Supreme Court dismisses appeal on contract validity and unjust enrichment claims regarding property development. Appeal rejected as inadmissible and baseless.

Απόφαση 362 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 362/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή, Γεώργιο Παπανδρέου, Αναστασία Περιστεράκη, Μαρία Μουλιανιτάκη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Δεκεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ. Α. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Σπυρίδωνα Αγγελή και κατέθεσε προτάσεις, 2) Γ. Α. του Κ., 3) Α. Α. του Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Αγγελή και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Ν. του Ν., 2) Μ. Π. του Δ., κατοίκων …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φίλιππο Πανταζή και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-11-2016 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πρέβεζας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 90/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 54/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρεβέζης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 16-5-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 16/05/2019 αίτηση για αναίρεση της 54/2019 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρεβέζης, που δίκασε ως Εφετείο, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566§1, 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.571, 577 § 3 ΚΠολΔ).

I. Από τις διατάξεις των άρθρων 410, 411, 513 επ., 681 επ. και 974 επ. του ΑΚ προκύπτει, ότι η σύμβαση μεταξύ οικοπεδούχου και εργολάβου, με την οποία ο τελευταίος αναλαμβάνει την υποχρέωση να ανεγείρει, κατά το σύστημα της αντιπαροχής, πολυώροφη οικοδομή σε οικόπεδο του πρώτου, ο οποίος υπόσχεται ότι, ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών, θα μεταβιβάσει, κατά κυριότητα, ορισμένα ποσοστά εξ αδιαιρέτου του οικοπέδου του προς τον εργολάβο ή σε κάποιον τρίτο, τον οποίο θα υποδείξει ο εργολάβος, που μπορεί να είναι και αυτός που προσυμφώνησε με τον εργολάβο την αγορά διαμερίσματος της ανεγειρόμενης οικοδομής, δεν αποτελεί την κατά τα άρθρα 410 και 411 ΑΚ γνήσια σύμβαση υπέρ τρίτου.

Συνεπώς, ο τρίτος που συνήψε συμβολαιογραφικό προσύμφωνο με τον εργολάβο, στο οποίο δεν μετείχε και ο οικοπεδούχος, δεν μπορεί να στραφεί κατά του τελευταίου και να αξιώσει τη μεταβίβαση της κυριότητας του διαμερίσματος, έστω και αν έχει εξοφλήσει το προσυμφωνημένο τίμημα προς τον εργολάβο, με τον οποίο συμβλήθηκε.

Ο εργολάβος και, μόνον αυτός, δικαιούται να ζητήσει από τον οικοπεδούχο την εκπλήρωση της παροχής στον τρίτο - αγοραστή διαμερίσματος (ΟλΑΠ 1237/1982, ΟλΑΠ 850/1982). Κατά τη διάρκεια της ανέγερσης της πολυώροφης οικοδομής, νομέας εξακολουθεί να είναι ο οικοπεδούχος, στο όνομα του οποίου, με βάση την πιο πάνω ενοχική σχέση, ο εργολάβος ασκεί την κατοχή στο όλο ακίνητο (άρθ. 974, 980, 997 ΑΚ), εκτός αν με νεότερη, έστω άτυπη, σύμβαση μεταβιβαστεί η νομή οριζόντιας ιδιοκτησίας που περιέρχεται στον εργολάβο ως αντάλλαγμα, μαζί με τα ποσοστά συννομής εξ αδιαιρέτου στο έδαφος που της αναλογούν, προς τον εργολάβο ή τον υποδεικνυόμενο απ` αυτόν τρίτο (ΑΠ 1792/2005, ΑΠ 1199/2004).

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 1101 έως 1107 του Α.Κ. σαφώς συνάγεται ότι ο εναγόμενος με τη διεκδικητική αγωγή δικαιούται αποζημιώσεως για τις δαπάνες που διενήργησε επί του διεκδικούμενου πράγματος, υπό τις προϋποθέσεις και τις διακρίσεις που αναφέρονται στις διατάξεις αυτές, δηλαδή μεταξύ νομέως καλής και κακής πίστεως, αναγκαίων και επωφελών δαπανών και χρόνου διενεργείας αυτών (προ ή μετά την επίδοση της αγωγής).

Εκτός όμως από την αποζημίωση αυτή, στο άρθρο 1106, που αποτελεί ειδικότερη μορφή του άρθρου 326 Α.Κ, ορίζεται επί πλέον ότι ο νομέας έχει δικαίωμα να προβεί και σε επίσχεση του πράγματος, ωσότου ικανοποιηθεί για τις δαπάνες που του οφείλονται. Από τη σαφή διατύπωση της εν λόγω διατάξεως, συνάγεται ότι δικαίωμα επισχέσεως του διεκδικουμένου έχει μόνον ο νομέας, όχι όμως και ο αυθαίρετος κάτοχος, η αξίωση αποζημιώσεως του οποίου διασώζεται μόνον στο μέτρο που συγχωρείται από τις αρχές του αδικαιολογήτου πλουτισμού (AΠ 1123/2001).

Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1057 και 1063 ΑΚ, αν το κινητό ενωθεί με ακίνητο, έτσι ώστε να γίνει συστατικό του, η κυριότητα του ακινήτου εκτείνεται και στο κινητό (άρθ. 1057), εκείνος, όμως, που έχασε την κυριότητα ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα εξαιτίας της ένωσης, έχει απαίτηση εναντίον εκείνου που ωφελήθηκε, σύμφωνα με τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, με επιφύλαξη του τυχόν δικαιώματός του για αποζημίωση από αδικοπραξία ή για απόδοση δαπανών ή για αφαίρεση κατασκευάσματος.

Από το συνδυασμό των πιο πάνω 1057 και 1063ΑΚ διατάξεων συνάγεται, ότι, σε περίπτωση που κινητό πράγμα ενωθεί με ξένο ακίνητο, κατά τρόπο που να καταστεί συστατικό αυτού (άρθ. 953 και 954 ΑΚ), τότε ο νομέας ή κάτοχος που χάνει την κυριότητα των υλικών αυτών λόγω της ένωσης τους με το ξένο ακίνητο, δικαιούται, ανεξάρτητα από την καλή ή κακή πίστη του και το χρόνο επίδοσης της διεκδικητικής αγωγής, να απαιτήσει, κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού από τον κύριο του ακινήτου την απόδοση της ωφέλειας που απέκτησε από τη μετάθεση σ` αυτόν της κυριότητας των υλικών, όχι, όμως, και την απόδοση της ωφέλειας από την εργασία του νομέα ή των εργατοτεχνιτών, εργολάβου, μηχανικού κλπ, που ο ίδιος προσέλαβε, γιατί η διάταξη του άρθρου 1063 ΑΚ ορίζει μόνο για απαίτηση από την απώλεια της κυριότητας κινητού πράγματος λόγω της ένωσης του με ξένο ακίνητο και όχι για δαπάνες (ΑΠ. 1036/2014, 944/2013).

Στην περίπτωση αυτή ο νομέας ή ο κάτοχος πράγματος, κινητού ή ακινήτου, όταν ενάγεται με διεκδικητική αγωγή, εφόσον έχει αξίωση κατά του κυρίου για απόδοση δαπανών του στο πράγμα, μπορεί να προβάλει, κατ'ένσταση, το δικαίωμα επίσχεσης του διεκδικουμένου πράγματος για τις δαπάνες του σ'αυτό, κατά τις διατάξεις του άρθρου 326 ΑΚ.

ή με βάση τις ειδικότερες διατάξεις του άρθρου 1106 ΑΚ. Δικαιούται, δηλαδή, να αρνηθεί την απόδοση του πράγματος, μέχρι να ικανοποιηθεί για τις δαπάνες που οφείλονται σ'αυτόν Πρόκειται για δικαίωμα ενοχικό που αποβλέπει στην εξασφάλιση της ικανοποίησης αμοιβαίας, συναφούς και ληξιπρόθεσμης ανταξίωσης του εναγομένου κατά της αξίωσης του ενάγοντος για απόδοση του πράγματος, με την προϋπόθεση ότι οι πιο πάνω αξιώσεις των διαδίκων δεν έχουν εκπληρωθεί.

Η έννομη συνέπεια της παραδοχής της ένστασης επίσχεσης δεν είναι η απόρριψη της διεκδικητικής αγωγής, όπως συμβαίνει στην περίπτωση παραδοχής της ένστασης ιδίας νομής ή κατοχής του πράγματος, αλλά η καταδίκη του εναγομένου να αποδώσει το πράγμα στον ενάγοντα (κύριο) υπό τον όρο της ταυτόχρονης καταβολής από τον τελευταίο της οφειλόμενης ανταπαίτησης του εναγομένου (άρθρο 329 ΑΚ, ΑΠ 295/2015).

Τέλος, για την ύπαρξη πλουτισμού κατά την έννοια του άρθρου 904 του ΑΚ, είναι αναγκαία η ύπαρξη άμεσης περιουσιακής μετακίνησης από εκείνον που αναζητεί τον πλουτισμό (δότη) προς τον ωφελούμενο (λήπτη), δηλαδή, πρέπει να υπάρχει άμεση αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παροχής ή της ζημίας του δότη - ενάγοντος και του πλουτισμού του λήπτη - εναγομένου (ΑΠ 753/2008, ΑΠ 1548/2007).

II.1 Kατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1α' ΚΠολΔ, που είναι ταυτόσημη με εκείνη του άρθρου 559 αριθμ. 1α του ίδιου Κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006 , ΟλΑΠ 4/2005).2 Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 6 ΚΠολΔ, που είναι ταυτόσημη με εκείνη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ίδιου Κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (Ολ. ΑΠ 1/1999). Έλλειψη νόμιμης βάσης, εξάλλου, δεν υπάρχει, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκείμενη περίπτωση το Μονομελές Πρωτοδικείου Πρέβεζας, που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε, μετ'ανέλεγκτη αναιρετικώς εκτίμηση των αποδείξεων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά, που ενδιαφέρουν την αναιρετική δίκη: "Στις 29.3.2010 υπεγράφη από τους ενάγοντες - οικοπεδούχους και τον Σ. Π. του Α., ως νόμιμο εκπρόσωπο και διαχειριστή της εργολήπτριας εταιρείας με την επωνυμία "Π.

Σ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "MELLON (Μέλλον) ΤΕΧΝΙΚΗ", η οποία ακολούθως τροποποιήθηκε επί τη βάσει του καταστατικού της σε ετερόρρυθμη εταιρεία, το υπ' αριθ. …/….3.2010 προσύμφωνο μεταβίβασης ποσοστών εξ αδιαιρέτου οικοπέδου και εργολαβικό της Συμβολαιογράφου Αθηνών Ειρήνης Φίλη, δυνάμει του οποίου οι ενάγοντες ανέθεσαν στην εργολήπτρια εταιρεία την εκτέλεση, ανέγερση, κατασκευή και αποπεράτωση, με το σύστημα της αντιπαροχής, επί του ανωτέρω οικοπέδου ενός διωρόφου με υπόγειο συγκροτήματος, το οποίο θα διέπονταν από τις διατάξεις του ν. 3741/1929 περί της κατ' ορόφους ιδιοκτησίας και τις διατάξεις των άρθρων 1002 και 1117 ΑΚ.

Εξεδόθη δε για την ανέγερση του εν λόγω διωρόφου με υπόγειο συγκροτήματος η υπ' αριθ. …/….9.2010 άδεια οικοδομής από τη Διεύθυνση Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Πρέβεζας. Το εργολαβικό αντάλλαγμα της εταιρείας συμφωνήθηκε σε ποσοστό 598,88/1000 εξ αδιαιρέτου που αντιστοιχούσε στους υπό στοιχεία Υ2, Υ3 και Υ4 υπόγειους χώρους και τα υπό στοιχεία Δ2, Δ3, Δ5, Δ6 (επίδικο), II και Α1 διαμερίσματα, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό 401,12/1000 εξ αδιαιρέτου που αντιστοιχούσε στα υπό στοιχεία Δ1, Δ4 διαμερίσματα και τον υπό στοιχείο Υ1 χώρο του υπογείου, θα παρέμενε στην κυριότητα των οικοπεδούχων κατά τις εκεί διακρίσεις.

Αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να μεταβιβάσουν, ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών ανοικοδόμησης, όπως λεπτομερώς αναφέρεται στο άρθρο (6) του πιο πάνω προσυμφώνου και εργολαβικού, τα ποσοστά συγκυριότητας στο έδαφος, που αναλογούσαν σε κάθε αυτοτελή οριζόντια ιδιοκτησία (που προσυμφωνήθηκε να συσταθεί) του εργολαβικού ανταλλάγματος, στην εργολάβο εταιρεία ή τα πρόσωπα που αυτή θα υποδείκνυε.

Μάλιστα, ρητά ορίστηκε στο άρθρο 6 του εν λόγω προσυμφώνου - εργολαβικού, ότι οι οικοπεδούχοι θα είχαν την υποχρέωση αυτή, για μεταβίβαση στην εργολάβο ή στους j υποδεικνυόμενους απ' αυτήν τρίτους των πιο πάνω ποσοστών, κατά κυριότητα, με τη σύναψη οριστικών συμβολαίων ή προσυμφώνων, αν συντελούνταν οι εργασίες ανοικοδόμησης, όπως είχε προβλεφθεί στο άρθρο (11).

Ορίστηκε, τέλος, ότι σε περίπτωση αδικαιολόγητης άρνησης των οικοπεδούχων να μεταβιβάσουν τα παραπάνω ποσοστά εξ αδιαιρέτου επί του οικοπέδου, αν και θα έχουν πληρωθεί και θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο (6) του εργολαβικού, η εργολάβος δικαιούται, μεταξύ άλλων, να καταρτίσει τη σύμβαση πώλησης είτε με αυτοσύμβαση, κατ' άρθ. 235 ΑΚ, παριστάμενη, αφενός μεν για τον εαυτό της, αφετέρου δε ως πληρεξούσια και αντιπρόσωπος των οικοπεδούχων, είτε ως πληρεξούσια και αντιπρόσωπος των οικοπεδούχων με τους τρίτους που η ίδια (εργολάβος) θα υποδείκνυε, δυνάμει ανέκκλητης εντολής και πληρεξουσιότητας που δόθηκε σ' αυτή από τους οικοπεδούχους με το εν λόγω εργολαβικό (άρθρο 6), υπό την απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση ότι συντρέχει περίπτωση μεταβίβασης κατά τους συμφωνημένους όρους του εργολαβικού ............

Περαιτέρω ως προς τις ειδικότερες υποχρεώσεις της εργολάβου συμφωνήθηκε στο άρθρο (5) του ιδίου προσυμφώνου ότι το συγκρότημα θα ανεγερθεί και θα κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από την εργολήπτρια εταιρεία με την επωνυμία "Π. Σ. ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε." με δική της επιμέλεια και με αποκλειστική της δαπάνη και περιλαμβάνονται στις ενδεικτικά αναφερόμενες στο ίδιο άρθρο δαπάνες που βαρύνεται η εργολήπτρια εταιρεία "...

οι δαπάνες για την ασφάλιση των εργαζομένων στο συγκρότημα στο Ι.Κ.Α. και σε οποιονδήποτε άλλο ασφαλιστικό Οργανισμό ή Ταμείο κύριας ή επικουρικής ασφάλισης..", .... ..... Στις 14.10.2010 και σε εκτέλεση του προαναφερόμενου προσυμφώνου και εργολαβικού, υπεγράφη από τους ίδιους αντισυμβαλλομένους η υπ' αριθ. …/….10.2010 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμός πολυκατοικίας της ιδίας ως άνω Συμβολαιογράφου Αθηνών Ειρήνης Φίλη, με την οποία υπήγαγαν το ως άνω οικοδομικό συγκρότημα, που ήταν υπό κατασκευή, στις ρυθμίσεις του ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 ΑΚ.

Η εργολάβος εταιρεία, όμως, δεν τήρησε τις υποχρεώσεις της από το παραπάνω εργολαβικό και συγκεκριμένα δεν κατέβαλε στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ Πρέβεζας τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων, ως όφειλε βάσει του άρθρου (5) του προσυμφώνου. ........... Επειδή λοιπόν η εργολήπτρια εταιρεία αθέτησε τη δέσμευσή της για καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών στο ΙΚΑ - ΕΤΑΜ των εργαζομένων στο διώροφο με υπόγειο συγκρότημα, το οποίο ανέλαβε να κατασκευάσει στο οικόπεδο των εναγόντων και δεν προσκόμισε τη σχετική βεβαίωση του ΙΚΑ - ΕΤΑΜ, οι ενάγοντες οικοπεδούχοι, τηρώντας τα συμφωνηθέντα με το άρθρο (5) του ως άνω προσυμφώνου, δεν μεταβίβασαν στην εργολήπτρια εταιρεία τα τελευταία ποσοστά του οικοπέδου τους, ήτοι το ποσοστό συνιδιοκτησίας τους επί του οικοπέδου 99,26/1000 εξ αδιαιρέτου, που αντιστοιχούσε στο με στοιχείο (Δ6) διαμέρισμα του πρώτου ορόφου, εμβαδού 38,50 τ.μ.

Σημειωτέον ότι οι ενάγοντες δεν υπαναχώρησαν από τη σύμβαση, ούτε κήρυξαν έκπτωτη την εργολήπτρια εταιρία επιδίδοντας σ' αυτήν εξώδικη δήλωση, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο (7) του εργολαβικού, αφού το τελευταίο ήταν συνυφασμένο με την υποχρέωση της εργολήπτριας εταιρίας να παραδώσει σ' αυτούς εγκαίρως και πλήρως αποπερατωμένες τις οριζόντιες ιδιοκτησίες, που αναλογούσαν στους οικοπεδούχους.

Στο μεταξύ περί τον μήνα Ιανουάριο του έτους 2015 η εργολάβος εταιρία διαπραγματευόταν με τους εναγομένους την πώληση του υπό στοιχείο (Δ6) διαμερίσματος, που αντιστοιχούσε στην εργολαβική της αμοιβή. Το τίμημα συμφωνήθηκε στο ποσό των 50.000,00 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου και του φόρου μεταβίβασης, ενώ οι εναγόμενοι ανέλαβαν την υποχρέωση να αποπερατώσουν το διαμέρισμα και δη να προβούν με δικές τους δαπάνες σε εργασίες που αφορούσαν την εγκατάσταση του ηλεκτρολογικού δικτύου, την κατασκευή του δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης, την τοποθέτηση ειδών υγιεινής, τοποθέτηση ηλεκτρικών συσκευών και ντουλαπιών και επίπλων μπάνιων και βάψιμο.

Τον μήνα Φεβρουάριο οι εναγόμενοι κατέβαλαν στην εργολάβο έναντι του τιμήματος πωλήσεως εξ ημισείας ο καθένας το συνολικό ποσό των22.000 ευρώ, ειδικότερα δε κατέβαλαν στις 03.02.2015 το ποσό των2000 ευρώ, στις 16.02.2015 το ποσό των 3.000,00 ευρώ (βλ. προσκομισθείσες αποδείξεις πληρωμής), στις 03.04.2015 το ποσό των15000 ευρώ και στις 17.04.2015 το ποσό των 2.000,00 ευρώ, για τις δυο δε τελευταίες καταβολές ο νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής της εργολήπτριας εταιρείας Σ.

Π. αποδέχθηκε κατά τις δύο προαναφερόμενες ημεροχρονολογίες ισόποσες συναλλαγματικές σε διαταγή του πρώτου των εναγομένων. Επιπλέον οι εναγόμενοι δαπάνησαν από κοινού το ποσό των 4.541,55 ευρώ για αγορά εξοπλισμού κουζίνας, συσκευών, πλακιδίων μπάνιου κλπ (βλ. τις προσκομισθείσες αποδείξεις λιανικής πώλησης - δελτία αποστολής της εταιρίας "Porcelana – Χ.

Α.Ε." που εδρεύει στα Ιωάννινα, που εξεδόθησαν και εξοφλήθησαν κατά τους μήνες Φεβρουάριο, Μάρτιο και Μάιο του έτους 2015). Ειδικότερα, σύμφωνα με την από 15.2.2017 τεχνική έκθεση του μηχανικού Ν. Κ., οι εναγόμενοι δαπάνησαν α) το ποσό των 4.541,55 ευρώ για αγορά εξοπλισμού κουζίνας, συσκευών, πλακιδίων μπάνιου, κρεατιού κρεβατοκάμαρας κ.λ.π., που τοποθετήθηκαν στο υπό στοιχεία (Δ6) διαμέρισμα και β) το ποσό των 4.100,00 ευρώ για ηλεκτρολογική και υδραυλική εγκατάσταση σ' αυτό και για εργασίες τοποθέτησης ερμαρίων κουζίνας, ήτοι οι εναγόμενοι δαπάνησαν το συνολικό ποσό των 8.641,55 ευρώ (4.541,55 + 4.100) και έκαστος εξ αυτών το ποσό των 4.320,78 ευρώ (ήτοι 8.641,55 : 2).

Επίσης τον μήνα Απρίλιο του έτους 2015 ο νόμιμος εκπρόσωπος της εργολήπτριας εταιρείας Σ. Π. παρέδωσε στον πρώτο εναγόμενο τα κλειδιά του διαμερίσματος, το οποίο επισκέπτονταν συχνά οι εναγόμενοι, αλλά και οι γονείς της δεύτερης εναγομένης Δ. και Α. Π.. Τον ίδιο μήνα (Απρίλιο του έτους 2015) προκειμένου να συντελεστεί η υποσχόμενη μεταβίβαση, δηλαδή η κατάρτιση συμβολαίου, οι εναγόμενοι υπέβαλλαν στη Δ.Ο.Υ.

Πρέβεζας τις υπ' αριθ. πρωτ. … και …/….4.2015 δηλώσεις φόρου μεταβίβασης ακινήτου καταβάλλοντας στην Δ.Ο.Υ. τον αναλογούντα φόρο μεταβίβασης (σχετ. το υπ' αριθ. …/….4.2015 διπλότυπο είσπραξης της Δ.Ο.Υ. Πρέβεζας). Η υπογραφή όμως του συμβολαίου μεταβίβασης του υπό στοιχεία (Δ6) διαμερίσματος και συνακόλουθα η μεταγραφή του στο αρμόδιο Υποθηκοφυλακείο, προκειμένου οι εναγόμενοι να αποκτήσουν συγκυριότητα επ' αυτού, ουδέποτε συντελέστηκε, αφενός διότι λίγες μέρες μετά και συγκεκριμένα στις 22.5.2015 απεβίωσε αιφνιδίως ο νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής της εργολήπτριας εταιρείας Σ.

Π., αφετέρου διότι οι νόμιμοι κληρονόμοι του (σύζυγος, τέκνα, αδελφός μητέρα κ.λ.π) αποποιήθηκαν την επαχθείσα σ' αυτούς κληρονομιά για το λόγο ότι ήταν κατάχρεη. Εξακολουθούν δε οι εναγόμενοι να κατέχουν το εν λόγω διαμέρισμα, τα κλειδιά του οποίου έχουν οι ίδιοι και το επισκέπτονται τακτικά, όπου και διαμένουν, έχοντας την πεποίθηση ότι τους ανήκει.

Περαιτέρω αποδείχτηκε ότι οι ενάγοντες - οικοπεδούχοι δεν γνώριζαν τη μεταξύ του νομίμου εκπροσώπου της εργολήπτριας εταιρείας Σ. Π. και των εναγομένων προφορική συμφωνία περί πωλήσεως του επιδίκου διαμερίσματος, είτε από τον νόμιμο εκπρόσωπο της εργολήπτριας εταιρείας, ο οποίος αν και γνώριζε ότι δεν του είχε γίνει η μεταβίβαση από τους οικοπεδούχους των τελευταία χιλιοστών συνιδιοκτησίας επί του οικοπέδου 99,26/1000 εξ αδιαιρέτου, που αντιστοιχούν στο υπό στοιχεία (Δ6) διαμέρισμα του πρώτου ορόφου, εμβαδού 38,50 τ.μ., προέβη σε προφορική συμφωνία με τους εναγόμενους για πώληση σ' αυτούς του συγκεκριμένου διαμερίσματος, είτε από τους εναγόμενους, οι οποίοι ακόμη και μετά το θάνατο του νομίμου εκπροσώπου της εργολήπτριας εταιρίας Σ.

Π. και την αποποίηση της κληρονομιάς του τελευταίου από τους εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, δεν ενόχλησαν εγγράφως τους ενάγοντες οικοπεδούχους, προκειμένου οι τελευταίοι να συναινέσουν για τη νομότυπη μεταβίβαση του συγκεκριμένου διαμερίσματος (Α6), λαμβανομένου υπόψη και της δύσκολης θέσης στην οποία αυτοί περιήλθαν μετά το θάνατο του νομίμου εκπροσώπου της εργολήπτριας εταιρείας λόγω της επισφαλούς πλέον ολοκληρώσεως της νομότυπης μεταβίβασης του υπό στοιχεία (Δ6) διαμερίσματος.

Μόνο μετά την αποστολή της από 22.8.2016 εξωδίκου δηλώσεως - διαμαρτυρίας των εναγόντων (σχετ. η υπ' αριθ. …/….8.2016 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Ιωαννίνων Κ. Α.) προς τον πρώτο εναγόμενο, με την οποία τον ενημέρωναν ότι για πρώτη φορά πληροφορήθηκαν το δεύτερο δεκαήμερο του μηνός Αυγούστου 2016 από ιδιοκτήτη άλλου διαμερίσματος και συγκεκριμένα τον Κ.

Γ. για την πώληση του επιδίκου διαμερίσματος και ότι τα ποσοστά του οικοπέδου εξ αδιαιρέτου, που αντιστοιχούν στο συγκεκριμένο διαμέρισμα, δεν είχαν μεταβίβασαν στην εργολήπτρια εταιρεία, επειδή η τελευταία δεν εκπλήρωσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις, ο πρώτος εναγόμενος απάντησε στους ενάγοντες με την από 09.09.2016 εξώδικη δήλωση - διαμαρτυρία και πρόσκληση που τους απέστειλε, με την οποία ενημέρωσε τους ενάγοντες σχετικά με την πώληση του επιδίκου διαμερίσματος, για τμήμα του τιμήματος που προκατέβαλε στην εργολήπτρια εταιρεία, για την καταβολή εκ μέρους των του φόρου μεταβίβασης ακινήτου στη Δ.Ο.Υ.

Πρέβεζας και για την μη υπογραφή του οριστικού συμβολαίου λόγω θανάτου του νομίμου εκπροσώπου της εργολήπτριας εταιρείας και τους καλούσε να προσέλθουν στις 16.9.2016 στο Συμβολαιογράφου Ιωαννίνων Σταύρο Παργανά, προκειμένου αυτοί να υπογράψουν το συμβόλαιο μεταβίβασης του διαμερίσματος, πλην όμως οι ενάγοντες ουδέποτε υπέγραψαν το εν λόγω συμβόλαιο.

Η μη μεταβίβαση εν τέλει του υπό στοιχείο (Δ6) διαμερίσματος από τους οικοπεδούχους στην εργολήπτρια είναι δικαιολογημένη κατά το άρθρο 5 του ανωτέρω προσυμφώνου, καθ'όσον η εργολήπτρια, όπως εκτέθηκε ανωτέρω δεν κατέβαλε στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ ως ώφειλε , δυνάμει της εργολαβικής συμβάσεως, τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων στο άνω συγκρότημα, που είχε αναλάβει να κατασκευάσει, ούτε προσκόμισε σχετική βεβαίωση του ΙΚΑ - ETAM περί εξόφλησης των εισφορών για τις οικοδομικές εργασίες που είχαν γίνει μέχρι τότε, έτσι ώστε να της μεταβιβάσουν και τα τελευταία χιλιοστά, ήτοι το ποσοστό συνιδιοκτησίας επί του οικοπέδου τους 99,26/1000, που αντιστοιχούσε στο επίδικο διαμέρισμα.

Εξάλλου, όπως ήδη εκτέθηκε ανωτέρω, η εργολαβική σύμβαση δεν συνιστούσε γνήσια σύμβαση υπέρ τρίτου (εναγομένων), ώστε οι εναγόμενοι που δεν μετείχαν στη σύμβαση αυτή και επομένως δεν συνδέονται με τους ενάγοντες οικοπεδούχους με ενοχικό δεσμό, να έχουν άμεσο και αυτοτελές δικαίωμα να αξιώσουν απευθείας από τους οικοπεδούχους ενάγοντες τη μεταβίβαση του επιδίκου διαμερίσματος.

Με βάση τις παραδοχές αυτές οι εναγόμενοι δεν έχουν δικαίωμα για νομή ή κατοχή του επιδίκου διαμερίσματος που μπορεί ν' αντιταχθεί κατά των οικοπεδούχων, αφού ελλείπει οποιαδήποτε έννομη σχέση γι' αυτό. ........Από το άλλο μέρος αποδείχθηκε, από τα ίδια πιο πάνω αποδεικτικά μέσα, ότι οι εναγόμενοι ήταν κακής πίστης νομείς κατά το χρόνο που εγκαταστάθηκαν στο επίδικο ακίνητο κατά μήνα Απρίλιο του έτους 2015, γιατί, όπως προεκτέθηκε, η προφορική συμφωνία περί μεταβίβασης αυτού λόγω πωλήσεως δεν τους παρείχε τέτοιο δικαίωμα νομής.

Νομή άλλωστε δεν διέθετε ούτε η εργολάβος εταιρία, προκειμένου να την μεταβιβάσει στους εναγομένους, αφού όπως ήδη εκτέθηκε στην ανωτέρω νομική σκέψη, διαρκούσης της ανέγερσης της πολυώροφης οικοδομής, νομέας εξακολουθεί να είναι ο οικοπεδούχος στο όνομα του οποίου, με βάση την πιο πάνω ενοχική σχέση, ο εργολάβος ασκεί την κατοχή στο όλο ακίνητο, ενώ στην υπό κρίση περίπτωση δεν αποδείχτηκε ότι με νεότερη, έστω άτυπη, σύμβαση μεταβιβάστηκε από τους οικοπεδούχους η νομή της επίδικης οριζόντιας ιδιοκτησίας, μαζί με τα ποσοστά σύννομης εξ αδιαιρέτου στο έδαφος που της αναλογούν, προς την εργολάβο εταιρία ή τους υποδεικνυόμενους απ' αυτήν τρίτους, δηλαδή τους εναγόμενους, όπως οι τελευταίοι ισχυρίζονται με το εφετήριο τους.

Σε κάθε, πάντως, περίπτωση, κατά μήνα Αύγουστο του έτους 2016 (που είχαν ήδη εγκατασταθεί στο επίδικο), γνώρισαν από την εξώδικη δήλωση που τους απηύθυναν οι ενάγοντες, ότι η εργολάβος εταιρία είχε φανεί ασυνεπής στις συμβατικές της υποχρεώσεις και ότι το εργολαβικό τους παρείχε το δικαίωμα να αρνηθούν την μεταβίβαση του εν λόγω ακινήτου στην εργολάβο εταιρία ή στους τρίτους υποδεικνυόμενους απ' αυτήν.

Χαρακτηριστικό της κακής πίστης των εναγομένων, και μάλιστα εξαρχής που εγκαταστάθηκαν στο επίδικο, καθόσον γνώριζαν ότι δεν δικαιούνται να το κατέχουν, είναι ότι έλαβαν γνώση του επίμαχου εργολαβικού και συνεπώς γνώριζαν ότι για να μεταβιβάσει το επίμαχο διαμέρισμα η εργολήπτρια εταιρία, έπρεπε να υπογράψουν και οι οικοπεδούχοι.

Έτσι, σε καμιά περίπτωση, δεν αποδεικνύεται ότι οι νομείς αυτοί είχαν την άδολη πεποίθηση ότι απέκτησαν νόμιμα τη νομή του επιδίκου και, σε κάθε περίπτωση, αποδείχθηκε η, επιγενόμενη, κακή τους πίστη. Παρόλα όμως αυτά οι εκκαλούντες επιλήφθηκαν παράνομα και αυθαίρετα της κατοχής του ανωτέρω ακινήτου, και αρνούνται μέχρι σήμερα να το αποδώσουν στους ενάγοντες συγκυρίους, παρά τις προαναφερθείσες ενέργειες των τελευταίων.

Επομένως οι εκκαλούντες είναι κακής πίστεως, με την προεκτεθείσα έννοια, κάτοχοι του επιδίκου ακινήτου. Ενόψει τούτων, και σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη της παρούσας, δεν έχουν δικαίωμα αποζημίωσης για τις δαπάνες αποπεράτωσης του διαμερίσματος, προκειμένου αυτό να καταστεί λειτουργικό προς χρήση, αφού πρόκειται όχι για αναγκαίες αλλά για επωφελείς δαπάνες και, κατά συνέπεια, αφού δεν έχουν αξίωση για τις δαπάνες αυτές, δεν έχουν και δικαίωμα επίσχεσης του επιδίκου για τις εν λόγω (επωφελείς) δαπάνες.

Μπορούν όμως να προτείνουν με την ένσταση επίσχεσης την αξία των δαπανών για τα υλικά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για το παραπάνω έργο κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού (κατ' άρθρο 1063 ΑΚ), αφού το παρόν Δικαστήριο υιοθετεί την άποψη της θεωρίας και της νομολογίας (βλ. ανωτέρω νομική σκέψη) ότι το δικαίωμα επισχέσεως πρέπει να αναγνωρίζεται σε καθένα που ενάγεται προς απόδοση του πράγματος ενώ έχει αξίωση δαπανών, αδιάφορο αν η αξίωση αυτή πηγάζει από τις διατάξεις των άρθρων 1101 - 1103 ΑΚ ή άλλες διατάξεις π.χ. 904 ΑΚ (Γεωργιάδης στον ΑΚ Γεωργιάδη - Σταθόπουλου, άρθρο 1106 αρ. 2, ΑΠ 944/2013 ΤΝΠ Νόμος, ΑΠ 281/2010, ΕφΑΘ 395/2010 ΤΝΠ Νόμος).

Επ' αυτού αποδείχτηκε ότι οι ενάγοντες, ανεξαρτήτως της κακής τους πίστης, δαπάνησαν για την αγορά υλικών και συγκεκριμένα για αγορά νιπτήρων και βάσεων αυτών, καθρεφτών, πόμολων (χειρολαβών), εντοιχισμένου φούρνου και εστίας, νεροχύτη και βάση νεροχύτη, βάσεων πόρτας, απορροφητήρων, πλακιδίων και κόλλας για την τοποθέτησή τους και ντουλαπιών κλπ, το συνολικό ποσό των 4.541,55 ευρώ.

Οι δαπάνες αυτές προκύπτουν τόσο από τις αποδείξεις πληρωμής και δελτία αποστολής της προαναφερόμενης εταιρίας, όσο και από την από 15.02.2017 τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού Ν. Κ., που συντάχτηκε ύστερα από αίτηση των εναγομένων και προσκομίζεται από αυτούς, εκτιμάται δε ελεύθερα από το Δικαστήριο, κατ' άρθρο 390 ΚΠολΔ, ως ιδιωτική γνωμοδότηση.

Τα ανωτέρω τοποθετήθηκαν ή εντοιχίστηκαν στο επίδικο διαμέρισμα, έτσι ώστε να αποτελούν πλέον συστατικά του και να μην μπορούν να αφαιρεθούν ή αποκολληθούν χωρίς βλάβη και καταστροφή τους, με συνέπεια οι εναγόμενοι να απολέσουν την κυριότητάς τους επ' αυτών. Επίσης αποδείχτηκε ότι από την ένωση των ως άνω κινητών με το ακίνητο και την μετάθεση της κυριότητας των κινητών επήλθε αύξηση της αξίας του επιδίκου διαμερίσματος κατά το προαναφερόμενο ποσό των 4.541,55 ευρώ, αφού πριν τις συγκεκριμένες δαπάνες η αξία του ακινήτου ανερχόταν στο ποσό των 42.473,55 ευρώ και μετά απ' αυτές στο ποσό των 47.015,1 ευρώ (βλ.

προσκομισθείσα τεχνική έκθεση).

Συνεπώς, οι εναγόμενοι δικαιούνται να αξιώσουν, κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, από τους ενάγοντες συγκυρίους την απόδοση της ωφέλειας από την προς εκείνους μετάθεση της κυριότητας των κινητών, συνισταμένης (της ωφέλειας) στην αξία των κινητών, εφόσον από αυτά επήλθε αύξηση της αξίας του ακινήτου, καθώς και να ασκήσουν λόγω του εν λόγω δικαιώματος τους το δικαίωμα της επίσχεσης κατ' άρθρο 1106 ΑΚ.

Σημειωτέον ότι η ωφέλεια του άρθρου 1063 ΑΚ δεν καταλαμβάνει και την ωφέλεια από την εργασία των προσληφθέντων από τους εναγομένους τεχνικών και εργατών για την τοποθέτηση της ηλεκτρολογικής και υδραυλικής εγκατάστασης, καθώς και την αμοιβή για την τοποθέτηση των ντουλαπιών (βλ. ανωτέρω νομική σκέψη) και συνεπώς, ως προς το σκέλος αυτό, η ένσταση επισχέσεως πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμη.

Μετά ταύτα πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη η ένσταση επισχέσεως που πρότειναν οι εναγόμενοι για τα προαναφερόμενα υλικά που τοποθέτησαν στο επίδικο ακίνητο, με αποτέλεσμα λόγω της ένωσής τους με το διαμέρισμα να απολέσουν την κυριότητά τους επ' αυτών, με ισόποση ζημία των ιδίων και αντίστοιχη ωφέλεια των εναγόντων - συγκυριών.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που απέρριψε την σχετική ένσταση με την αιτιολογία ότι οι εναγόμενοι ζημιώθηκαν κατά το αντίστοιχο ποσό όχι από υπαιτιότητα των αντιδίκων αλλά από υπαιτιότητα της εργολήπτριας εταιρίας, έσφαλε στην ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και ο σχετικός λόγος της εφέσεως πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος". ? Με βάση τις πραγματικές αυτές παραδοχές το Εφετείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ,κατά το μέρος που ενδιαφέρει τους αναιρετικούς λόγους, έκρινε ότι οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσίβλητοι, ως κακής πίστεως (συν)νομείς της διεκδικούμενης από τους ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες επίδικης οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος), που βρίσκεται στον οικισμό … του Νομού …, η επί της οποίας (συγ)κυριότητα των εναγόντων έχει κριθεί αμετακλήτως με την εν λόγω απόφαση, δαπάνησαν, κατά το χρόνο πριν από την άσκηση της ένδικης διεκδικητικής αγωγής, προκειμένου να καταστεί λειτουργικό το επίδικο διαμέρισμα, για την αγορά υλικών (νιπτήρων, καθρεπτών, πόμολων, νεροχύτη, εντοιχισμένου φούρνου και εστίας, απορροφητήρα, ντουλαπιών και πλακιδίων) το συνολικό ποσό των 4.541,55 ευρώ (επωφελείς δαπάνες), για τις οποίες έχουν, κατ' άρθρο 1063 ΑΚ, ενοχική απαίτηση, κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού( άρθρα 904 επομ.

ΑΚ), καθώς επίσης δικαίωμα επισχέσεως. Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων που αναφέρονται στην προεκτεθείσα νομική σκέψη (904 επόμ. 1063, 326, 1101-1106ΑΚ), τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, και δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αλλά διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ,ως προς το ουσιώδες ζήτημα της ασκήσεως από τους εναγομένους της ενστάσεως επισχέσεως για τις εκ του άρθρου 1063ΑΚ δαπάνες, καθ'όσον η ένδικη υπόθεση αφορά σε διεκδικητική αγωγή των αναιρεσειόντων -οικοπεδούχων κατά των τρίτων-αναιρεσιβλήτων και όχι, όπως εσφαλμένα οι αναιρεσείοντες υπολαμβάνουν, στη συνδέουσα αυτούς (οικοπεδούχους) με τον εργολάβο σύμβαση εργολαβίας, που δεν συνιστά γνήσια σύμβαση υπέρ τρίτου, .Επομένως, οι τρεις λόγοι της αναίρεσης από τους αριθμούς 1 α' και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες- ενάγοντες υποστηρίζουν τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Κατόπιν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί δε η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδάφ. ε' ΚΠολΔ του ΚΠολΔ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015 που ισχύει, κατ' άρθρ. 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού, για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από 1-1-2016).

Τέλος, τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που παρέστησαν, και κατέθεσαν, προτάσεις, πρέπει, κατά το σχετικό νόμιμο και βάσιμο αίτημά τους, να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16/05/2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 54/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρεβέζης, που δίκασε ως Εφετείο.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Μαρτίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Μαρτίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ