378/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 378 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 378/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Α. Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σωτηρίου.

Του αναιρεσίβλητου: Λ. Γ. Σ., 2, ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Κυριακή Κλημάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/4/2000 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 139/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 6537/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22/2/2003 αίτησή του και τους από 15/10/2005 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χλαμπουτάκης, ανάγνωσε την από 31/10/2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως, κυρίων και προσθέτων.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, η πληρεξούσια του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 569 παρ. 2 ΚΠολΔ οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως ως προς τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης και εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτήν, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναιρέσεως, κάτω από το οποία συντάσσεται έκθεση.

Αντίγραφο του δικογράφου των προσθέτων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους. Η επίδοση μπορεί να γίνει και στον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσιβλήτου αν αυτός επισπεύδει τη συζήτηση. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη και με τη διάταξη του άρθρου 111 παρ. 2 του ίδιου κώδικα, προκύπτει ότι για το παραδεκτό των προσθέτων λόγων απαιτείται κατά νόμο ή στο στάδιο της προδικασίας επίδοση του δικογράφου των προσθέτων λόγων προς τον αναιρεσίβλητο τριάντα (30) ημέρες πριν από την συζήτηση της αναιρέσεως που είχε αρχικά ορισθεί, ελλείψει της οποίας το δικόγραφο των προσθέτων λόγων απορρίπτεται ως απαράδεκτο και αυτεπαγγέλτως (Ολ.ΑΠ 143/1984).

Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον ο αναιρεσείων δεν επικαλείται, ούτε προκύπτει ότι το δικόγραφο των από 15.10.2005 προσθέτων λόγων αναιρέσεως αυτού επιδόθηκε στον αναιρεσίβλητο, πρέπει ν' απορριφθούν οι λόγοι αυτοί ως απαράδεκτοι. Επειδή με τον πρώτο (κατά το α' μέρος του) και το δεύτερο λόγους αναιρέσεως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για παραβίαση (απευθείας και εκ πλαγίου) κανόνα ουσιαστικού δικαίου και συγκεκριμένα για παραβίαση, δια της μη εφαρμογής του, του άρθρου 4 παρ. 3 του ν. 1396/1983 "Υποχρεώσεις λήψης και τήρησης των μέτρων ασφαλείας στις οικοδομές και λοιπά ιδιωτικά τεχνικά έργα", σύμφωνα με το οποίο πριν από την έναρξη εργασιών που διακόπηκαν ο κύριος του έργου είναι υποχρεωμένος να ειδοποιήσει εγγράφως τον επιβλέποντα το έργο.

Και τούτο γιατί, ενώ είχαν διακοπεί για πολλούς μήνες οι εργασίες ανέγερσης της οικοδομής στην οποία επεσυνέβη το ένδικο εργατικό ατύχημα στον αναιρεσίβλητο - εναγόμενο, ο αναιρεσείων - ενάγων, που ήταν επιβλέπων μηχανικός των εργασιών ανέγερσης της εν λόγω οικοδομής, δεν ειδοποιήθηκε και μάλιστα εγγράφως για τη συνέχισή τους και έτσι δεν υπέχει κατά νόμον ευθύνη για το επισυμβάν ατύχημα.

Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως ερειδόμενοι σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο δέχθηκε ότι οι οικοδομικές εργασίες όχι μόνο δεν είχαν διακοπεί, αλλά βρισκόταν σε διαρκή εξέλιξη και εκτελούνταν αδιάκοπα και επομένως, αφού δεν ετίθετο θέμα ειδοποίησης του επιβλέποντος μηχανικού (αναιρεσείοντος) δεν ετύγχανε εφαρμογής η μη εφαρμοσθείσα διάταξη του άρθρου 4 παρ. 3 του ν. 1396/1983.

Επειδή ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ότι το Δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε πράγματα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης χωρίς απόδειξη, συντρέχει όταν το δικαστήριο δέχεται τα πράγματα αυτά, χωρίς να εκθέτει ούτε γενικώς από ποια αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη. Δεν απαιτείται όμως να αξιολογεί το δικαστήριο τα επιμέρους αποδεικτικά μέσα ή να εξειδικεύει τα έγγραφα. Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα από τις προσαχθείσες αποδείξεις και συγκεκριμένα από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι και από τις επίσης αναφερόμενες σ' αυτή ένορκες βεβαιώσεις. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως (κατά το β' μέρος του), με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δέχθηκε πραγματικά περιστατικά ως αποδειχθέντα, χωρίς αποδείξεις, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22.2.2003 αίτηση του Σ. Α. και το δικόγραφο προσθέτων λόγων αυτής, για αναίρεση της 6537/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, από επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ