378/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 378 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 378/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των καλούντων - αναιρεσειόντων: 1. Εταιρίας με την επωνυμία ".... Ο.Ε.", που εδρεύει στην ... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, για την οποία εμφανίσθηκε στο ακροατήριο ο νόμιμος εκπρόσωπός της ....Αττικής και διόρισε στο ακροατήριο ως πληρεξούσιό του τον δικηγόρο Δημήτριο Μαρκάτο και 2. ....Αττικής, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των καθών η κλήση - αναιρεσιβλήτων: 1.....και 2. ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαράλαμπο Μελιτά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21 Ιουνίου 2002 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1290/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 544/2004 οριστική του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 1 Οκτωβρίου 2004 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 206/2006 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η υπόθεση εισάγεται εκ νέου για συζήτηση με την από 30 Μαρτίου 2006 κλήση των ήδη αναιρεσειόντων.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης, ανέγνωσε την από 28 Δεκεμβρίου 2005 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Ανδρέα Μαρκάκη, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται και όταν αυτή έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ουσιώδες ζήτημα, νοούνται δε ως αιτιολογίες τα από την απόφαση δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποτελούν την ελάσσονα πρόταση του δικαστικού συλλογισμού της, δηλαδή το αποδεικτικό πόρισμά της, στο οποίο η απόφαση στήριξε το συμπέρασμα. Στη προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε εκτός άλλων ότι με το από 28-12-1993 ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως οι ενάγοντες (ήδη αναιρεσίβλητοι), συγκύριοι μιας ισογείου αποθήκης που βρίσκεται επί της οδού .... στη ... Πειραιά και έχει εμβαδόν 500 περίπου τετρ. μέτρα, εκ των οποίων τα 400 τετ. μέτρα είναι κατασκευής από μπετόν και τα υπόλοιπα από λαμαρινοκατασκευή, εκμίσθωσαν το ακίνητο αυτό στην εναγομένη εταιρία ".... Ο.Ε" (πρώτη αναιρεσείουσα) και στην εταιρία "..... Ο.Ε" για το διάστημα από 1-1-1994 της 31-12-1998 και αντί του αναφερόμενου στην απόφαση μισθώματος, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από τις μισθώτριες ως χώρος βιοτεχνίας επίπλων, εκθέσεως και εμπορίας επίπλων. Ότι με το από .... συμφωνητικό λύθηκε η μίσθωση ως προς την δεύτερη εταιρία και συνεχίσθηκε ως προς την πρώτη ενώ συγχρόνως ο δεύτερος εναγόμενος (β΄ αναιρεσείων) εγγυήθηκε ως αυτοφειλέτης την προσήκουσα εκπλήρωση των βαρυνουσών την εναγομένη μισθώτρια υποχρεώσεων. Ότι η πρώτη εναγομένη, με την από 1-6-2001 εξώδικη δήλωση-καταγγελία που επιδόθηκε στους ενάγοντες στις 15-6-2001, προέβη σε καταγγελία της μισθωτικής σύμβασης επικαλούμενη την ύπαρξη πραγματικού ελαττώματος του μισθίου και ειδικότερα την ανυπαρξία οικοδομικής άδειας εγκεκριμένης από την αρμόδια Πολεοδομική Υπηρεσία, αναφορικά με το μίσθιο ακίνητο και την αδυναμία ως εκ τούτου ασφαλίσεώς του εκ μέρους της από τον κίνδυνο πυρκαγιάς, εξαιτίας του αυθαιρέτου χαρακτήρα του μισθίου. Ότι ο ισχυρισμός όμως αυτός είναι απορριπτέος ως κατ΄ ουσίαν αβάσιμος δοθέντος ότι, όπως προκύπτει από την από τους ενάγοντες προσκομιζόμενη, υπ΄ αριθμ. ....οικοδομική άδεια της πολεοδομίας Πειραιώς, για το μίσθιο ακίνητο (ήτοι την ισόγεια αποθήκη) έχει εκδοθεί η ανωτέρω οικοδομική άδεια και συνεπώς το μίσθιο δεν είναι αυθαίρετο, όπως ανακριβώς ισχυρίζεται η εναγομένη εταιρία. 'Όμως το Εφετείο προκειμένου να απορρίψει την ένσταση των αναιρεσειόντων περί καταγγελίας της μίσθωσης επειδή το μίσθιο ήταν αυθαίρετο διέλαβε στην απόφαση του τα εξής "ούτε άλλωστε έχει οποιαδήποτε έννομη επιρροή το γεγονός ότι η άδεια αφορά σε κτίσμα 396 τετ. μέτρα και δεν καλύπτει όλη την έκταση του μισθίου όπως οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, αφού και στο μισθωτήριο το εκ σταθερής κατασκευής κτίριο είναι αντίστοιχης επιφάνειας (400 τετ. μέτρα) και το υπόλοιπο είναι από λαμαρινοκατασκευή, γεγονός γνωστό και αποδεκτό από την εναγόμενη μισθώτρια εταιρεία από την κατάρτιση της μισθώσεως". Με αυτά όμως που δέχθηκε διέλαβε στην απόφαση του ανεπαρκή αιτιολογία, καθόσον δεν διευκρινίζεται αν το γνωστό και αποδεκτό από την πρώτη αναιρεσείουσα γεγονός ήταν ότι το μίσθιο κατά ένα τμήμα του ήταν από λαμαρινοκατασκευή ή ότι το τμήμα αυτό είχε ανεγερθεί χωρίς οικοδομική άδεια. Η ανεπάρκεια αυτή καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής εφαρμογής της, περί καταγγελίας της μίσθωσης συνεπεία ελαττώματος του μισθίου διατάξεως του νόμου (585 επ. ΑΚ). Επομένως ο πέμπτος εκ του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η παραπάνω πλημμέλεια, πρέπει να γίνει δεκτός ως κατ΄ουσία αβάσιμος, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που παρέστησαν χωρίς να καταθέσουν προτάσεις, στους αναιρεσίβλητους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ'αριθμ. 544/2004 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση προς εκδίκαση στο Εφετείο Πειραιώς, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και Επιβάλλει τη δικαστική δαπάνη σε βάρος των αναιρεσειόντων, το ύψος της οποίας ορίζει σε επτακόσια είκοσι (720) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 23 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ