεζα στις 5-11-2001 την πρώτη και στις 2-1-2002 τις λοιπές δύο, οι οποίες δεν πληρώθηκαν διότι δεν υπήρχαν αντίστοιχα διαθέσιμα κεφάλαια στο λογαριασμό του εναγομένου, η έλλειψη δε αυτή, την οποία γνώριζε ο εναγόμενος κατά την έκδοση των επιταγών, ο οποίος άλλωστε συνομολογεί και τη γνώση του αυτή, βεβαιώθηκε στη συνέχεια από την πληρώτρια τράπεζα στο σώμα της κάθε επιταγής.

Από την παράνομη και υπαίτια πράξη του εναγομένου ο ενάγων δεν υπέστη ζημία και τούτο διότι: όπως αποδείχθηκε ο Σύνδεσμος Καθαριότητας "......" με το υπ' αριθμ. ..... πρακτικό του ΔΣ διακήρυξε τη διενέργεια δημοσίου μειοδοτικού διαγωνισμού για την ανάδειξη αναδόχου του έργου "Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμάτων (ΧΥΤΑ) Δήμου και Κοινοτήτων περιοχής ...." Στη συνέχεια με την υπ' αριθμ. .......

το ΔΣ του Συνδέσμου αφού ενέκρινε τη συμμετοχή για την ανάληψη εκτελέσεως του ως άνω έργου πέντε κοινοπραξιών, μεταξύ των οποίων ήταν η κοινοπραξία "..... - ......", η οποία εκπροσωπείται νόμιμα από τον εναγόμενο και η κοινοπραξία ".... - ......", η οποία εκπροσωπείται νόμιμα από τον ενάγοντα, αποφάσισε ομόφωνα να αναθέσει την εκτέλεση του έργου στην κοινοπραξία ".... - .......".

Η απόφαση αυτή, αφού απεστάλη στον περιφερειακό Διευθυντή, ο οποίος ασκεί την εποπτεία στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου βαθμού (άρθρο 177 παρ.1 ΠΔ 410/1995), επικυρώθηκε με την υπ* αριθμ. ..... απόφαση του. Κατά της αποφάσεως του Συνδέσμου (.....) επιτρέπεται η άσκηση προσφυγής ενώπιον Τριμελούς Επιτροπής, η οποία ελέγχει μόνον την νομιμότητα των πράξεων των οργάνων του ΟΤΑ (άρθρο 177 παρ.2 Π.Δ. 410/1995).

Κατά της αποφάσεως της ως άνω επιτροπής μπορεί να ασκηθεί προσφυγή στον αρμόδιο Υπουργό, για παράβαση νόμου, μέσα σε αποκλειστική προθεσμία τριάντα (30) ημερών (άρθρο 177 παρ.4 του ίδιου ΠΔ). Ο ενάγων και ήδη εκκαλών προκειμένου να μην ασκήσει προσφυγή κατά της ..... αποφάσεως του Συνδέσμου αξίωσε από τον εναγόμενο και ήδη εφεσίβλητο την έκδοση των ως άνω επιταγών.

Ο εναγόμενος ενόψει του κινδύνου, να μην εκτελεσθεί το έργο και να χάσει η κοινοπραξία που εκπροσωπούσε την χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή 'Ενωση, καθόσον σύμφωνα με το άρθρο 2 της υπ' αριθμ. 1442/15-12-1999 αποφάσεως της επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι εργασίες κατασκευής του έργου έπρεπε να περατωθούν μέχρι την 31-3-2000, ενέδωσε στην αξίωση του ενάγοντος και εξέδωσε περί τα τέλη Δεκεμβρίου 1999 τις ως άνω τρεις (3) μεταχρονολογημένες επιταγές και τις παρέδωσε στον ....... (μάρτυρα του ενάγοντος), ο οποίος τις παρέδωσε στον ενάγοντα.

Τα ανωτέρω ενισχύονται και από το ότι ο ενάγων-εκκαλών δεν μπόρεσε να εξηγήσει για ποιο λόγο εκδόθηκαν οι επίδικες επιταγές από τον εναγόμενο. Εξάλλου, ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι οι επιταγές εκδόθηκαν, διότι είχαν συμφωνήσει να εκτελέσει ο ίδιος ένα τμήμα του έργου, πλην όμως ο εναγόμενος αθέτησε την υπόσχεση του αυτή, πέραν του ότι το περιστατικό αυτό δεν αποδείχθηκε από κανένα στοιχείο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει πάλι την έκδοση των επίδικων επιταγών, αφού δεν προσκομίσθηκαν από αυτόν (ενάγοντα) τα επικαλούμενα σχέδια προμελέτης του έργου τα οποία αυτός είχε συντάξει με βάση την επικαλούμενη στην αγωγή συμφωνία.

Επομένως, η αιτία έκδοσης των επιταγών είναι άκυρη ως αντιβαίνουσα στα χρηστά ήθη με αποτέλεσμα να μην υφίσταται ζημία ο ενάγων, γενομένης έτσι δεκτής ως ουσιαστικά βάσιμης της σχετικής ένστασης που προβλήθηκε από τον εναγόμενο. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε ομοίως και απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη στην ουσία της, σωστά εφάρμοσε το νόμο και ορθώς εκτίμησε τις αποδείξεις και δεν έσφαλε".

Επομένως, το Εφετείο δεν παρεβίασε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 79 ν. 5960/1933 και 914 ΑΚ και η απόφασή του έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτουμένη αιτιολογία, η οποία δεν είναι αντιφατική ή ανεπαρκής. Κατ' ακολουθίαν, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, πρώτος λόγος της αιτήσεως είναι αβάσιμος.

Ο αυτός πρώτος λόγος, καθ' ο μέρος προβάλλει αιτίαση εκ του ιδίου άρθρου αρ. 17, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, ένεκα της αοριστίας του, αφού δεν διαλαμβάνει αντίφαση διατάξεων της πληττομένης αποφάσεως.

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 13 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο εσφαλμένως εφήρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος αποδείξεως.

Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων μέμφεται το Εφετείο, ως υποπεσόν στην πλημμέλεια του ανωτέρω άρθρου, αλλά δεν προσδιορίζει πώς κατενεμήθη εσφαλμένως το βάρος αποδείξεως. Επομένως, ο σχετικός λόγος της αιτήσεως είναι αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος. Μετά ταύτα, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.9.2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αρ. 3118/2005 απoφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου εκ χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ