373/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 373 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 373/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Aσπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 14 Ιανουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Μ. - Μ. χας Α. Κ., και 2)Κ. Κ. του Α., κατοίκων ..., ως καθολικών διαδόχων του αποβιώσαντος Α. Κ., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Παπαπέτρο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Μακρή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/11/2006 αγωγή του αρχικού διαδίκου Α. Κ., που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αλμυρού. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2/2008 του ίδιου Δικαστηρίου, 25/2012 μη οριστική και 266/2013 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 22/5/2014 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 5/1/2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τα άρθρα 1033, 369 και 1192 ΑΚ, για τη μεταβίβαση της κυριότητας ακινήτου απαιτείται συμφωνία μεταξύ του κυρίου και εκείνου που την αποκτά, ότι μετατίθεται σ' αυτόν η κυριότητα για κάποια νόμιμη αιτία. Η συμφωνία γίνεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο και υποβάλλεται σε μεταγραφή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι μεταξύ των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την απόκτηση της κυριότητας ακινήτου με σύμβαση είναι ότι ο μεταβιβάσας ήταν κύριος του ακινήτου που μεταβιβάστηκε.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρα 974, 1045 ΑΚ, για την απόκτηση της κυριότητας ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία αρκεί η επί εικοσαετία νομή του πράγματος, δηλαδή η με διάνοια κυρίου φυσική εξουσίαση αυτού. Εκείνος, που προβάλλει τη χρησικτησία, πρέπει να επικαλεσθεί τη νομή και να καθορίσει -συνάμα και τις μερικότερες υλικές πράξεις αυτής, από τις οποίες, αν αποδειχθούν, θα συναχθεί η πραγμάτωση της θελήσεως του κατόχου να κατέχει το ακίνητο ως κύριος.

Άσκηση νομής, προκειμένου για ακίνητο, συνιστούν οι εμφανείς υλικές ενέργειες επάνω σ' αυτό που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του, με τις οποίες εκδηλώνεται η βούληση του νομέα να το εξουσιάζει, όπως θεωρούνται, μεταξύ άλλων, η επίβλεψη, η επίσκεψη, η οριοθέτηση, ο καθαρισμός, η φύλαξη, η εκμίσθωση του ακινήτου κ.α., με τη δυνατότητα εκείνου που απέκτησε τη νομή του ακινήτου με καθολική ή ειδική διαδοχή να συνυπολογίσει το δικό του χρόνο χρησικτησίας στο χρόνο χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου του (άρθρο 1051 ΑΚ).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πολυμελών Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου..., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος..., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Από την προαναφερόμενη διάταξη προκύπτει, ότι, κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους που αναφέρονται περιοριστικώς στο νόμο, αφού στη διάταξη αυτή ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους αναφερόμενους σ1 αυτή λόγους.

Ειδικότερα, από τη διάταξη του άρθρου 560 αρ.1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι λόγος αναιρέσεως για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών στη διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκείμενη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του, αναφορικά με την από 21/11/2006 αναγνωριστική αγωγή κυριότητας ακινήτου του αρχικώς ενάγοντα Α. Κ., (μετά το θάνατο του οποίου, στις 8/6/2013, τη δίκη συνεχίζουν οι αναιρεσείουσες, ως μοναδικές εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του) δέχθηκε, μετ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, τα ακόλουθα περιστατικά: " Ο εφεσίβλητος δυνάμει του υπ' αρ.

…/4-11-1977 συμβολαίου δωρεάς του συμβολαιογράφου Αχίλλειου Νικολάου Σιδηρόπουλου, κατέστη κύριος ενός οικοπέδου, κείμενου εντός του χωριού Αχίλλειον στην θέση "Λεϊκούρα" της κοινότητας Αχίλλειου του τέως Δήμου Πτελεού Μαγνησίας, έκτασης 750 τμ κατά τον τίτλο, κατά τη δήλωση δε του δικαιοπαρόχου του και πατρός του, Δ.

Κ. του Α., μισού στρέμματος περίπου, συνορευομενο ανατολικά με ιδιοκτησία Γ. χήρας Α. Κ., δυτικώς με ιδιοκτησία Σ. Κ., βόρεια με ιδιοκτησία Β. Π. και νότια με δρόμο και ιδιοκτησία Π. Μ.. Ο προαναφερόμενος πατέρας του εφεσίβλητου απέκτησε αρχικά την συγκυριότητα του ευρύτερου οικοπέδου, έκτασης 1.500 τμ, μαζί με τον αδελφό του, Σ.

Κ. του Α., με κληρονομική διαδοχή μετά το θάνατο της μητρός τους, η οποία απεβίωσε την 4-12-1963, αποδεχόμενος δυνάμει της υπ' αρ. …/13-5-1972 δήλωσης αποδοχής κληρονομίας του συμβολαιογράφου Αχιλλείου Σπυρίδωνος Κοντούρη την κληρονομία που του κατέλιπε με την υπ' αρ. .../7-4-1946 δημόσια διαθήκη, που δημοσιεύθηκε νομίμως με τα υπ' αρ. 60/1972 πρακτικά του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου.

Στη δήλωση αποδοχής το ευρύτερο ακίνητα περιγράφεται ότι συνορεύει γύρωθεν με ιδιοκτησίες Γ. Κ., Β. Π., Α. Σ., Ι. Π. και Π. Μ.. Τα δύο αδέλφια μετά την αποδοχή της κληρονομιάς της μητρός τους προχώρησαν σε διανομή αυτής δυνάμει του υπ' αρ. …/13-5-1972 διανεμητήριου συμβολαίου του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου και έτσι ο πατέρας του εφεσίβλητου κατέστη αποκλειστικός κύριος του ανωτέρω περιγραφόμενου ακινήτου, το οποίο αναφέρεται στο συμβόλαιο της διανομής ότι έχει έκταση 750 τμ.

Το ακίνητο αυτό περιγράφεται στο διανεμητήριο συμβόλαιο ότι συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία Γ. χήρας Α. Κ., δυτικώς με το υπόλοιπο τμήμα του ευρύτερου οικοπέδου που λαμβάνει ο έτερος αδελφός στη διανομή Σ. Κ., βόρεια με ιδιοκτησία Β. Π. και νότια με ιδιοκτησία Π. Μ.. Πρέπει να σημειωθεί ότι σε κανένα από τα ανωτέρω προαναφερόμενα συμβόλαια δεν επισυνάπτεται τοπογραφικό διάγραμμα.

Περιγράφεται όμως το ακίνητο του εφεσίβλητου στο από Σεπτεμβρίου 2006 επισυναπτόμενο στην αγωγή τοπογραφικό διάγραμμα της πολιτικού μηχανικού Ν. Θ. με τα στοιχεία Α.Β.Γ.Δ.Ε.Ζ.Η.Θ.Ι.Κ.Λ.Μ.Α με υπολογισθείσα έκταση τα 500,73 τμ. Το συνορευόμενο ανατολικά και εμφαινόμενο στο ίδιο τοπογραφικό οικόπεδο με τη σημείωση "πρώην ιδιοκτησία Γ.

χήρας Α. Κ." είναι το ακίνητο του εκκαλούντος. Αυτό το απέκτησε με άτυπη παραχώρηση το έτος 1969 από τη μητέρα του Γ. χήρα Α. Κ., η οποία ήταν αδελφή με τον πατέρα του εφεσίβλητου, Δ. Κ.. Έκτοτε διαμένει εκεί με την οικογένεια του. Το ακίνητο αυτό εμφαίνεται στο προσκομιζόμενο από Σεπτέμβριο 2011 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού γεωπληροφορικής και τοπογράφου Δ.

Ζ. με τα στοιχεία 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 1 και συνορεύει ανατολικά με ιδιοκτησία Ε. Κ., βόρεια με ιδιοκτησία Σ. Τ., δυτικά με ιδιοκτησία εφεσίβλητου και νότια με ιδιοκτησία Π. Μ.. Επίδικο είναι το εμφαινόμενο στο από Σεπτεμβρίου 2006 επισυναπτόμενο στην αγωγή τοπογραφικό διάγραμμα της πολιτικού μηχανικού Ν.

Θ. τμήμα του ακινήτου του εφεσίβλητου με στοιχεία ΑΒΓΔΕΖΗΜΑ, εμβαδού 89,59 τμ, το οποίο εμφαίνεται και στο τοπογραφικό του Δ. Ζ. τμήμα με τα στοιχεία 12, 13, 20, 21, 22, 15, 14, 23, 11, 12 και όπως απεικονίζεται είναι προέκταση του ακινήτου του εφεσίβλητου προς το νότο, μετά το οποίο διέρχεται δημοτικός δρόμος. Περαιτέρω, από τα προσκομισθέντα συμβόλαια αποδείχθηκε ότι το ακίνητο του εφεσίβλητου κατ' αρχήν περιλάμβανε και το επίδικο.

Έτσι κατέστη κατ' αρχήν κύριος αυτού το 1977 και ο δικαιοπάροχος του ήταν συγκύριος της ευρύτερης ιδιοκτησίας από το έτος 1963 (χρόνος θανάτου μητέρας του), διανεμηθείσης της οποίας το 1972 κατέστη αποκλειστικός κύριος του ακινήτου που μετέπειτα μεταβίβασε στον εφεσίβλητο. Ωστόσο, το ακίνητο που μεταβιβάστηκε ατύπως στον εκκαλουντα από τη μητέρα του ήταν περίκλειστο (τυφλό), αφού στην ανατολική του πλευρά μέχρι και το έτος 1996 δεν υπήρχε δρόμος σύμφωνα με την προσκομισθείσα από τον εκκαλουντα τεχνική έκθεση φωτοερμηνείας αεροφωτογραφιών του δασολόγου - περιβαλλοντολόγου Μ.

Ο., στην οποία αναλύονται αεροφωτογραφίες των ετών 1982, 1992, 1996 και 2007-2009. Σύμφωνα με αυτήν στη δορυφορική απεικόνιση του οικοπέδου του εκκαλούντος μεταξύ των ετών 2007 έως 2009 διακρίνεται στην ανατολική του πλευρά στενός δρόμος, ήτοι λωρίδα γης εμφαινόμενη στο τοπογραφικό του Δ. Ζ. με τα στοιχεία 2, 3, 4, 5, 6, 26, 25, 24, 2, όπως απεικονίζεται και στην από 3-6-2012 ληφθείσα φωτογραφία που προσκομίζει ο εφεσίβλητος καθώς και σε δύο (2) φωτογραφίες με αρ.

σχετ. 16 που προσκομίζει ο εκκαλών. Αυτή η λωρίδα γης είναι χωμάτινη, κείται εντός της ιδιοκτησίας του εκκαλούντος και εφάπτεται με το τέλος στενού δημοτικού δρόμου μεγάλης κατά μήκος κλίσης (άνω των 18%) ανεπίτρεπτης ακόμη και σε δρόμους δασικούς σύμφωνα με την ανωτέρω τεχνική έκθεση. Στην υπάρχουσα εκεί (δηλ.

στην ανατολική πλευρά) περίφραξη υπάρχουν δύο ανοίγματα - πόρτες του ακινήτου, δια μέσου των οποίων ο εκκαλών μπορεί μόνο πεζός να διέλθει. Επιπλέον, οι δύο αυτοί δρόμοι στο σημείο σύνδεσης τους σχηματίζουν ορθή γωνία, όπως εμφαίνεται καθαρά και στις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, με αποτέλεσμα η ακτίνα καμπυλότητας της στροφής να καθιστά αδύνατη τη διέλευση οποιουδήποτε οχήματος.

Αντιθέτως από την δυτική πλευρά του οικοπέδου του εκκαλούντος, δηλαδή αυτήν που συνορεύει με τον εφεσίβλητο εμφαίνεται σε όλες τις αεροφωτογραφίες δρόμος και αποτυπώνεται σε αυτές με τα στοιχεία 14-15-16-17-18 στην ανωτέρω τεχνική έκθεση. Ο δρόμος αυτός, ο οποίος αρχίζει από τη διασταύρωση του νεκροταφείου και καταλήγει στο οικόπεδο ιδιοκτησίας Δ.

Ν., έχει διανοιχθεί το έτος 1976. Αυτός είναι και ο λόγος που αναφέρεται μόνο στο υπ' αρ. …/4-11-1977 συμβόλαιο δωρεάς του συμβολαιογράφου Αχίλλειου Νικολάου Σιδηρόπουλου (νότιο σύνορο), με το οποίο απέκτησε ο εφεσίβλητος το ακίνητο, τμήμα του οποίου αποτελεί το επίδικο, και όχι και στα προγενέστερα συμβόλαια … και …/13-5-1972 αποδοχής κληρονομιάς και διανομής αντίστοιχα του συμβολαιογράφου Αχίλλειου Σπυρίδωνος Κοντούρη.

Από τον δρόμο αυτό και κατηφορικά ξεκινά το επίδικο, το οποίο είναι κατά ένα μέρος στρωμένο με τσιμέντο σε μήκος 10 μ και πλάτος 3μ περίπου, ενώ μετά το σημείο που είναι στρωμένο το τσιμέντο υπάρχει άνοιγμα πλάτους 10μ, στο τέλος του οποίου υφίσταται παλαιά αποθήκη του εκκαλούντος (βλ. την υπ' αρ. 2/2012 έκθεση αυτοψίας).

Αυτή εμφαίνεται στην αεροφωτογραφία του 1982 και εντός της αυτής ο εκκαλών αποθηκεύει αγροτικά προϊόντα (σιτηρά, ελαιόλαδο), γεωργικά εφόδια (λιπάσματα, σπόρους), ζωοτροφές και γεωργικά εργαλεία. Τόσο το ακίνητο του εκκαλούντος όσο και το ακίνητο του εφεσίβλητου είναι περιφραγμένα. Ωστόσο, η περίφραξη του ακινήτου του τελευταίου από σιδηροπασσάλους που στηρίζονται σε τσιμεντένιες βάσεις, μία εκ των οποίων είναι εκριζωμένη, γεγονός που καταδεικνύει την παλαιότητα της, δεν περιλαμβάνει το επίδικο, το οποίο βρίσκεται ανατολικά αυτής.

Ποτέ δεν υπήρχε φράκτης που να ενσωματώνει το επίδικο στην ιδιοκτησία του εφεσίβλητου ή να εμποδίζει τον εκκαλούντα να το χρησιμοποιήσει, όπως βεβαίωσε ενόρκως ο Ε. Π., κάτοικος ..., στην υπ' αρ. …/2011 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αλμυρού. Επίσης ο ενόρκως βέβαιων, Αθανάσιος Δρόσος, κάτοικος ..., βεβαίωσε ενόρκως ότι ο εκκαλών, που κατοικούσε στο Αχίλλειο με την οικογένεια του από το έτος 1969, χρησιμοποιούσε το επίδικο χωρίς να ενοχληθεί ποτέ από τον εφεσίβλητο (βλ.

την υπ' αρ. .../2007 ένορκη βεβαίωση). Τα ίδια βεβαίωσαν ενόρκως και οι Ε. Κ. και Ά. Σ. και Κ. Α., κάτοικοι επίσης … (βλ. τις υπ' αρ. ..., ... και .../2007 ένορκες βεβαιώσεις). Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το επίδικο έμεινε από τον ίδιο τον εφεσίβλητο εκτός της περίφραξης της ιδιοκτησίας του υποδηλώνοντας σαφώς ότι αυτό δεν ανήκει τουλάχιστον στη δική του κατοχή ή νομή.

Έτσι χρησιμοποιείτο από τον εκκαλούντα για την πρόσβαση του ιδίου, των ζώων και των οχημάτων του στο οικόπεδο του και την παρακείμενη αποθήκη του, δεδομένου ότι η πρόσβαση του σε αυτό ήταν αδύνατη από την ανατολική πλευρά όπως προεκτέθηκε. Ο εκκαλών δε, διερχόταν και χρησιμοποιούσε το επίδικο με διάνοια κυρίου για την πρόσβαση του στην ιδιοκτησία του τουλάχιστον από το έτος 1976, οπότε και διανοίχθηκε ο δημοτικός δρόμος, καθώς και ο ίδιος ήταν ένας από τους ιδιοκτήτες που παραχώρησαν μέρος της ιδιοκτησίας τους για την διάνοιξη του δρόμου αυτού.

Αυτό αποδεικνύεται χωρίς καμία αμφιβολία από την από 10-1-1983 δήλωση προς την Κοινότητα Αχίλλειου σε συνδυασμό με την από 14-9-2006 και με αρ. πρωτ. 3826 Βεβαίωση του Δημάρχου Πτελεού. Σύμφωνα με αυτές οι ως άνω ιδιοκτήτες δήλωσαν προς την Κοινότητα Αχίλλειου, ότι παραχωρούν τον ανοιχθέντα από αυτούς δρόμο προς χρήση κοινοτικού δρόμου χωρίς να έχουν απαίτηση ουδεμίας αποζημίωσης και απαίτησης από την Κοινότητα (βλ.

στην από 10-1-1983 δήλωση των υπογραφέντων ιδιοκτητών τον ιδιοκτήτη υπό στοιχείο 8, που είναι ο εκκαλών). Η μη παραχώρηση εδάφους για τη διάνοιξη δρόμου αποδεικνύει ότι η ιδιοκτησία του εφεσίβλητου σε κάθε περίπτωση δεν θα συνόρευε με τον νέο αυτό δρόμο. Εάν οι ισχυρισμοί του εφεσίβλητου, ότι ο εκκαλών χρησιμοποιούσε το επίδικο μόνο με την άδεια του και όταν ο πρώτος το επέτρεπε, ήταν βάσιμοι και αληθινοί, τότε θα έπρεπε στην δήλωση των ιδιοκτητών οικοπέδων που παραχώρησαν σε κοινή χρήση τον δημοτικό δρόμο να περιλαμβάνεται το δικό του όνομα.

Ο ισχυρισμός αυτός του εφεσίβλητου στηρίζεται κατά βάση στην κατάθεση του μάρτυρα του που εξετάστηκε ενόρκως ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, Α. Κ. του Σ., ανιψιού του, αλλά αντικρούεται από το σύνολο σχεδόν των λοιπών αποδεικτικών μέσων. Ουδέποτε ο εφεσίβλητος προέβη σε κάποια ενέργεια με την οποία να δηλώνει ότι έχει την κυριότητα του επιδίκου ούτε ενήργησε πράξεις νομής ή κατοχής.

Η πρόσβαση του ακινήτου του εφεσίβλητου προς τον δημοτικό δρόμο γίνεται δια μέσου ενός μικρού μονοπατιού, πλάτους περίπου 1 μέτρου, που χωρίζει το ακίνητο του δυτικά με την ιδιοκτησία του αδελφού του, Σ. Κ.. Αντιθέτως ο εκκαλών νεμόταν διάνοια κυρίου το επίδικο και δεν αποδείχθηκε ότι λάμβανε την άδεια του εφεσίβλητου για την χρήση του.

Μάλιστα πριν την παραχώρηση του δρόμου σε κοινή χρήση ο εκκαλών έλαβε την υπ' αρ. 128/18-8-1982 άδεια σεισμόπληκτου κατόπιν αιτήσεώς του για την εκτέλεση εργασιών κατεδάφισης παλαιάς και ανέγερσης νέας οικοδομής στο ακίνητό του. Στα συνταχθέντα για την άδεια αυτή από 2-8-1984 και Ιουλίου 1985 τοπογραφικά διαγράμματα των μηχανικών Κ.

Κ. και Κ. Κ. αντιστοίχως εμφαίνεται στην ιδιοκτησία του εκκαλούντος να περιλαμβάνεται και το επίδικο υπό τα στοιχεία Ζ-Η-Θ-Θ', που έχει πρόσοψη στην δημοτική οδό. Όλα τα χρόνια που ο εκκαλών κατοικεί στο Αχίλλειο νέμεται το επίδικο σαν να είναι δικό του, οπότε με την πάροδο εικοσαετίας τουλάχιστον από το έτος 1976 κατέστη κύριος αυτού ήδη από το έτος 1996 δυνάμει έκτακτης χρησικτησίας, γενόμενης δεκτής της ένστασης ιδίας κυριότητας που προέβαλε ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και επαναφέρει με την έφεση του.".

Με βάση τις πιο πάνω παραδοχές το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο έκρινε ότι ο εναγόμενος-εκκαλών και ήδη αναιρεσίβλητος έγινε κύριος με έκτακτη χρησικτησία της επίδικης εδαφικής λωρίδας, ασκώντας επ' αυτής πράξεις νομής με διάνοια κυρίου (διέλευση του ιδίου, των ζώων και των οχημάτων του μέσω αυτής για την πρόσβαση στην ιδιοκτησία του, παραχώρηση τμήματος αυτής κατά τη διάνοιξη δημοτικού δρόμου, αποτύπωση σε τοπογραφικά διαγράμματα) για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της 20ετίας, τουλάχιστον από το έτος 1976, χωρίς να ενοχληθεί ποτέ από τον αρχικώς ενάγοντα Α.

Κ. ούτε να ζητεί την άδεια του τελευταίου κατά την άσκηση της νομής του και ότι ο Α. Κ., ο οποίος ναι μεν είχε αποκτήσει με παράγωγο τρόπο κατά το έτος 1977 την κυριότητα μείζονος ακινήτου, στο οποίο αρχικά περιλαμβανόταν η επίδικη εδαφική λωρίδα, πλην όμως δεν προέβη, στη συνέχεια, σε κάποια ενέργεια που να υποδηλώνει ότι διατηρεί την κυριότητα της ούτε ενήργησε πράξεις νομής ή κατοχής επ' αυτής με διάνοια κυρίου.

Κατόπιν τούτου το δίκασαν ως Εφετείο Πολυμελές Πρωτοδικείο απέρριψε την ένδικη αγωγή του αρχικώς ενάγοντος, ως ουσιαστικά αβάσιμη, κατά παραδοχή της ένστασης ιδίας κυριότητας του αναιρεσιβλήτου, αφού δέχθηκε κατ' ουσία την έφεση του και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε κρίνει αντίθετα. Με την κρίση του αυτή το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 974, 1045 ΑΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε.

Επομένως, ο πρώτος, κατά το πρώτο, δεύτερο και τρίτο μέρος, λόγος αναίρεσης από το άρθρο 560 παρ.1 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Περαιτέρω, ο ίδιος πιο πάνω, κατά το τέταρτο μέρος, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο κατ' εκτίμηση, αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αρ.8 και 13 του άρθρου 559 ΚΠολΔ της λήψης υπόψη πραγμάτων μη προταθέντων (ένστασης ιδίας κυριότητας) και της εσφαλμένης εφαρμογής των κανόνων περί αντικειμενικού βάρους απόδειξης ως προς τον ισχυρισμό ιδίας κυριότητας του αναιρεσιβλήτου είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι οι πιο πάνω πλημμέλειες δεν ιδρύουν λόγο αναίρεσης κατ' απόφασης Πρωτοδικείου που εκδόθηκε σε έφεση κατ' απόφασης Ειρηνοδικείου.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ως αβάσιμη, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημα του (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22/5/2014 αίτηση των Μ.-Μ. Κ. κλπ. για αναίρεση της 266/2013 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου που δίκασε ως Εφετείο.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1 Απριλίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ