37/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 37 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 37/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών που εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο του Βασίλειο Κουρούμαλη Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων: 1. .....και 2. ....... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γαβριήλ Ντούγια με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-4-1992 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19/1992 προδικαστική, 55/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 266/2005 του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείων με την από 3-1-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 11-10-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για το παραδεκτό του λόγου της αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου κατά της προσβαλλόμενης απόφασης προσκομίζεται η θετική για το μοναδικό λόγο αυτής 524/30-3-2006 γνωμοδότησής του αρμόδιου (Ε') Τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (άρθρο 12 παρ.1, 2 του ν. 2298/1995, όπως αντικαταστάθηκε αρχικά μεν με το άρθρο 28 παρ.3 του Ν.2579/1998 και στη συνέχεια με το άρθρο 42 του ν.2721/1999).

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιo λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά, για να είναι ορισμένος ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, πρέπει να καθορίζονται, μεταξύ άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, εφόσον δε το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, την ελάσσονα πρόταση του νομικού του συλλογισμού, δηλαδή, τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου (Ολ.

ΑΠ 20/2005, 27/1998, 32/1996). Για το ορισμένο, επίσης, του λόγου αναίρεσης σε περίπτωση παραβίασης περισσότερων της μιας διατάξεων πρέπει να εξειδικεύονται για καθεμία απ' αυτές οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου και το υπαγωγικό σφάλμα του τελευταίου. Στην προκείμενη περίπτωση, με το πρώτο μέρος του μοναδικού λόγου της αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, υπέπεσε στην από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, αφού, με το να δεχθεί ότι το επίδικο ακίνητο είναι οικόπεδο και όχι δημόσιο δασικό κτήμα, παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικές δικαίου διατάξεις των άρθρων 3 του ν. 998/1979, 3, 9, 19, 30 και 71 του τουρκικού νόμου της 7ης Ραμαζάν από Εγίρας, που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την απελευθέρωση των Νέων Χωρών μέχρι τις 20.5.1917, 2 παρ. 1 και 2β' του α.ν. 1539/1938, του ν.

ΔΞΗ/1913, 21 του ν.δ. 24/16.5.1926, 1, 2 και 3 του β.δ. της 17/29.11.1836 "περί ιδιωτικών δασών" και 1 του β.δ. από 12.12.1833, που είχε ισχύ νόμου, αντίστοιχα. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, γιατί, μολονότι παρατίθενται στο αναιρετήριο οι διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου στις οποίες το αναιρεσείον επιστηρίζει την κτήση της κυριότητάς του στο επίδικο ακίνητο και εκτίθενται, επίσης, σ' αυτό οι απόψεις του αναιρεσείοντος σε σχέση με την έννοια των αμέσως πιο πάνω διατάξεων που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, δεν αναφέρονται διεξοδικά αλλά μόνο αποσπασματικά οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης επί του πραγματικού της υπόθεσης και η καταληκτική κρίση του Εφετείου, δεν εκτίθεται περαιτέρω ποιός ή ποιοί συγκεκριμένοι ισχυρισμοί από εκείνους, που παραδεκτά προβλήθηκαν στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο από το αναιρεσείον, προτάθηκαν από το ίδιο με την έφεσή του και σε τί συνίσταται το υπαγωγικό σφάλμα του Εφετείου, δηλαδή, πού ακριβώς εντοπίζεται η παράβαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή της καθεμιάς από τις προμνημονευόμενες ουσιαστικές διατάξεις.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, υπό την έννοια της πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.

ΑΠ 25/2003, 12/2000 και 3/1997). Πράγματα, επίσης, κατά την έννοια της αμέσως πιο πάνω διάταξης, αποτελούν και οι λόγοι έφεσης, που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (Ολ. ΑΠ 11/1996). Ο λόγος δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιονδήποτε τυπικό ή ουσιαστικό λόγο (Ολ.

ΑΠ 12/1991). Ο ερευνώμενος, επομένως, αναιρετικός λόγος, κατά το δεύτερο μέρος του, με τον οποίο προβάλλεται η από τον αριθμό 8 περίπτ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη το σχετικό λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος, με τον οποίο προβλήθηκε ο ισχυρισμός του τελευταίου, ότι το επίδικο ακίνητο είναι δημόσιο δασικό ακίνητο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, εφόσον το Εφετείο έλαβε υπόψη τον πιο πάνω λόγο έφεσης και τον απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμο.

Ο ίδιος λόγος της αναίρεσης, κατά το τρίτο και τελευταίο μέρος του, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο, με το να δεχθεί την ένδικη αναγνωριστική περί κυριότητας ακινήτου αγωγή ως βάσιμη κατ' ουσίαν, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό (ένσταση) του αναιρεσείοντος περί της φύσης του επίδικου ακινήτου ως δημόσιου δασικού χωρίς καμιά αιτιολογία, στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί, υπό την επίκληση πλημμέλειας από την αμέσως πιο πάνω διάταξη, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-1-2005 αίτηση για αναίρεση της 266/2005 απόφασης του Εφετείου Κέρκυρας.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε τριακόσια τριάντα (330) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 9 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ