370/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)
Legislator summary
AI generatedΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ: Κοινοποιουμένης της αναίρεσης προς : Το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ" (ΤΕΕ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Μακαρίτη ο οποίος δήλωσε: Στη παρούσα δίκη το "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ" παρίσταται με την ιδιότητα του κατά πλάσμα του νόμου συναναιρεσείοντος.
Legislator headnote
AI generated370/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece): Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσείοντος και του ν.π.δ.δ. προς το οποίο έγινε η κοινοποίηση, ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
Full text
Απόφαση 370 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 370/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος : Σ. Κ. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Μπατσολάκη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων : 1. Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ Α.Ε" και τον διακριτικό τίτλο "Ε.Τ.Ε.Ο. Α.Ε", που εδρεύει στην Ορεστιάδα Έβρου, νόμιμα εκπροσωπούμενης. 2.Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΒΡΟΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ - ΛΑΤΟΜΙΚΗ -ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Α.Ε" και τον διακριτικό τίτλο "ΕΒΡΟΣ Α.Ε", που εδρεύει στην Αλεξανδρούπολη Έβρου, νόμιμα εκπροσωπούμενης. 3. Εργοληπτικής Κοινοπραξίας με την επωνυμία "Ε.Τ.Ε.Ο. Α.Ε.-ΕΒΡΟΣ Α.Ε.-ΘΕΜΕΛΙΟ/79 Α.Ε.", που εδρεύει στην Ορεστιάδα Έβρου, νόμιμα εκπροσωπούμενης και 4. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΘΕΜΕΛΙΟ/79 Α.Ε.", που εδρεύει στην Αλεξανδρούπολη Έβρου, νόμιμα εκπροσωπουμένης οι οποίες δεν παραστάθηκαν.
Κοινοποιουμένης της αναίρεσης προς : Το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ" (ΤΕΕ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Μακαρίτη ο οποίος δήλωσε: Στη παρούσα δίκη το "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ" παρίσταται με την ιδιότητα του κατά πλάσμα του νόμου συναναιρεσείοντος.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28 Μαρτίου 2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την δια των προτάσεων ασκηθείσα πρόσθετη παρέμβαση του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 200/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 4455/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 23-6-2004 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνον ο αναιρεσίων και το ν.π.δ.δ. προς το οποίο έγινε η κοινοποίηση της αναίρεσης. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανάγνωσε την από 30 Οκτωβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί ο πρώτος, ο τρίτος, ο τέταρτος και ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως και να απορριφθούν οι άλλοι δύο.
Οι πληρεξούσιοι του αναιρεσείοντος και του ν.π.δ.δ. προς το οποίο έγινε η κοινοποίηση, ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Το ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος", το οποίο είχε παρέμβει προσθέτως υπέρ του αναιρεσείοντος μηχανικού (άρθρο 1 του Π.Δ. 48/1994) στην πρωτόδικη δίκη και ήταν διάδικος στη δίκη ενώπιον του Εφετείου, ως εφεσίβλητο, κατά του οποίου, ως αναγκαίου ομοδίκου του αναιρεσείοντος δεν μπορούσε να στραφεί η κρινόμενη αίτηση, αφού η άσκηση αυτής έχει αποτελέσματα και για το επιμελητήριο (άρθρο 76 παρ. 1, 4 και 83 Κ.Πολ.Δ.), νομίμως παρίσταται, αφού κλητεύθηκε νόμιμα από τον αναιρεσείοντα (άρθρο 110 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).
Από τη διάταξη του άρθρου 558 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται εναντίον εκείνων, οι οποίοι ήταν διάδικοι στη δίκη, στην οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και αντίδικοι του αναιρεσείοντα. Στην προκείμενη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως στρέφεται και κατά της τέταρτης αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΘΕΜΕΛΙΟ 79 ΑΕ", η οποία όμως δεν είχε ασκήσει έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης και δεν ήταν διάδικος στην κατ' έφεση δίκη και η οποία, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν συνδέεται με τις άλλες αναιρεσίβλητες με το δεσμό της αναγκαστικής ομοδικίας.
Επομένως, ως προς αυτή η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και απορριπτέα. Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.
Στην προκείμενη περίπτωση, από τις προσκομιζόμενες με επίκληση 6631/24-9-2004 και 6632/24-9-2004 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Ορεστιάδας ... και τη 5485β'/22-9-2004 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αλεξανδρουπόλεως ... προκύπτει ότι, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως με κλήση για παράσταση κατά την πιο πάνω αναφερομένη δικάσιμο επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στις τρεις πρώτες αναιρεσίβλητες, οι οποίες όμως δεν εμφανίσθηκαν κατά τη συζήτηση.
Επομένως αυτή πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία τους.
Κατά τη διάταξη του άρθρου 261 Κ.Πολ.Δ., κάθε διάδικος οφείλει να απαντά με σαφήνεια γενικά ή ειδικά για την αλήθεια ή όχι των πραγματικών ισχυρισμών του αντιδίκου του. Εφόσον δεν αμφισβητήθηκε η αλήθεια κάποιου ισχυρισμού, απόκειται στο δικαστή να κρίνει σε συνδυασμό με την τυχόν γενική άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων, αν συνάγεται ομολογία ή άρνηση.
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι προϋπόθεση για να συναγάγει το δικαστήριο της ουσίας από τη γενική άρνηση του διαδίκου και από το σύνολο των ισχυρισμών του ομολογία για κάποιο πραγματικό ισχυρισμό που αποτελεί στοιχείο της ιστορικής βάσης της αγωγής ή της ένστασης και του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή αυτή ή την ένσταση, είναι η μη αμφισβήτηση από αυτόν του πραγματικού αυτού ισχυρισμού.
Επομένως ,αν υπάρχει τέτοια αμφισβήτηση, η ύπαρξη της οποίας ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 261 Κ.Πολ.Δ. και αν το δικαστήριο της ουσίας συνήγαγε ομολογία, παρά την ειδική αμφισβήτηση του πραγματικού αυτού ισχυρισμού από το διάδικο, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ.
β' Κ.Πολ.Δ., δηλαδή της παρά το νόμο λήψης υπόψη απόδειξης που δεν προσκομίσθηκε. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αγωγή και τις προτάσεις του αναιρεσείοντος ενώπιον των πρωτοβάθμιου και δευτεροβάθμιου δικαστηρίων, αυτός ισχυρίσθηκε ότι μόνος ανέλαβε την εκπόνηση των μελετών του κλειστού Γυμναστηρίου της Ορεστιάδας και μόνος προέβη στην εκπόνηση, εφαρμογή και παράδοση των μελετών αυτών, χωρίς τη συμμετοχή της εταιρίας ΣΕΡΚΑΤ ΑΕ και παρ' όλα αυτά το Εφετείο δέχθηκε ότι δεν αμφισβητείται από αυτόν ότι σε εκτέλεση της συμβάσεως αυτός και η πιο πάνω εταιρία ΣΕΡΚΑΤ ΑΕ εκτέλεσαν από κοινού προσηκόντως το έργο και το παρέδωσαν στις εναγόμενες.
Ειδικότερα, το Εφετείο δέχθηκε, ότι "σε εκτέλεση των συμφωνηθέντων ο ενάγων και η εταιρία ΣΕΡΚΑΤ ΑΕ εκτέλεσαν προσηκόντως το έργο και το παρέδωσαν νομότυπα στις εναγόμενες, γεγονός άλλωστε που δεν αμφισβητείται". Επομένως, το Εφετείο εσφαλμένα συνήγαγε ομολογία του αναιρεσείοντος για τον πιο πάνω κρίσιμο ισχυρισμό των εναγομένων, της έλλειψης δηλαδή ενεργητικής του νομιμοποίησης για μέρος του έργου και επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.
β' Κ.Πολ.Δ., πρέπει να γίνει δεκτός και ως ουσιαστικά βάσιμος και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' αποδοχή του αναιρετικού αυτού λόγου, ενώ παρέλκει η έρευνα των άλλων λόγων αναιρέσεως. Η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.), ενώ πρέπει να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την αίτηση για αναίρεση ως προς την τέταρτη αναιρεσίβλητη ως απαράδεκτη.
Αναιρεί την με αριθμό 4455/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει τις αναιρεσίβλητες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε επτακόσια είκοσι (720) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 28 Φεβρουαρίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ