364/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 364 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 364/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., κατοίκου.... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεοφάνη Αρχιμανδρίτη.

Των αναιρεσίβλητων: 1.Ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία ".....Ο.Ε.", που έχει την έδρα της στα ...., 2....., κατοίκου .... ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στυλιανό Βλαστό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/1/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κέρκυρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 51/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 217/2005 οριστική του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27/10/2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας ανέγνωσε την από 1/12/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δεύτερου λόγου από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, όπως συμπληρώνεται από τον εισηγητή και την απόρριψη του πρώτου. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για να είναι ορισμένος ο από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως, επί παραπόνου για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν με επίκληση, πρέπει, μεταξύ άλλων, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους, το παραδεκτό της προσαγωγής τους και να καθορίζεται ο ισχυρισμός, το βάσιμο η αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνυόταν με τα εν λόγω αποδεικτικά μέσα.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη του τις ενώπιον αυτού προσκομισθείσες με επίκληση ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων, υπ' αριθμ. .... του μάρτυρα ....ενώπιον της Συμ/φου Όρους Φωτεινής Καλούδη, ....του μάρτυρα .....ενώπιον του Ειρηνοδίκη Κερκύρας και ....

της μάρτυρος ....., είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο το περιεχόμενο των ενόρκων αυτών βεβαιώσεων, ο ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου προσκομίστηκαν καθώς και το παραδεκτό της προσκομιδής τους, ότι δηλαδή αυτές λήφθηκαν μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων.

Από τις διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 5, 10 και 15 του ν.1264/82, με τις οποίες θεσπίστηκε αυξημένη ειδική προστασία των συνδικαλιστικών στελεχών απέναντι στην καταγγελία της συμβάσεως εργασίας από τον εργοδότη, προκύπτει ότι κατ' αρχήν απαγορεύεται η απόλυση συνδικαλιστικών στελεχών, εκτός εάν συντρέχει ένας από τους λόγους που περιοριστικώς αναφέρονται στην παράγραφο 10 του εν λόγω άρθρου 14 και διαπιστωθεί αυτός κατά τη διαδικασία που ορίζει το άρθρο 15 του ιδίου νόμου.

Εάν δε συντρέχει ο λόγος αυτός και δε διαπιστωθεί κατά την προαναφερθείσα διαδικασία, η καταγγελία από τον εργοδότη της συνδέουσας αυτόν με το συνδικαλιστικό στέλεχος συμβάσεως εργασίας είναι άκυρη και θεωρείται ότι δεν έγινε (άρθρο 180 ΑΚ). Στην περίπτωση αυτή ο εργοδότης, αρνούμενος να αποδεχθεί τις υπηρεσίες του μισθωτού συνδικαλιστικού στελέχους, περιέρχεται σε υπερημερία εργοδότη και οφείλει μισθούς υπερημερίας (ΑΠ 455/04 ).

Και ναι μεν η απαρίθμηση των λόγων καταγγελίας είναι, όπως προαναφέρθηκε περιοριστική και έτσι δεν επιτρέπεται αυτή για λόγους άλλους που δεν προβλέπει η παραπάνω διάταξη ούτε με διεύρυνσή τους με τη μέθοδο της αναλογίας, πλην όμως, η επίκληση της προστασίας των άρθρων 14 και 15 του ν. 1264/82 και η άσκηση αξιώσεων που προϋποθέτουν την ακυρότητα της απολύσεως όπως αυτή για την επιδίκαση μισθών υπερημερίας, υπερβαίνει προφανώς τα όρια του άρθρου 281 ΑΚ και είναι καταχρηστική, όταν το συνδικαλιστικό στέλεχος με κακόβουλη συμπεριφορά του, που εξέρχεται των ορίων της γνήσιας συνδικαλιστικής δράσεως, με την οποία πράγματι επιδιώκεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 1 του ν. 1264/82, η διαφύλαξη και η προαγωγή των εργασιακών, οικονομικών, ασφαλιστικών, κοινωνικών και συνδικαλιστικών συμφερόντων των εργαζομένων, έχει κλονίσει κατ' αντικειμενική κρίση, σε τέτοιο βαθμό το αναγκαίο κλίμα εμπιστοσύνης και συνεργασίας που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των μερών με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η ομαλή λειτουργία της σχέσεως εργασίας στο μέλλον.

Αυτό δε μπορεί να συμβεί και με τη διάπραξη εις βάρος του εργοδότη, και αν αυτός είναι προσωπική εταιρεία εις βάρος των μελών της, ποινικών αδικημάτων, μη προβλεπόμενων από το νόμο ως λόγων καταγγελίας, μείζονος ή και ίσης ηθικής και κοινωνικής απαξίας με αυτά που προβλέπονται. Γιατί, ναι μεν οι πιο πάνω διατάξεις τέθηκαν για να διαφυλαχθεί το συνδικαλιστικό στέλεχος, το οποίο, λόγω της αναπτυσσόμενης συνδικαλιστικής του δράσεως, έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του εργοδότη, με αποτέλεσμα την όξυνση των σχέσεών του με αυτόν, πλην όμως αν επέδειξε την προαναφερόμενη συμπεριφορά, ο εξαναγκασμός του εργοδότη να έχει στην εργασία του τέτοιο κακόβουλο μισθωτό υπερβαίνει προφανώς τα όρια της καλής πίστεως και των χρηστών ηθών.

Η διαπίστωση δε της συνδρομής ή μη τέτοιας καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος, η οποία μπορεί να θεμελιωθεί και σε συμπεριφορά που εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια της υπερημερίας του εργοδότη, δεν είναι έργο της επιτροπής του άρθρου 15 του ν. 1264/82, η οποία αποφαίνεται αν συντρέχει ή όχι κάποιος νόμιμος λόγος για την εγκυρότητα της απολύσεως του συνδικαλιστικού στελέχους, αλλά των πολιτικών δικαστηρίων, τα οποία επιλαμβάνονται σχετικής αγωγής για καταβολή αποδοχών υπερημερίας (ΑΠ 196/1990).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε τα εξής κρίσιμα περιστατικά : Με την υπ' αριθμ. 261/02 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κερκύρας , που κατέστη τελεσίδικη μετά την απόρριψη της κατ' αυτής ασκηθείσας εφέσεως με την υπ' αριθμ. 250/03 απόφαση του Εφετείου Κερκύρας, κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου, ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, ο οποίος από 11-11-96 εργαζόταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ως χειριστής μηχανήματος αντλήσεως ετοίμου σκυροδέματος στην επιχείρηση της εναγομένης ομόρρυθμης εταιρείας, απολύθηκε στις ....από αυτήν ακύρως, ήτοι χωρίς να τηρηθούν οι προϋποθέσεις του ν. 1264/82, λόγω της ιδιότητας αυτού ως προστατευόμενου συνδικαλιστή και ότι έκτοτε η εναγομένη κατέστη υπερήμερη ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του και κατά συνέπεια υπόχρεη να καταβάλλει σ' αυτόν μισθούς υπερημερίας.

Ότι η υπερημερία αυτή συνεχίστηκε και κατά το επίδικο από 15-2-03 έως 15-4-04 χρονικό διάστημα. Όμως, ο ενάγων, ενεργώντας κακόβουλα και με πρόθεση να διασύρει προσωπικά τα ομόρρυθμα μέλη της πρώτης των εναγομένων, κατήγγειλε, προφορικά κατ' αρχήν στις 7-1-03 σε ραδιοφωνική εκπομπή στην Κέρκυρα (...) και ακολούθως κοινοποίησε στις 5-6-03 έγγραφες καταγγελίες προς τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κερκύρας (Τμήμα Πολεοδομίας) και το Δήμο Κερκυραίων ( Πολεοδομικό Γραφείο), στις οποίες ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ο δεύτερος των εναγομένων και τα λοιπά ομόρρυθμα μέλη της πρώτης των εναγομένων, εκμισθώνουν στο Ελληνικό Δημόσιο, κτίρια της ιδιοκτησίας τους, που βρίσκονται στην Κέρκυρα (.....), τα οποία είναι παράνομα και επικίνδυνα, ότι έχουν σωρεία πολεοδομικών παραβάσεων και ότι οι μισθώσεις με τις υπηρεσίες του Δημοσίου δεν έγιναν με νόμιμο τρόπο.

Ότι με τις ενέργειές του αυτές ο ενάγων δεν απέβλεπε στην προάσπιση, έστω και με έντονη δράση, των συνδικαλιστικών συμφερόντων των εργαζομένων, αλλά, όπως ήδη σημειώθηκε, στον προσωπικό διασυρμό των προαναφερομένων προσώπων. Ο εξαναγκασμός δε του εργοδότη να έχει στην εργασία του τέτοιον κακόβουλο μισθωτό υπερβαίνει προφανώς τα όρια της καλής πίστεως και των χρηστών ηθών.

Ότι για το λόγο αυτόν υπέβαλαν εις βάρος του και σχετικές μηνύσεις για τα αδικήματα της συκοφαντικής δυσφημίσεως και ψευδούς καταμηνύσεως, ενόψει και του γεγονότος ότι οι αρμόδιες τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Κερκυραίων, μετά από αυτοψία που διενήργησαν, δε διαπίστωσαν πολεοδομικές παραβάσεις, πράγμα που βεβαίωσαν και εγγράφως.

Με βάση τα περιστατικά αυτά το Εφετείο έκρινε ότι το δικαίωμα του ενάγοντος για καταβολή μισθών υπερημερίας ασκείται καταχρηστικά σχετικά με τη χρονική περίοδο από 5-6-03 (ημερομηνία έγγραφης καταγγελίας του ενάγοντος στις πιο πάνω υπηρεσίες) έως τις 15-4-04 και απέρριψε το σχετικό λόγο εφέσεως του ενάγοντος.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε ούτε ευθέως, με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή, ούτε εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, διαλαμβάνοντας στην προσβαλλόμενη απόφασή του πλήρεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο σχετικά με την ορθή εφαρμογή της.

Επομένως, ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος αναιρέσεως και από τα δύο σκέλη του από τους αριθμούς 1 και 19 αντίστοιχα του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-10-2005 αίτηση του .... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 217/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ