365/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 365 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 365/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γιαννούλη, Βασίλειο Φούκα, Νικόλαο Λεοντή και Αντώνιο Ζευγώλη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Β. συζ. Γ. Μ., το γένος ..., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσίβλητου: Γ. Μ. του Μ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Κωνσταντίνα Χόρτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Μαΐου 2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 60/2005 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 210/2006 προδικαστική, 29/2008 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 24 Απριλίου 2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Αντώνιος Ζευγώλης, ανέγνωσε την από 20 Δεκεμβρίου 2010 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου της στη δικαστική της δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 576 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Αρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπομένου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ.

β' και γ' ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη, κατ' άρθρο 575 εδ. β' του ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης η αναβολή της υποθέσεως και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για την μετ' αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και, επομένως, δεν χρειάζεται νέα κλήτευση του διαδίκου, όταν ο απολειπόμενος κατά τη μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η υπόθεση ή είχε παραστεί νομίμως κατά τη δικάσιμο αυτή.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την υπ' αριθμ. 2677Β/17-12-2008 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Καλαμάτας ..., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσίβλητος, προκύπτει ότι, με εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου του, ακριβές αντίγραφο της κρινομένης αίτησης αναιρέσεως, με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου για την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 02-11-2009 και κλήση προς συζήτηση γι' αυτήν, οπότε η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε από το πινάκιο διαδοχικά, αρχικά για τη δικάσιμο της 10-05-2010 και ακολούθως για την παρούσα δικάσιμο (10-10-2011), επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως με θυροκόλληση στην αναιρεσείουσα, κατ' άρθρο 128 παρ. 4 του ΚΠολΔ, αντίγραφο δε του θυροκολληθέντος εγγράφου παραδόθηκε στο ΑΤ Καλαμάτας στις 17-12-2008 και ταχυδρομήθηκε στην αναιρεσείουσα από το Ταχ.

Γραφείο Καλαμάτας στις 18-12-2008, όπως προκύπτει από τις επισυναπτόμενες απόδειξη παραλαβής και βεβαίωση των αρμόδιων οργάνων αντίστοιχα. Ακολούθως, αν και η αναιρεσείουσα απολείπετο κατά τις ως άνω δικασίμους που δόθηκαν οι αναβολές, με εντολή του πλρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσίβλητου, επιδόθηκε (ως εκ περισσού) στην αναιρεσείουσα βεβαίωση του γραμματέως του Δικαστηρίου τούτου περί αναβολής συζητήσεως της υποθέσεως από την προσδιορισθείσα μετ' αναβολή δικάσιμο της 10-01-2011για την παρούσα δικάσιμο (06-02-2012), όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. 9105/14-06-2011 έκθεση επιδόσεως του ίδιου ως άνω δικαστικού επιμελητή.

Επομένως, αφού η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά από το πινάκιο, ούτε έχει καταθέσει δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει, σύμφωνα με τις προπαρατεθείσες διατάξεις των άρθρων 576 παρ. 2 και 226 παρ. 4 ΚΠολΔ ,να συζητηθεί η αναίρεση παρά την απουσία της.

Κατά το άρθρο 553 παρ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν την όλη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, ενώ κατά το άρθρο 554 του ίδιου Κώδικα, αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε (ή παρήλθε η προς άσκηση αυτής προθεσμία), η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, οπότε θεωρείται ότι απευθύνεται και κατά της ερήμην απόφασης, κατά της οποίας είχε απευθυνθεί η ανακοπή, εφόσον δεν παρήλθε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής.

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 524 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 16 παρ. 3 ν. 2915/2001 και εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση, κατ' άρθρο 15 εδ. α' του ν. 2943/2001, εφόσον η πρώτη συζήτηση της υπόθεσης έγινε μετά την 1-1-2002 (17-02-2005), σε περίπτωση ερημοδικίας του εκκαλούντος η έφεση απορρίπτεται.

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι η απόρριψη της έφεσης, λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος γίνεται κατ' ουσίαν και όχι κατά τύπους και, επομένως, στην περίπτωση αυτή, αν απορρίφθηκε και η εν συνεχεία ασκηθείσα κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή παρήλθε η προς άσκηση αυτής προθεσμία, προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναίρεσης είναι και η εκδοθείσα ερήμην του εκκαλούντος εφετειακή απόφαση, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη.

Έτσι, τα τυχόν σφάλματα της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναίρεσης ως σφάλματα της δευτεροβάθμιας δίκης, εφόσον συνιστούν αναιρετικούς λόγους παραδεκτώς προβαλλόμενους (ΑΠ 546/2011). Υπό τα ως άνω εκτιθέμενα, η ένδικη αίτηση αναίρεσης, που απευθύνεται κατά της υπ' αριθμ. 29/2008 απόφασης του Εφετείου Καλαμάτας, με την οποία απορρίφθηκε η ανακοπή ερημοδικίας που άσκησε η αναιρεσείουσα κατά της υπ' αριθμ. 210/2006 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου (Εφετείου Καλαμάτας), με την οποία απορρίφθηκε, λόγω της ερημοδικίας της (αναιρεσείουσας), η έφεση που άσκησε κατά της υπ' αριθμ. 60/2005 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, είναι παραδεκτή και ερευνητέα.

Κατά το μέρος όμως που ζητείται η αναίρεση και της συμπροσβαλλομένης ως άνω οριστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η οποία, με την κατ' ουσία απόρριψη της ασκηθείσας από την αναιρεσείουσα έφεσης, ενσωματώθηκε στην υπ' αριθ. 210/2006 απόφαση του Εφετείου Καλαμάτας, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Κατά το άρθρο 261 εδ. β' του ΚΠολΔ, "εφόσον δεν αμφισβητήθηκε η αλήθεια κάποιου πραγματικού ισχυρισμού, απόκειται στο δικαστήριο να κρίνει, σε συνδυασμό με τη γενική άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων, αν συνάγεται ομολογία ή άρνηση". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι προϋπόθεση για να συναγάγει το δικαστήριο της ουσίας από την γενική άρνηση του διαδίκου και το σύνολο των ισχυρισμών του ομολογία για κάποιο πραγματικό ισχυρισμό, που αποτελεί στοιχείο της αγωγής ή της ένστασης, είναι η μη αμφισβήτηση του πραγματικού αυτού ισχυρισμού. Εφόσον όμως υπάρχει τέτοια ειδική αμφισβήτηση του κρίσιμου ισχυρισμού, η ύπαρξη της οποίας ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, και το δικαστήριο της ουσίας συνήγαγε ομολογία αυτού, υποπίπτει τούτο στην πλημμέλεια που προβλέπεται από το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ. β' ΚΠολΔ, δηλαδή εκείνης της παρά το νόμο λήψης υπόψη απόδειξης που δεν προσκομίσθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα διαδικαστικά της δίκης έγγραφα, προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος, με την ένδικη από 29-5-2003 αγωγή που άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, ζήτησε την λύση του γάμου του με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα σύζυγό του, επειδή βρίσκονται σε συνεχή πραγματική διάσταση πλέον των τεσσάρων ετών, με συνέπεια να υπάρχει αντικειμενικός κλονισμός της έγγαμης σχέσης τους, κατά την έννοια του άρθρου 1439 παρ. 3 ΑΚ.

Κατά τη συζήτηση της άνω αγωγής, με τις προτάσεις που κατέθεσε η αναιρεσείουσα, αρνήθηκε ότι βρίσκονται σε τετραετή διάσταση με τον αναιρεσίβλητο σύζυγό της. Επί της άνω αγωγής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 60/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, το οποίο μετά από εκτίμηση των καταθέσεων των μαρτύρων που εξετάσθηκαν ενόρκως στο ακροατήριό του και τα έγγραφα που προσκομίσθηκαν με επίκληση, δέχθηκε ότι οι διάδικοι βρίσκονται σε συνεχή διάσταση από το μήνα Φεβρουάριο του 1999 και τεκμαίρεται αμάχητα ο ισχυρός κλονισμός της έγγαμης συμβίωσής τους, ενώ οι επισκέψεις του ενάγοντος στην οικία της εναγομένης για επικοινωνία με τα ανήλικα τέκνα του, δεν συνιστούν διακοπή του χρόνου διάστασης, ακολούθως δε έκανε δεκτή την αγωγή και απήγγειλε τη λύση του γάμου των διαδίκων.

Επί της εφέσεως που άσκησε η αναιρεσείουσα κατά της ανωτέρω αποφάσεως εκδόθηκε ερήμην αυτής (εκκαλούσας) η υπ' αριθμ. 210/2006 απόφαση του Εφετείου Καλαμάτας με την οποία απορρίφθηκε η έφεσή της ως ανυποστήρικτη, ακολούθως δε επί της ανακοπής ερημοδικίας που άσκησε κατά της απόφασης αυτής εκδόθηκε και πάλι ερήμην της η υπ' αριθμ. 29/2008 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η ανακοπή της.

Με το μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' εκτίμησή του, προσάπτεται στο Εφετείο η προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. β' ΚΠολΔ πλημμέλεια, και συγκεκριμένα, ότι η απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, η οποία ενσωματώνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου, δέχθηκε τον αγωγικό ισχυρισμό της τετραετούς συνεχούς και αδιάκοπης διάστασης αυτής με τον σύζυγό της, συνάγοντας προς τούτο ομολογία από τους ισχυρισμούς της, ενώ με τις πρωτόδικες προτάσεις της, σαφώς αμφισβήτησε ότι υπήρχε συνεχής και αδιάκοπη διάσταση αυτών επί τέσσερα έτη.

Και ναι μεν η αναιρεσείουσα με τις προτάσεις της ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου αρνήθηκε την ύπαρξη της τετραετούς αυτής διάστασης, όμως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες παραδοχές του, δέχθηκε ότι ο αγωγικός αυτός ισχυρισμός, που ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αποδεικνύεται, αποκλειστικά και μόνο, από τις ένορκες καταθέσεις των εξετασθέντων στο ακροατήριό του μαρτύρων και τα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, χωρίς να κάνει καμιά αναφορά ότι προς απόδειξη αυτού, συνήγαγε ομολογία από τους ισχυρισμούς της εναγομένης.

Επομένως, ο ανωτέρω μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, είναι αβάσιμος. Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-04-2008 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 29/2008 αποφάσεως του Εφετείου Καλαμάτας.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στη Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Φεβρουαρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ