379/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 379 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 379/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. .... , 2. ...., και 3. .... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Κιοσσέ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ... , 2. .... και 3. ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΑΕΕΓΑ (GENERAL UNION A.E.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Αρβανίτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27 Νοεμβρίου 1998 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Γιαννιτσών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 249/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2575/2003 μη οριστική και 2770/2004 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 2 Σεπτεμβρίου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 20 Δεκεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΙΚατά το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς ή αντιφατικές σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Για να είναι όμως ορισμένος ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει να αναφέρονται ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου σε σχέση με την εφαρμογή του οποίου υπάρχει η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης με πληρότητα και σαφήνεια και σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτουν στο Εφετείο την εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση ότι σχετικά με την κρίση του περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του θανάσιμα τραυματισθέντος στενούς συγγενούς τους που ως πεζός παρασύρθηκε από φορτηγό αυτοκίνητο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αόριστος, γιατί δεν παρατίθενται στο αναιρετήριο με πληρότητα, αλλά εντελώς επιλεκτικά και αποσπασματικά οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί η ορθότητα ή μη του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης από την άποψη της εκ πλαγίου παραβίασης των κανόνων ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε.

ΙΙ.

Επειδή ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, που κατ΄ορθή εκτίμηση του περιεχομένου του είναι από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι από τον αριθμό 17 του ίδιου άρθρου, όπως εσφαλμένα παρατίθεται, ως προς την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στερείται παντελώς αιτιολογίας είναι αβάσιμος, γιατί από την απόφαση προκύπτει ότι αυτή έχει αιτιολογίες ενώ κατά τα λοιπά, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί η προσαπτόμενη πλημμέλεια αναφέρεται στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, το οποίο όμως, εκτίθεται σαφώς.

ΙΙΙ.Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση, ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. β' ΚΠολΔ, διότι για το σχηματισμό της κρίσης του ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος οδηγός του φορτηγού αυτοκινήτου, μόλις αντιλήφθηκε από απόσταση 70 μ. περίπου τον πεζό να διασχίζει κάθετα το οδόστρωμα, μείωσε την ταχύτητα του αυτοκινήτου από τα 70 χιλιόμετρα ωριαίως στα 55, έλαβε υπόψη τον ταχογράφο του αυτοκινήτου που ουδέποτε προσκομίστηκε. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αβάσιμος ως στηριζόμενος επί αναληθούς προϋπόθεσης, καθόσον το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, για την κρίση του αυτή στηρίχθηκε στη μνημονευόμενη έκθεση αυτοψίας, όπου γινόταν αναφορά περί ελέγχου από τα αρμόδια προανακριτικά όργανα του ταχογράφου του αυτοκινήτου.

VI.Ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η εκ του αριθμού 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση, ότι, παρά το νόμο δέχθηκε, ως αληθινά, πράγματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα ότι ο οδηγός του ζημιογόνου φορτηγού αυτοκινήτου μόλις αντιλήφθηκε τον πεζό μείωσε την ταχύτητα από τα 70 χιλιόμετρα ωριαίως στα 55,μ χωρίς απόδειξη αλλά βάσει του υποτιθέμενου ταχογράφου του αυτοκινήτου που ουδέποτε προσκομίστηκε, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο κατέληξε στην πιο πάνω κρίση του, κυρίως, εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων, που κατ' είδος μνημονεύει, από την έκθεση αυτοψίας. Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), οι οποίοι κατέθεσαν και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-9-2005 αίτηση των .... κλπ, για αναίρεση της 2770/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 23 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ