363/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 363 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 363/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: εταιρείας με την επωνυμία "..." με έδρα στο δημοτικό διαμέρισμα ... του Δήμου ... και το διακριτικό τίτλο "...", νομίμως εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιάκωβο Βενιέρη. Του αναιρεσιβλήτου: Π. Μ. του Φ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κυριάκο Παραβάντη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-3-2004 αγωγή του Γ. Κ. του Ι. και την από 12-3-2004 συναφή αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 174/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 90/2011 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 15-11-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός ανέγνωσε την από 28-9-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 2-2-2015 κλήση του αναιρεσιβλήτου νομίμως επαναφέρεται προς συζήτηση η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, κατόπιν ματαιώσεως της συζητήσεως αυτής κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 26-1-2015 λόγω διενεργείας των βουλευτικών εκλογών.

Κατά το αρθρ. 577 παρ. 1 και 2 του Κ.Πολ.Δ. "Το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναιρέσεως. Αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως". Εξάλλου, από τα άρθρα 68 και 556 του Κ.Πολ.Δ., συνάγεται ότι το έννομο συμφέρον αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της αναιρέσεως, αλλά και των κατ' ιδίαν λόγων αυτής, που ερευνάται και αυτεπαγγέλτως, αρκεί να προκύπτει η έλλειψη του από τα στοιχεία της δικογραφίας.

Το έννομο συμφέρον θεμελιώνεται στη βλάβη που υφίσταται ο αναιρεσείων από την προσβαλλόμενη απόφαση, η ανατροπή της οποίας και επιδιώκεται εκ μέρους του με την άσκηση της αναιρέσεως. Επομένως, εάν, υπό τις προβαλλόμενες με το αναιρετήριο πλημμέλειες, η επιβλαβής για τον αναιρεσείοντα έννομη συνέπεια δεν ανατρέπεται και μετά την αναίρεση της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν θεμελιούται έννομο συμφέρον για την άσκηση της αναιρέσεως, οι λόγοι της οποίας είναι αλυσιτελείς, αφού δεν επιδρούν στο επιβλαβές για τον αναιρεσείοντα διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως (85/2010, 537/2011, 145/2014, 224/2015, 1194/2013 Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση , κατ' άρθρο 561 παράγραφος 2 του Κ.Πολ.Δ., των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα:

Με την από 12-3-2004 αγωγή της η ήδη αναιρεσείουσα, ομόρρυθμος εταιρεία με την επωνυμία "...", ισχυρίστηκε, ότι με την υπ' αριθμ. 575/1994 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων επί αιτήσεως του εναγομένου, ήδη αναιρεσιβλήτου, κατά του εταίρου και διαχειριστή αυτής Γ.

Κ., ο τελευταίος, που διατηρούσε ατομική επιχείρηση κατασκευής και εμπορίας πλαστικών ειδών, υποχρεώθηκε να αποσύρει και να μην εμπορεύεται στο μέλλον τους υδρολιπαντήρες που κατασκεύαζε, καθόσον πιθανολογήθηκε ότι αποτελούν απομίμηση του υδρολιπαντήρος που είχε κατασκευάσει ο εναγόμενος και για τον οποίο του είχε χορηγηθεί δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.

Ότι με την υπ' αριθμ. 4/2002 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, η οποία εξεδόθη επί αγωγής της ίδιας και του ρηθέντος εταίρου της και κατέστη τελεσίδικη, απορριφθείσης της κατ' αυτής εφέσεως με την υπ' αριθμ. 475/2003 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου, ακυρώθηκε το ως άνω δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Ότι από την εκούσια συμμόρφωσή της στο διατακτικό της προαναφερθείσης αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων που απαγόρευε τη διάθεση του συγκεκριμένου υδρολιπαντήρος υπέστη ζημία, ανερχομένη στο ποσό των 212.220 ευρώ, η οποία συνίσταται στην απώλεια των εισοδημάτων που μετά πιθανότητος και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων θα απεκόμιζε, από την διάθεση στο εμπόριο υδρολιπαντήρων, που κατασκεύαζε ο προειρημένος εταίρος της Γ.

Κ.. Και ότι ο εναγόμενος - ήδη αναιρεσίβλητος γνώριζε, άλλως αγνοούσε από βαρειά του αμέλεια, ότι οι υδρολιπαντήρες που κατασκεύαζε δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας. Ζήτησε δε με βάση το ιστορικό αυτό, με την αγωγή, κατά περιορισμό του καταψηστικού της αιτήματος σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί ότι ο εναγόμενος οφείλει να της καταβάλλει το ποσό των 212.220 ευρώ ως αποζημίωση για την αποθετική της ζημία και το ποσό των 3.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη από την ως άνω παράνομη συμπεριφορά του, που προσέβαλε το εμπορικό της μέλλον, με το νόμιμο τόκο.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, συνεκδικάζοντας την αγωγή αυτή με την ιδίου περιεχομένου αγωγή του Γ. Κ. (μη διαδίκου στην προκειμένη αναιρετική δίκη), απέρριψε αμφότερες ως μη νόμιμες μεν κατά το περί χρηματικής ικανοποιήσεως αίτημά τους, ως κατ' ουσίαν αβάσιμες δε κατά το περί αποζημιώσεως αίτημα αυτών, κρίνοντας ότι δεν απεδείχθη γνώση ή εκ βαρείας αμελείας άγνοια του εναγομένου, ήδη αναιρεσιβλήτου, περί μη υπάρξεως δικαιώματος ευρεσιτεχνίας του επίμαχου υδρολιπαντήρος.

Επί των εφέσεων που ασκήθηκαν κατά της ανωτέρω αποφάσεως και από τους δύο ενάγοντες, εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, η οποία απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του Γ. Κ., ενώ εδέχθη την έφεση της ήδη αναιρεσείουσας και εξαφανίζοντας την εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε την αγωγή αυτής ως απαράδεκτη, ελλείψει ενεργητικής νομιμοποιήσεως, για το λόγο ότι η αναιρεσείουσα δεν δεσμευόταν από την υπ' αριθμ. 575/1994 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, αφού δεν υπήρξε διάδικος στην σχετική δίκη, και συνεπώς η απόφαση αυτή δεν μπορούσε να εκτελεσθεί εναντίον της η εκούσια δε συμμόρφωσή της προς το περιεχόμενο της εν λόγω αποφάσεως, δεν θεμελιώνει την ένδικη αξίωσή της προς αποζημίωση κατ' άρθρο 703 Κ.Πολ.Δ..

Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, όπως από την επισκόπησή της προκύπτει, η αναιρεσείουσα προβάλλει τρεις λόγους κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1, 19 και 20 Κ.Πολ.Δ. που αφορούν την απόρριψη ως κατ' ουσίαν αβάσιμης της αγωγής και της εφέσεως του μη διαδίκου Γ. Κ., ενώ δεν περιέχει κανένα λόγο για το βλαπτικό ως προς την αναιρεσείουσα μέρος της αποφάσεως και δη για την απόρριψη, κατά παραδοχή της εφέσεώς της, ως απαράδεκτης της ένδικης αγωγής της.

Επομένως η αίτηση, μη περιέχουσα αναιρετικό λόγο που να αφορά την αναιρεσείουσα, είναι, σύμφωνα, με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, απαράδεκτη, κατ' αυτεπάγγελτη του Δικαστηρίου έρευνα, ελλείψει εννόμου συμφέροντος, αφού οι λόγοι αυτής, δεν ωφελούν την αναιρεσείουσα, διότι δεν συνεπάγονται την αναίρεση ως προς αυτήν της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί η αναιρείουσα ως ηττωμένη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15 Νοεμβρίου 2011 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "...", για αναίρεση της υπ' αριθμ. 90/2011 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Μαΐου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ