36/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 36 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 36/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Πλαστήρα Αναστασάκη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2005, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου: ....., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1511/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της αποφάσεως αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 16-2-2005 αίτησή του αναιρέσεως, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 6\547/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μακρής, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Σιδέρη, με αριθμό 290/24-6-2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

«Εισάγω στο Δικαστήριό σας την υπ΄αριθμ. 148/16.2.2005 αίτηση αναιρέσεως του ......, κατά της υπ΄αριθμ. 1511/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η έφεση που είχε αυτός ασκήσει, κατά της υπ΄αριθμ. 37601/1993 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και εκθέτω τα ακόλουθα:

1.Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 148-153,462,473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 479 παρ. 2 και 476 παρ. 1 ΚΠΔ, προκύπτει ότι στην έκθεση που περιέχει την δήλωση ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως, πρέπει να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο, διότι διαφορετικά, αν δηλαδή δεν περιέχει λόγους ή περιέχει λόγους αορίστους, είναι τούτο απορριπτέο και αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτο. Δεν αρκεί απλή περιγραφική αναφορά λόγου που προβλέπεται από το νόμο όπως είναι και η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος, 139 ΚΠΔ, 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ΚΠΔ), αλλά πρέπει, εφόσον κατ΄αρχήν υπάρχει αιτιολογία στην προσβαλλομένη απόφαση, να προσδιορίζεται στην έκθεση αναιρέσεως σε τι ειδικότερα συνίσταται η έλλειψη της αιτιολογίας (Ολ. ΑΠ 19/2001, Ολ. ΑΠ 2/2002, Π.Χ. ΝΒ/402, 691, ΑΠ 2104/2003, Ποιν. Δικ. 2004/371).

2. Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, πλήττεται η πιο πάνω υπ΄αριθμ. 1511/05 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Ειδικότερα ο αναιρεσείων προσβάλλει την απόφαση αυτή Δι' έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, αφού στην απόφαση δεν αναφέρονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση, ότι η έφεση έχει ασκηθεί εκπρόθεσμα και απορρίπτεται ως απαράδεκτη, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ και κατά το ΕΣΔΑ, άρθρο 6 παρ. 1, 2,3 και ΝΔ 52/1974 και άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος. Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως είναι αόριστος, διότι δεν προσδιορίζεται σ΄αυτόν, γιατί η αιτιολογία η οποία υπάρχει στην προσβαλλομένη απόφαση και παρατίθενται τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία ελήφθησαν υπόψη από το Δικαστήριο, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη. Συγκεκριμένα δεν διαλαμβάνεται στο λόγο αυτό, σε τι συνίσταται ακριβώς η έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλομένης αποφάσεως και από ποίες παραδοχές της προκύπτει αυτό (βλ. σχ.και ΑΠ 1415/2002, ΠΧ ΝΓ/509).

Κατά συνέπεια, ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως, ο οποίος είναι αόριστος, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΛΟΓΟΥΣ Π Ρ Ο ΤΕ Ι Ν Ω:

1) ]Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η υπ΄αριθμ. 148/16.2.2005 αίτηση αναιρέσεως του ...., κατά της

υπ΄αριθμ. 1511/05 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και

2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον παραπάνω αναιρεσείοντα.

Αθήνα 20-4-2005

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου

Χρήστος Σιδέρης

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου ότι ειδοποιήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 2 και 509 εδ. α' ΚΠΔ προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αίτησης αναιρέσεως κατά βουλευμάτων και αποφάσεων είναι, οι περιεχόμενοι σ' αυτήν λόγοι αναιρέσεως να είναι σαφείς και ωρισμένοι. Διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων των άρθρων 484 και 510 ΚΠΔ, οι οποίες προβλέπουν τους λόγους αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας δεν αρκεί (ΑΠ 19/2001 (ολομ.) Ποιν. Χρ. ΝΒ σελ. 402). Επίσης δεν αρκεί απλή παράθεση της αφηρημένης νομολογίας αναφορικά με το ότι υπάρχει σε ανάλογες περιπτώσεις λόγος αναίρεσης ή της κρατούσας θεωρίας, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια. Αυτό ισχύει και για τον προβλεπόμενο από τα άρθρα 484 παρ. 1 στοιχ. ε' και 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγο της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλεται από το άρθρο 139 του ίδιου Κώδικα και το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος.

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση υπ' αριθ. 148/16-2-2005 αίτηση του ....., κρατούμενου στη δικαστική φυλακή Κορυδαλλού, ζητείται η αναίρεση της υπ' αριθ. 1511/7-2-2005 απόφασης του Α΄ Τριμελούς Εφετείου Αθηνών «Δι' έλλειψιν της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, αφού εις την απόφαση δεν αναφέρονται, κατά τρόπο σαφή και ωρισμένο και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση, ότι η έφεση έχει ασκηθεί εκπρόθεσμα και απορρίπτεται ως απαράδεκτη, κατά το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ και το ΕΣΔΑ αρθρ. 6 παρ. 1, 2, 3 και ΝΔ 52/1974 και αρθρ. 28 παρ. 1 του Συντάγματος». Έτσι όμως όπως διατυπώνεται η αίτηση αυτή, είναι, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν, αόριστη και επομένως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθ. 148/16-2-2005 αίτηση του ..... και ήδη κρατούμενου στη Δικαστική Φυλακή Κορυδαλλού, για αναίρεση της 1511/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Δεκεμβρίου 2005.

Εκδόθηκε στην Αθήνα την 4 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ