367/2016 · 367/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 367 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 367/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 26 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Δήμος ..." που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Δήμος ..." που είχε την έδρα του στη Φήκη Τρικάλων, ο οποίος δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Μ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Ζέρβα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-1-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 81/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 34/2013 του Μονομελούς Εφετείου Λαρίσης.

Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-10-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 30-1-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αναιρεσείοντος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη .../6-11-2014 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Τρικάλων Θ. Τ., την οποία προσκομίζει ο επισπεύδων τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσίβλητος, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 1-10-2013 αιτήσεως για αναίρεση της 34/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Λαρίσης με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχει κάτω από αυτήν και με κλήση για συζήτηση κατά την αρχικά ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο (9-2-2015), κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υποθέσεως για την αναφερόμενη στην αρχή αυτής της αποφάσεως δικάσιμο (26-10-2015), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσείοντα. Εξάλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίστηκε ο αναιρεσείων ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. Δεδομένου δε ότι η μετά την αναβολή αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων (άρθρο 226 παρ.4 εδ.γ και δ Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του αναιρεσείοντος (άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), στον οποίο μάλιστα ως εκ περισσού επιδόθηκε και αντίγραφο του πρακτικού αναβολής, όπως προκύπτει από την επίσης προσκομιζόμενη από τον αναιρεσίβλητο .../18-9-2015 έκθεση επιδόσεως του ίδιου πιο πάνω δικαστικού επιμελητή.

Για τη νομιμοποίηση για τη διεξαγωγή συγκεκριμένης δίκης αρκεί κατ' αρχήν ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι ο ίδιος και ο εναγόμενος είναι τα υποκείμενα της επίδικης έννομης σχέσεως, η δε εκ μέρους του εναγομένου αμφισβήτηση των επικαλουμένων για την τυπική θεμελίωση του ισχυρισμού αυτού πραγματικών περιστατικών συνιστά άρνηση της αγωγής και όχι ένσταση ελλείψεως νομιμοποιήσεως (Α.Π.1510/2011). Περαιτέρω ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ.8 Κ.Πολ.Δ. για λήψη ή μη υπόψη προταθέντος ουσιώδους πράγματος, προϋποθέτει πράγμα παραδεκτώς προταθέν, εφόσον διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν επιτρέπεται να το λάβει υπόψη (Ολ.Α.Π.2/2001 και 12/2000). Ως "πράγματα" κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα που αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων. "Πράγμα" επομένως αποτελεί και ο λόγος εφέσεως που περιέχει παράπονο κατά της κρίσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (Ολ.Α.Π.11/1996). Ο λόγος όμως αυτός δεν ιδρύεται αν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε το λόγο της εφέσεως ως απαράδεκτο ή αβάσιμο, γεγονός που υποδηλώνει ότι τον έλαβε υπόψη. Εξάλλου για να είναι ορισμένος και επομένως παραδεκτός ο από το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως, πρέπει να αναφέρεται το συγκεκριμένο σφάλμα ως προς τη νόμιμη βάση και ειδικότερα αν αφορά ανεπαρκείς αιτιολογίες πρέπει να αναφέρεται, πλην άλλων, σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών και το ουσιώδες ζήτημα στο οποίο αυτές ανάγονται.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το εφετείο απέρριψε την έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος δήμου κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου περί καταβολής οφειλομένης εργολαβικής αμοιβής του για το έργο κατασκευής δεκατεσσάρων κιόνων, που εκτέλεσε και παρέδωσε στον αναιρεσείοντα δυνάμει καταρτισθείσης μεταξύ τους συμβάσεως. Με το μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' επίκληση πλημμελειών από το άρθρο 559 αριθ.8 και 19 Κ.Πολ.Δ., ο αναιρεσείων μέμφεται το εφετείο διότι: α) δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα πρωτοδίκως και επαναφερθέντα με λόγο εφέσεως ισχυρισμό του ότι συμβληθείς στην επίδικη σύμβαση με αυτόν (αναιρεσείοντα) δεν ήταν ο αναιρεσίβλητος αλλά ο Δ. Σ. και β) απέρριψε τον ισχυρισμό του αυτό με ανεπαρκείς αιτιολογίες. Ο λόγος, ως προς μεν το υπό στοιχείο α μέρος του, ανεξαρτήτως του ότι είναι απαράδεκτος διότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την ανωτέρω εκτεθείσα έννοια αλλά όπως προαναφέρθηκε αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, είναι αβάσιμος διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το εφετείο τον έλαβε υπόψη και τον απέρριψε ρητά με την παραδοχή ότι "ο Δ. Σ.... ούτε απεδείχθη ότι είχε καταρτίσει οποιαδήποτε έγκυρη ή άκυρη σύμβαση με τον εκκαλούντα για τους έντεκα κίονες - ούτε για τους δεκατέσσερις - ούτε ότι κατασκεύασε ο ίδιος τους κίονες αυτούς", ως προς δε το υπό στοιχείο β μέρος του είναι απαράδεκτος προεχόντως λόγω της αοριστίας του, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών. Σε κάθε περίπτωση ο λόγος είναι απαράδεκτος ως προς αμφότερα τα μέρη του διότι, υπό την κατ' επίφαση επίκληση των πλημμελειών αυτών, πλήττεται πραγματικά η αναιρετικά ανέλεγκτη κατά το άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας αναφορικά με τους συμβληθέντες στην κατάρτιση της επίδικης σύμβασης.

Συνακόλουθα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις) σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), μειωμένα κατά το άρθρο 281 παρ.2 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, ο οποίος κυρώθηκε με το ν.3463/2006.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1 Οκτωβρίου 2013 αίτηση του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Δήμος ..." για αναίρεση της 34/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Λαρίσης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Νοεμβρίου 2015.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στις 17 Μαΐου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ