367/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 367 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 367/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Αθανάσιο Καγκάνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε, δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Κ. συζ. Α. Δ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Πετρουτσόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ε. Χ. του Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Κούτα, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ, 2.Α. Κ. του Α., κατοίκου ..., 3.Θ. Κ. του Α., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Εμμανουήλ Καραλάκη, 4.Α. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευφροσύνη Τσαμολιά και 5. Π. Π. του Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Κούτα, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 27 Μαρτίου 2006 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 279/2007 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 634/2010 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4 Νοεμβρίου 2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης, ανέγνωσε την από 21 Δεκεμβρίου 2012 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Νικολάου Λεοντή, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της 111/24-11-2011 αιτήσεως για αναίρεση της 634/9-9-2010 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 553 παρ. 1 και 554 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση, μόνο αφότου έπαυσε να είναι προσβλητή με ανακοπή ερημοδικίας είτε διότι παρήλθε η κατ' άρθρο 503 αρ. 1 ΚΠολΔ 15νθήμερη, προς άσκηση αυτής, προθεσμία από την επίδοση της ερήμην απόφασης είτε διότι ο δικαιούμενος στην άσκησή της (ερημοδικασθείς) διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το δικόγραφο του ασκηθέντος ενδίκου μέσου της ανακοπής ή από το σχετικό δικαίωμα, καθόσον έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την ως άνω διάταξη του αρθρ. 553 αρ. 1β ΚΠολΔ (ΑΠ 1464/10, ΑΠ 1428/08, ΑΠ 839/08). Περαιτέρω, από το συνδυασμό της διάταξης του αρθρ. 553 παρ. 1β ΚΠολΔ μ' αυτές των αρθ. 74, 75 παρ. 1 και 2 και 76 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, σε περίπτωση απλής ομοδικίας η οριστική απόφαση, που εκδίδεται, καθίσταται τελεσίδικη αυτοτελώς έναντι εκάστου ομοδίκου και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση ως προς εκείνον από τους ομοδίκους που έγινε τελεσίδικη έστω και αν δεν έγινε τελεσίδικη ως προς όλους τους ομοδίκους. Αντιθέτως, σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, η οριστική απόφαση προσβάλλεται παραδεκτώς με αναίρεση μόνο όταν καταστεί τελεσίδικη ως προς όλους τους ομοδίκους. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 76 παρ. 1 και 501 ΚΠολΔ σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας έχει ο ερημοδικασθείς αναγκαίος ομόδικος έστω και αν αυτός θεωρείται ότι αντιπροσωπεύθηκε στη δίκη από τους παρόντες ομοδίκους. Το έννομο συμφέρον του απόντος ομοδίκου προς άσκηση ανακοπής ερημοδικίας καθώς και τις προϋποθέσεις του παραδεκτού αυτής κρίνει μόνο το δικαστήριο που δικάζει την ανακοπή ερημοδικίας, δεν μπορεί δε να τις κρίνει παρεμπιπτόντως ο 'Αρειος Πάγος κατά την έρευνα περί του εάν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη. (Ολ.ΑΠ 15/2001). Σε περίπτωση που αποδεικνύεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση δεν έχει καταστεί τελεσίδικη ως προς ένα των αναγκαίων ομοδίκων η αναίρεση απορρίπτεται, ως απαράδεκτη, ως προς όλους και όχι μόνο ως προς αυτόν ως προς τον οποίο δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία (ΑΠ 764/09). Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης και του αναιρετηρίου δικογράφου προκύπτουν παρακάτω: Επί της από 27-3-2006 αγωγής της αναιρεσείουσας κατά των, με το δεσμό της αναγκαστικής ομοδικίας συνδεομένων, αναιρεσιβλήτων περί αναγνωρίσεως της ακυρότητας των αναφερομένων σ' αυτή δικαιοπραξιών, εκδόθηκε η 279/07 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, η οποία έκανε δεκτή την αγωγή ως και ουσιαστικά βάσιμη. Ασκηθείσας εφέσεως κατ' αυτής από τις ηττηθείσες ως άνω εναγόμενες-αναιρεσίβλητες εκδόθηκε, ερήμην των, εκ των ως άνω εκκαλουσών-αναγκαίων ομοδίκων, Α. Κ. και Θ. Κ. και αντιμωλία των λοιπών, η 643/2010 οριστική απόφαση του Εφετείου Λάρισας η οποία, απέρριψε την έφεση των ερημοδικασθεισών ως άνω αναγκαίων ομοδίκων-εκκαλουσών, τις οποίες έκρινε εσφαλμένως, ως απλούς ομοδίκους, κρίση όμως που δεν δεσμεύει το παρόν δικαστήριο, ενόψει της αυτεπάγγελτης έρευνας για τη συνδρομή των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την παραδεκτή άσκηση των ενδίκων μέσων, έκανε δεκτή την έφεση των λοιπών παραστάντων ομοδίκων και, μετ' εξαφάνιση της πρωτόδικης ως άνω απόφασης, απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη. Κατά της παραπάνω εφετειακής απόφασης άσκησε την ένδικη αίτηση αναίρεσης η ηττηθείσα δευτεροβαθμίως ενάγουσα (Κ. Δ.), πλην όμως δεν αποδεικνύεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη και ως προς τις ερημοδικασθείσες δευτεροβαθμίως ως άνω αναιρεσίβλητες (αναγκαίες ομόδικοι) αφού αυτές δικαιούνται να την προσβάλλουν με ανακοπή ερημοδικίας καθόσον δεν αποδεικνύεται από τα έγγραφα της δικογραφίας, ούτε, άλλωστε, και γίνεται σχετική επίκληση από την παρισταμένη αναιρεσείουσα, είτε επίδοση προς αυτές της προσβαλλομένης ως άνω εφετειακής απόφασης και παρέλευση της προς άσκηση ανακοπής προθεσμίας είτε παραίτηση αυτών από το σχετικό δικαίωμα. Κατ' ακολουθίαν αυτών και σύμφωνα με τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη η ένδικη αίτηση αναίρεσης κρίνεται, κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα αλλά και κατ' αποδοχή σχετικού ισχυρισμού των ερημοδικασθεισών ομοδίκων-αναιρεσιβλήτων (αρθ. 570 παρ. 1 ΚΠολΔ), απορριπτέα ως απαράδεκτη καθόσον ασκείται κατ' αποφάσεως η οποία δεν έχει καταστεί τελεσίδικη ως προς όλους τους αναγκαίους ομοδίκους.

Τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων πρέπει να συμψηφιστούν εν μέρει, ως εκ του δυσερμηνεύτου των εφαρμοσθέντων, αναφορικά με το χαρακτήρα της υφισταμένης μεταξύ των διαδίκων της προσβαλλομένης απόφασης ομοδικίας και της με' αυτόν συνδεομένης παραδεκτής ή μη άσκησης του ενδίκου μέσου της αναίρεσης σε περίπτωση ερημοδικίας κάποιου αντ' αυτούς, ως προς τον οποίο δεν προκύπτει ότι αυτή (προσβαλλομένη απόφαση) έχει καταστεί τελεσίδικη (179 ΚΠολΔ), και να επιβληθεί σε βάρος της αναιρεσείουσας μέρος της δικαστικής δαπάνης καθενός, των αναιρεσιβλήτων που είχαν ενιαία δικηγορική παράσταση και υπεράσπιση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-11-2011 αίτηση αναίρεσης της 634/2010 απόφασης του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα σε μέρος της αντίστοιχης δικαστικής δαπάνης καθενός των αναιρεσιβλήτων εκ χιλίων (1.000) ευρώ, για: 1) την πρώτη και πέμπτη ενιαία, 2) δεύτερη και τρίτη ενιαία, 3) τέταρτο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 19 Νοεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 17 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ