373/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 373 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 373/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Περικλή Αγγέλου, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Α. του Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Δούναβη, που δεν κατέθεσε προτάσεις και 2) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "Εθνική Λυρική Σκηνή", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Καραζάνο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-6-2005 αγωγή της ήδη 1ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2144/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4914/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 16-8-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Στυλιανή Γιαννούκου διάβασε την από 20-9-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της από 16-8-2012 αίτησης, για αναίρεση της 4914/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Εξ άλλου, με το άρθρο 12 παρ. 1 του Ν. 2273/1994 (ΦΕΚ 233/27.12.1994) "Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ, Λυρική, Ορχήστρες - Νομαρχιακά Θέματα", καταργήθηκε το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (ν.π.δ.δ.) με την επωνυμία Εθνική Λυρική Σκηνή (Ε.Λ.Σ.). Με το άρθρο 10 του ιδίου Νόμου προβλέφθηκε η ίδρυση νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου (ν.π.ι.δ.) με την ίδια επωνυμία, που εποπτεύεται από τον Υπουργό Πολιτισμού, δεν υπάγεται στις διατάξεις για το δημόσιο λογιστικό, τις διατάξεις για τις δημόσιες προμήθειες και τα δημόσια έργα, λειτουργεί "σε δωδεκάωρη βάση" χάριν του δημοσίου συμφέροντος κατά τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, διέπεται από το ιδιωτικό δίκαιο και ειδικότερα από τις διατάξεις του ανωτέρω Νόμου (παρ. 1) και έχει ως σκοπό την ανάπτυξη, προαγωγή, προβολή και διάδοση της μελοδραματικής τέχνης και της τέχνης του χορού (παρ. 2).

Μέσω δε αυτών των κανόνων επιδιώκει την πραγμάτωση του σκοπού του (ΣτΕ 3882/ 2002). Εξ άλλου, στην μεν παρ. 4 του ίδιου άρθρου 12 ορίζεται ότι: Το μόνιμο προσωπικό του καταργούμενου νομικού προσώπου πλην των μουσικών της Ορχήστρας, καθώς και το προσωπικό με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας μετάταξης ή μεταφοράς, μεταφέρεται προσωρινά με κοινή απόφαση των Υπουργών Προεδρίας της Κυβέρνησης Οικονομικών και Πολιτισμού που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στο Υπουργείο Πολιτισμού σε προσωποπαγείς θέσεις αντίστοιχου κλάδου και ειδικότητας που συνιστώνται με τη μεταφορά.

Με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού, το προσωπικό αυτό διατίθεται στην Ε.Λ.Σ. προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχιση της λειτουργίας της (εδ. α'). Με απόφαση του Δ.Σ. του συνιστώμενου με τον παρόντα νόμο προσώπου, ορίζεται το προσωπικό του στοιχείου α' της παρούσας παραγράφου που μετατάσσεται σε θέσεις προσωπικού με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου αντίστοιχου κλάδου και ειδικότητας στην Ε.Λ.Σ.

και εκδίδεται σχετική διαπιστωτική πράξη του Υπουργού Πολιτισμού που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (εδ. δ'). Μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία μετάταξης ή μεταφοράς σε άλλη υπηρεσία ή οργανισμό, η υπηρεσιακή και μισθολογική θέση και εξέλιξη του μετατασσόμενου προσωπικού, καθώς και τα λοιπά εκκρεμή υπηρεσιακά του θέματα ρυθμίζονται κατά τις διατάξεις που ίσχυαν για το προσωπικό αυτό, πριν την κατάργηση του νομικού προσώπου από το οποίο προέρχεται.

Κατά το διάστημα αυτό οι κάθε είδους αποδοχές του μετατασσόμενου προσωπικού και οι συναφείς ασφαλιστικές υποχρεώσεις βαρύνουν το Υπουργείο Πολιτισμού (εδ. στ'). Κατά το χρονικό διάστημα μέχρι τη μετάταξη, καθώς και μετά από αυτήν, το προσωπικό του καταργούμενου νομικού προσώπου δεν χάνει κανένα μισθολογικό, ασφαλιστικό ή άλλο δικαίωμα, συνεχίζει εφόσον επιθυμεί με την ίδια σχέση και τους ίδιους όρους την ασφάλιση στους ίδιους φορείς κύριας και επικουρικής ασφάλισης, στους ίδιους κλάδους σύνταξης... (εδ.

ζ'). Ειδικά όσον αφορά το τεχνικό προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου του καταργούμενου νομικού προσώπου, εξακολουθεί και μετά την προσωρινή και οριστική μεταφορά του στις νέες υπηρεσίες να υπάγεται στις διατάξεις του ν. 966/1979, όπως κάθε φορά ισχύει. Στο παραπάνω προσωπικό, εφόσον συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις του ν. 966/1979 καταβάλλεται, κατά την αποχώρησή του από το νομικό πρόσωπο που συνιστάται με τον παρόντα νόμο ή τις άλλες υπηρεσίες στις οποίες μετατάσσεται, αποζημίωση που αντιστοιχεί στην υπηρεσία που έχει διανυθεί στο καταργούμενο με τον παρόντα νόμο νομικό πρόσωπο, την προσωρινή υπηρεσία στο Υπουργείο Πολιτισμού ή άλλο υπουργείο ή Ν.Π.Δ.Δ.

ή Ν.Π.Ι.Δ. και την υπηρεσία στη θέση που οριστικά μετατάσσεται μέχρι την αποχώρησή του (εδ. η'). Μετά από εισήγηση των αρμόδιων οργάνων της Ε.Λ.Σ. είναι δυνατή, κατά παρέκκλιση από κάθε γενική ή ειδική διάταξη, η απόσπαση υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού, εφόσον το επιθυμούν, στο νομικό πρόσωπο που συνιστάται με το άρθρο 1 του παρόντος νόμου, με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού για χρονικό διάστημα έως δύο (2) ετών.

Η απόσπαση μπορεί να ανανεώνεται με όμοια απόφαση. Ο χρόνος της απόσπασης θεωρείται ότι διανύεται στην υπηρεσία από την οποία αποσπάται ο υπάλληλος ως προς όλες τις συνέπειες... Η μισθοδοσία και οι λοιπές υποχρεώσεις συνεχίζουν να βαρύνουν την υπηρεσία από την οποία γίνεται η απόσπαση (εδαφ. ι'). Με την παρ. 5 του ίδιου άρθρου ορίσθηκε ότι: "Συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου ή έργου του προσωπικού του νομικού προσώπου που καταργείται με την παρ. 1 του άρθρου 12 του παρόντος νόμου, παύουν να ισχύουν από την 1η Σεπτεμβρίου 1995.

Συμβάσεις οι οποίες λήγουν πριν από την ημερομηνία αυτή δεν ανανεώνονται. Με απόφαση του Δ.Σ. της Ε.Λ.Σ. είναι δυνατόν να διατηρηθούν μέχρι τη λήξη τους οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου του προσωπικού του νομικού προσώπου που καταργείται με την παρ. 1 του άρθρου 12 του παρόντος νόμου, εφόσον κριθεί αναγκαίο για τη λειτουργία της Ε.Λ.Σ.

Στους εργαζομένους, των οποίων οι συμβάσεις δεν θα διατηρηθούν μετά την 1η Σεπτεμβρίου 1995, καταβάλλονται οι αποδοχές που θα λάμβαναν μέχρι τη λήξη της σύμβασής τους, καθώς και αποζημίωση υπολογιζόμενη σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 966/1979 (ΦΕΚ 210 Α`), όπως κάθε φορά ισχύει". Με την παρ. 1 εδάφ. γ` άρθρ. 7 Ν. 2557/1997 (Α' 271), προστέθηκε το ακόλουθο εδάφιο στην ίδια παρ. 5 του άρθρου 12, που ορίζει ότι: "Η αποζημίωση του καλλιτεχνικού και του τεχνικού προσωπικού στις περιπτώσεις καταγγελίας της ατομικής τους σύμβασης εργασίας ή μη ανανέωσης ή συνταξιοδότησης καταβάλλεται από το Ν.Π.Ι.Δ.

υπό την επωνυμία "Εθνική Λυρική Σκηνή" (Ε.Λ.Σ.) με τις προϋποθέσεις του ν. 966/1979, όπως κάθε φορά ισχύει. Κατά την εφαρμογή του ν. 966/1979 θα υπολογίζεται ως χρόνος υπηρεσίας και ο χρόνος υπηρεσίας που διανύθηκε στο Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία Εθνική Λυρική Σκηνή", που καταργείται με τον παρόντα νόμο. Στις περιπτώσεις διακεκομμένης υπηρεσίας η αποζημίωση υπολογίζεται βάσει του συνόλου του χρόνου υπηρεσίας.

Σε περίπτωση κατά την οποία ο δικαιούχος έτυχε σχετικής αποζημίωσης σε προηγούμενη αποχώρηση στην καταβαλλόμενη σε αυτόν αποζημίωση δεν προσμετράται ο χρόνος για τον οποίο ήδη έχει αποζημιωθεί". Εξ άλλου, με το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν. 966/1979, με το οποίο αντικαταστάθηκαν οι παρ. 1 και 2 του άρθρου 1 του Ν. 404/1976 ορίζεται ότι: "Καλλιτέχναι και τεχνικοί απασχολούμενοι εις την Εθνικήν Λυρικήν Σκηνήν...

επί συμβάσει ιδιωτικού δικαίου ωρισμένου χρόνου ή επί συμβάσει έργου, αποχωρούντες μετά την λήξιν της συμβάσεως των δι' οιονδήποτε λόγον ή και προ της λήξεως της συμβάσεως εφόσον κατέστησαν ανίκανοι προς εργασίαν... δικαιούνται αποζημιώσεως ως ακολούθως...". Από τη γραμματική διατύπωση των διατάξεων αυτών, αλλά και από τον επιδιώκομενο σκοπό τους, προκύπτει ότι η ισχύς και η έκταση εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 1 του Ν. 966/1979 επί του καλλιτεχνικού και τεχνικού προσωπικού του Ν.Π.Ι.Δ. "Εθνική Λυρική Σκηνή" (ΕΛΣ) καθορίζεται κατά το ένδικο διάστημα:

α) Από τις προεκτεθείσες διατάξεις του εδαφίου η' της παρ. 4 του άρθρου 12 του Ν. 2273/1994 και β) από τις άνω διατάξεις της παρ. 5 εδ. τελ. του άρθρου 12 ίδιου Νόμου, και του προστεθέντος σ' αυτή νέου εδαφίου με την παρ. 1 εδαφ. γ' άρθρου 7 Ν. 2557/1997. Αναφορικά δε με το προστεθέν νέο αυτό εδάφιο θα πρέπει να λεχθεί ότι ως "προϋποθέσεις του ν. 966/ 1979" νοούνται όχι μόνον ο τρόπος υπολογισμού της αποζημίωσης που αναφέρεται στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 1 του ν. 966/1979 αλλά και κάθε άλλη προϋπόθεση που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο του ίδιου άρθρου και συγκεκριμένα ότι η εν λόγω αποζημίωση καταβάλλεται στους απασχολούμενους με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου ή έργου, εξ ού και η προσθήκη του νέου αυτού εδαφίου στην παρ. 5 του άρθρου 12, το τελευταίο εδάφιο της οποίας, όπως ίσχυε, όριζε την περίπτωση χορήγησης αποζημίωσης στους εργαζόμενους του καταργούμενου ΝΠΔΔ, που συνδεόταν με αυτό με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου ή έργου και των οποίων οι συμβάσεις δεν διατηρήθηκαν μετά την 1η Σεπτεμβρίου 1995, αλλά και η αναφορά στο νέο αυτό εδάφιο περιπτώσεων "διακεκομένης υπηρεσίας" και "αποζημίωσης που έτυχε σε προηγούμενη αποχώρηση" τα οποία σαφώς υποδηλώνουν συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Περαιτέρω, με το άρθρο 10 Ν. 2266/1994 ορίζεται ότι "1. Προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου που υπηρετεί στο Δημόσιο και σε Ν.Π.Δ.Δ. και η σύμβασή του έχει ανανεωθεί ή παραταθεί τουλάχιστο μία φορά, εφόσον έχει συμπληρώσει κατά τη δημοσίευση του νόμου αυτού: α) συνεχόμενη ή με διακοπές το πολύ ενός (1) μήνα κάθε φορά παροχή υπηρεσίας τουλάχιστον είκοσι τεσσάρων (24) μηνών ή β) συνολική παροχή υπηρεσίας στο ίδιο υπουργείο ή Ν.Π.Δ.Δ.

τριάντα (30) τουλάχιστον μηνών, ανεξάρτητα από τη διάρκεια τυχόν ενδιάμεσων διακοπών, κατατάσσεται σε οργανικές θέσεις με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Για την εφαρμογή της παρούσας παραγράφου υπολογίζονται μόνο τα χρονικά διαστήματα κατά τα οποία ο συμβασιούχος εξυπηρετούσε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας...

Για τη μετατροπή απαιτείται σύμφωνη γνώμη τριμελούς επιτροπής... Η επιτροπή εξετάζει την καταλληλότητα... σε συνάρτηση με την κάλυψη απ' αυτόν πάγιων και διαρκών αναγκών του ιδρύματος και αποφαίνεται μέσα σε έξι μήνες από τη δημοσίευση του παρόντος. Οι διατάξεις των δύο προηγουμένων εδαφίων εφαρμόζονται και για το υπαγόμενο στις διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου προσωπικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην οποία η Τριμελής Επιτροπή συγκροτείται από υπαλλήλους αυτής ή του Υπουργείου Πολιτισμού".

Στο άρθρο 11 εδ. 2 ότι: "Οι κατατασσόμενοι εντάσσονται σε υφιστάμενες θέσεις αντίστοιχης ή παρεμφερούς ειδικότητας και αν δεν υπάρχουν, σε προσωρινές θέσεις αντίστοιχης ειδικότητας, που συνιστώνται με την απόφαση κατάταξης...". Τέλος με τη διάταξη του άρθρου 6 Ν. 2435/1996 ορίσθηκε επίσης ότι: "Οι διατάξεις του ν. 2266/1994 έχουν εφαρμογή για τους υπηρετούντες στο καταργηθέν με τον ν. 2273/ 1994 ΝΠΔΔ "Εθνική Λυρική Σκηνή", οι οποίοι κατατάσσονται σε θέσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου που συνιστώνται στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Η δαπάνη για το σύνολο των μηνιαίων αποδοχών θα βαρύνει από την ημερομηνία κατάταξής τους τον τακτικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Πολιτισμού". Από το συνδυασμό των προαναφερόμενων διατάξεων, προκύπτει ότι με τη ρύθμιση αυτών τερματίζεται, όπως σημειώνεται στην εισηγητική έκθεση, η αβεβαιότητα που υπάρχει στους εργαζομένους αυτών των κατηγοριών και οι συνεχείς επαναλήψεις διαδικασιών ανανέωσης ή παράτασης (ΑΠ 518/2001, 2271/2000 Σ.τ.Ε. 1894/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε τα ακόλουθα: "Η ενάγουσα (σημ: εδώ πρώτη αναιρεσίβλητη) προσέφερε τις υπηρεσίες της στο ΝΠΔΔ "Εθνική Λυρική Σκηνή" από 9-11-1990, ως ενδύτρια με διαδοχικές συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, η τελευταία των οποίων καταρτίστηκε για το χρονικό διάστημα από τις 23-11-1994 έως τις 31-7-1995.

Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 10 και 11 ν. 2266/1994, η ισχύς του οποίου άρχισε από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 13-12-1994, η σύμβαση της ενάγουσας με το ως άνω νομικό πρόσωπο μετατράπηκε σε αορίστου χρόνου, καθόσον, κατά τη δημοσίευση του άνω νόμου, υπηρετούσε σε ν.π.δ.δ. με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, πληρούσε τις κατά νόμο απαιτούμενες προϋποθέσεις και κατά τη σύμφωνη γνώμη της τριμελούς επιτροπής εξυπηρετούσε πάγιες και διαρκείς ανάγκες αυτού.

Μετά την κατάργηση του ως άνω ΝΠΔΔ (άρθρ. 12 παρ. 1 του ν. 2273/1994) ιδρύθηκε ΝΠΙΔ με την ίδια επωνυμία (άρθρ. 10 παρ. 1 ίδιου νόμου). Με το υπ' αριθμ. πρωτ. ΥΠΠΟ/ΔΙΟΙΚ/Β/24-12-1996 έγγραφο του Υπουργείου Πολιτισμού η ενάγουσα κατατάχθηκε, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 10 και 11 του ν. 2266/1994 και του άρθρου 6 του ν. 2435/1996, που όριζε ότι οι διατάξεις του ν. 2266/1994 έχουν εφαρμογή για τους υπηρετούντες στο καταργηθέν με το ν. 2273/1994 ΝΠΔΔ Εθνική Λυρική Σκηνή, οι οποίοι κατατάσσονται σε θέσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου που συνιστώνται στο Υπουργείο Πολιτισμού, με την ειδικότητα της ενδύτριας σε προσωρινή θέση προσωπικού με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, που συστήθηκε με την απόφαση αυτή στο ΥΠ.ΠΟ.

κατ' εφαρμογή των διατάξεων της παρ. 2 του άρθρου 11 του ν. 2266/1994, καθώς και ότι η δαπάνη για το σύνολο των μηνιαίων αποδοχών της βάρυνε από την ημερομηνία κατάταξής της τον τακτικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Πολιτισμού. Η ενάγουσα αποσπάστηκε στο εναγόμενο Ν.Π.Ι.Δ. και προσέφερε τις υπηρεσίες της με συνεχώς ανανεούμενες αποσπάσεις, με το πιο πάνω νομικό καθεστώς, συνεχώς μέχρι και τις 31-12-2004, οπότε με την υπ' αριθμ ΥΠ.ΠΟ/ΔΙΟΙΚ/Β/45/2/3-1-2005 απόφαση της Γενικής Διεύθυνσης Διοικητικής Υποστήριξης του Υπουργείου Πολιτισμού (Τμήμα Διοίκησης Προσωπικού Ιδιωτικού Δικαίου) διαπιστώθηκε η αυτοδίκαιη λύση της σύμβασης εργασίας της, από 1-1-2005, λόγω συμπλήρωσης ορίου ηλικίας.

Η ενάγουσα με την 5360/26-1-2005 αίτησή της προς το Υπουργείο Πολιτισμού, ζήτησε τη χορήγηση της αποζημίωσης, που προβλέπεται στο άρθρο 1 του ν. 966/1979. Σε απάντησή της, εκδόθηκε η ΥΠΠΟ/ΔΙΟΙΚ/Β/5360/11-3-2005 απόφαση του Υπ. Πολιτισμού, στην οποία αναφέρεται ότι εμπίπτει στις διατάξεις του ν. 993/1979 και όχι του ν. 966/1979, με την αιτιολογία ότι κατά τη δημοσίευση του ν. 2273/1994 υπηρετούσε με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου.

Πλην όμως... η ενάγουσα κατά τη δημοσίευση του ν. 2273/1994 στις 27-12-1994 εργαζόταν στο Ν.Π.Δ.Δ. με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, από τις 13-12-1994, οπότε άρχισε η ισχύς του ν. 2266/1994. Η ενάγουσα παρείχε τις υπηρεσίες της στο εναγόμενο Ν.Π.Ι.Δ. μέχρι τις 16-12-1996, οπότε εκδόθηκε η Υπουργική Απόφαση με την οποία κατατάχθηκε σε θέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, στο Υπ.

Πολιτισμού, γεγονός που δεν θα συνέβαινε αν η σύμβαση εργασίας της δεν είχε ήδη μετατραπεί σε αορίστου χρόνου, αφού η τελευταία σύμβαση που είχε συνάψει με το Ν.Π.Δ.Δ. έληγε στις 31-7-1995 και σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 12 ν. 2273/1994 δεν ήταν δυνατόν να ανανεωθεί. Η ενάγουσα που εξακολουθούσε να παρέχει τις υπηρεσίες της στο εναγόμενο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 12 παρ. 4 εδ.

α' και δ' του άνω νόμου, ως ενδύτρια, ανήκε στο τεχνικό προσωπικό του εναγομένου... δικαιούται την προβλεπόμενη από το άρθρο 1 ν. 966/1979 αποζημίωση, αφού εμπίπτει στις διατάξεις του εδ. η' άρθρ. 12 ν. 2273/1994. Υπόχρεο για την αποζημίωση αυτή είναι το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, αφού υπηρετούσε στο Υπουργείο Πολιτισμού μέχρι την αποχώρησή της, την 1.1.2005, το οποίο άλλωστε βαρυνόταν με την καταβολή των αποδοχών της ενάγουσας.

Η ενάγουσα συνδεόταν με το Υπουργείο Πολιτισμού υπηρεσιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά και ως εκ τούτου έχει αξίωση για λήψη της αποζημίωσης του ν. 966/1979 από το Υπουργείο Πολιτισμού... Ναι μεν σύμφωνα με τη διάταξη της παρ. 5 του άρθρου 12 του ν. 2273/1994 που προστέθηκε με την παρ. 1 εδ. γ' άρθρο 7 ν. 2557/1997 η αποζημίωση του τεχνικού προσωπικού στις περιπτώσεις...

συνταξιοδότησης καταβάλλεται από το εναγόμενο ΝΠΙΔ, πλην όμως η διάταξη αυτή κρίθηκε αναγκαίο να προστεθεί καθόσον η παράγραφος αυτή, όπως ίσχυε... όριζε την περίπτωση χορήγησης αποζημίωσης στους εργαζόμενους του καταργούμενου ΝΠΔΔ που συνδεόταν με αυτό με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου και των οποίων οι συμβάσεις δεν διατηρήθηκαν μετά την 1η Σεπτεμβρίου 1995...

Συνεπώς, υπόχρεο στην καταβολή της ως άνω αποζημίωσης της ενάγουσας είναι το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο (σημ: εδώ αναιρεσείον), όπως βάσιμα ισχυρίζεται με την έφεσή του το ΝΠΙΔ "Ελληνική Λυρική Σκηνή...". Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, προέβη σε ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών - που αναιρετικώς ανέλεγκτα έκρινε αποδεδειγμένα - στις άνω διατάξεις των άρθρων 10, 12 παρ. 1, 4 εδ.

α', δ', στ', ζ', η', ι', 5 Ν. 2273/1994, όπως ισχύει μετά την προσθήκη του νέου εδαφίου με την παρ. 1 εδαφ. γ' άρθρ. 7 Ν. 2557/1997, των διατάξεων των Ν. 2266/1994, 966/1979 και 2435/1996 που αναφέρθηκαν, 648 επ. ΑΚ που εφάρμοσε και τις οποίες δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή, δεχόμενο ότι η ενάγουσα δικαιούται την, από τον Ν. 966/1979 αποζημίωση, σε καταβολή της οποίας υπόχρεο είναι το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο.

Και τούτο διότι, κατά τον αφορώντα την ένδικη υπόθεση χρόνο, η ισχύς και η έκταση εφαρμογής των διατάξεων που αφορούν την αποζημίωση του άρθρου 1 του Ν. 966/1979 επί του τεχνικού προσωπικού του ΝΠΙΔ "Εθνική Λυρική Σκηνή" καθορίζετο, όπως αναφέρθηκε στην αρχή της παρούσας: α) από τις εκτεθείσες διατάξεις της παρ. 5 του άρθρου 12 ν. 2273/1994, όπως ισχύει μετά την προσθήκη νέου εδαφίου με την παρ. 1 εδαφ.

γ' του άρθρου 7 Ν. 2557/1997, σε καταβολή της οποίας υπόχρεο είναι το ΝΠΙΔ της ΕΛΣ, στις οποίες δεν υπαγόταν η ενάγουσα, καθόσον αυτές αναφέρονται σε προσωπικό απασχολούμενο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου και β) από τις διατάξεις του εδαφ. η' παρ. 4 του άρθρου 12 ίδιου νόμου, σε καταβολή της οποίας υπόχρεη είναι η υπηρεσία από την οποία έγινε η απόσπαση, δηλαδή του Υπουργείο Πολιτισμού - Ελληνικό Δημόσιο.

Το Εφετείο, διαλαμβάνει σαφή παραδοχή ότι κατά το χρόνο ισχύος (27-12-1994) του ν. 2273/1994 η ενάγουσα απασχολείτο στο ΝΠΔΔ "ΕΛΣ" ήδη από 13-12-1994, οπότε άρχισε η ισχύς του ν. 2266/1994 με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου. Η εν λόγω παραδοχή θεμελιώνεται πρωτίστως στην τήρηση της διαγραφόμενης από τις αναφερθείσες διατάξεις διαδικασίας κατάταξης προσωπικού με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, που υπηρετεί στο Δημόσιο και σε ΝΠΔΔ, σε οργανικές θέσεις με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου που ακολουθήθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση με σύμφωνη γνώμη της αρμόδιας Επιτροπής ότι η ενάγουσα πληρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις του Νόμου αυτού και εξυπηρετούσε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της ΕΛΣ, την έκδοση σχετικής Πράξης του Υπουργού Πολιτισμού, που είναι διαπιστωτική, την κατάταξή της σε θέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου στο Υπουργείο Πολιτισμού, κατ' εφαρμογή των διατάξεων της παρ. 2 του άρθρου 11 ν. 2266/1994 και απόσπασή της στο εναγόμενο ως ενδύτριας, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 12 παρ. 4 εδαφ.

ι' Ν. 2273/1994 στο οποίο προσέφερε με συνεχώς ανανεούμενες αποσπάσεις τις ίδιες υπηρεσίες, ως τεχνικό προσωπικό, με το πιο πάνω νομοθετικό καθεστώς. Επί πλέον, θεμελιώνεται και στην επάλληλη σκέψη ότι: "...Η ενάγουσα... στις 27-12-1994 (ημερομηνία δημοσιεύσεως του Ν. 2273/1994) εργαζόταν ήδη στο ΝΠΔΔ με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, αφού παρείχε τις υπηρεσίες της στο εναγόμενο ΝΠΙΔ μέχρι τις 16-12-1996, οπότε εκδόθηκε η Υπουργική Απόφαση με την οποία κατατάχθηκε σε θέση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, στο Υπουργείο Πολιτισμού, γεγονός που δεν θα συνέβαινε αν η σύμβαση εργασίας της δεν είχε ήδη μετατραπεί σε αορίστου χρόνου, αφού η τελευταία σύμβαση που είχε συνάψει η ενάγουσα με το ως άνω ΝΠΔΔ, έληγε στις 31-7-1995 και σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 12 του ν. 2273/1994 δεν ήταν δυνατόν να ανανεωθεί..." καθώς και ότι "...συνδεόταν με το Υπουργείο Πολιτισμού υπηρεσιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά και ως εκ τούτου έχει αξίωση για λήψη της αποζημίωσης του ν. 966/1979 από το Υπουργείο Πολιτισμού...", η οποία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της και η οποία δεν πλήττεται ειδικώς.

Πρόκειται δηλαδή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για απασχολούμενη ως τεχνικό προσωπικό, συνδεόμενη με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, που κατατάχθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού, δυνάμει της ρηθείσας υπουργικής απόφασης και μετατάχθηκε στο εναγόμενο ΝΠΙΔ, στο οποίο εξακολούθησε να προσφέρει τις υπηρεσίες της ως τεχνικό προσωπικό (ενδύτρια) σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 12 παρ. 4α' και δ' του ν. 2273/1994 εμπίπτουσα εντεύθεν στη διάταξη του εδ.

η' του ίδιου άρθρου, μισθοδοτείτο από το Υπουργείο Πολιτισμού καθόλη τη διάρκεια της μετατάξεώς της (εδαφ. στ' και ζ' της ίδια διάταξης), συνταξιοδοτήθηκε από το τελευταίο και σ' αυτό υπέβαλε την αίτηση παροχής αποζημίωσης, η οποία έγινε δεκτή με εφαρμογή όμως, μη εφαρμοζόμενης στην προκειμένη περίπτωση διατάξεως, ήτοι του άρθρου 49 Ν. 993/ 1979 "Ιδ.

δικαίου προσωπικό εκτάκτων αναγκών Δημοσίου - ΟΤΑ - ΝΠΔΔ". Συνακόλουθα, ο πρώτος και δεύτερος λόγος της αιτήσεως, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, ενώ η προσαπτόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση, ότι εφαρμοστέα στη προκειμένη περίπτωση είναι η οριζόμενη από τον ν. 993/1979 αποζημίωση, θεμελιώνεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως.

Από τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη απόδειξης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της ανωτέρω υποχρέωσης του δικαστηρίου της ουσίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθμός 11 περίπτωση γ` Κ.Πολ.Δ., λόγο αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, το αναιρεσείον, με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως, κατά το πρώτο σκέλος του, εκ του άρθρου 559 αρ. 11γ' Κ.Πολ.Δ., προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση, την εν λόγω αναιρετική πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι, το Εφετείο, κατά τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη την υπ' αριθμ.

ΥΠΠΟ/ΔΙΟΙΚ/Β/101535/8.12.2005 απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού που προσκόμισε, από την οποία "προέκυπτε, ότι η ενάγουσα είχε ήδη λάβει ως αποζημίωση απόλυσης (κατά το Ν. 993/1979) το ποσό των 2.695,77 ευρώ, που αντιστοιχούσε στο 50% των αποδοχών 4 μηνών, με βάση τις αποδοχές του τελευταίου μήνα της εργασίας της με καθεστώς πλήρους απασχόλησης ποσό το οποίο έπρεπε να αφαιρεθεί από εκείνο που δέχεται η αναιρεσιβαλλόμενη ότι δικαιούται να λάβει η αντίδικος ως αποζημίωση απόλυσης...".

Κατά το σκέλος αυτό, ο άνω λόγος, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Και τούτο διότι, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων που προσκομίσθηκαν, ήτοι της από 10-4-2008 έφεσης του ήδη αναιρεσείοντος, και των από 25-1-2007 και 23-3-2009, εγγράφων προτάσεών του, ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και του δευτεροβάθμιου ως εκκαλούντος, αντίστοιχα, (ενώ δεν προσκομίσθηκαν από το αναιρεσείον έγγραφες προτάσεις του, ως εφεσιβλητου), προεχόντως, δεν προκύπτει προβολή τέτοιου ισχυρισμού, προς απόδειξη του οποίου επικαλείται το εν λόγω έγγραφο.

Αβάσιμος τέλος είναι ο ίδιος λόγος, κατά το τελευταίο σκέλος του, με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη η ίδια αναιρετική πλημμέλεια (εκ του άρθρου 559 αρ. 11γ' Κ.Πολ.Δ.) με την αιτίαση ότι από το ίδιο ως άνω έγγραφο προέκυπτε ότι ως βάση υπολογισμού της αποζημίωσης του ν. 966/1979 έπρεπε να ληφθούν οι τακτικές μηνιαίες αποδοχές της ενάγουσας ανερχόμενες σε 1.1167 ευρώ και όχι σ' εκείνο των 1.529,71 ευρώ, που δέχθηκε το Εφετείο.

Και τούτο διότι ουδόλως επικαλείται το αναιρεσείον ότι το πρώτο ποσό αποτελεί το σύνολο των καταβαλλόμενων τακτικών αποδοχών της ενάγουσας, κατά τον τελευταίο, προ της απολύσεώς της μήνα, υπό καθεστώς πλήρους απασχόλησης, με βάση τις οποίες υπολογίζεται η ένδικη αποζημίωση, σε καταβολή της οποίας ευθύνεται ο αρχικός εργοδότης, ώστε, να θεμελιωθεί ουσιώδης ισχυρισμός, ο οποίος προσαπαιτείται για την ίδρυση του εν λόγω αναιρετικού λόγου.

Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση ν' απορριφθεί και να επιβληθούν στο αναιρεσείον, λόγω της ήττας του, τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία, κατά τα άρθρα 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 § 18 ΕισΝΚΠολΔ και 5 § 12 του ν. 1738/1987 και 2 της 134.423/1992 Κ.Υ.Α., ορίζονται μειωμένα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-8-2012 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 4914/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και Επιβάλλει στο αναιρεσείον τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε επτακόσια (700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιανουαρίου 2014. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 18 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ