358/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 358 / 2020 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 358/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πηνελόπη Ζωντανού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Πιπιλίγκα - Εισηγητή, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Θεόδωρο Μαντούβαλο και Πελαγία Ακάσογλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 28 Ιανουαρίου 2020, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΠΡΟΤΥΠΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ... Α.Ε.", και το διακριτικό τίτλο "… Α.Ε." η οποία εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Καρδουλάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., που κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Κ. Δ. του Γ., 2)Π. Σ. του Γ., 3)Θ. Ν. του Α. και 4)Μ. Α. του Γ., κατοίκων .... Ο 1ος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο και οι 2ος, 3ος και 4ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαδημητρίου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12/4/2013 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πρέβεζας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 143/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 135/2016 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα εταιρεία με την από 17/10/2018 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 10.8.2019 κλήση της αναιρεσείουσας νόμιμα φέρεται προς περαιτέρω συζήτηση η από αυτήν ασκηθείσα από 17.10.2018 με αριθ. κατάθ. 3/22.10.2018 αίτηση αναίρεσης της με αριθ. 135/24.10.2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας, δικάσαντος ως Εφετείου, μετά την ματαίωση της συζήτησης αυτής κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 28ης Μαΐου 2019, λόγω της διενέργειας των Δημοτικών - Περιφερειακών Εκλογών και των Ευρωεκλογών.

Με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 εδάφια α και γ του ΚΠολΔ ορίζεται ότι αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση από την υπ' αριθμό .../28 Φεβρουαρίου 2019 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Πρέβεζας Α. Δ., την οποία επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 17.10.2018 και με αριθ. κατάθ. 3/22.10.2018 αίτησης αναίρεσης της με αριθ. 135/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας, δικάσαντος ως Εφετείου, με πράξη ορισμού ως αρμοδίου του ανωτέρω Β2 τμήματος και πράξη ορισμού δικασίμου για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 28ης Μαΐου 2019, καθώς και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο αυτή, επιδόθηκε με την επιμέλεια αυτής νόμιμα και εμπρόθεσμα προς τον παραστάντα ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, πληρεξούσιο δικηγόρο (και) του 1ου των αναιρεσίβλητων Κ.

Δ. του Γ., ως αντίκλητο αυτού (άρθ. 143 παρ.1 και 126 παρ.1 περ. α του ΚΠολΔ). Η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης κατά τη δικάσιμο αυτή ματαιώθηκε λόγω της διενέργειας των Δημοτικών - Περιφερειακών Εκλογών και των Ευρωεκλογών. Περαιτέρω από την υπ' αριθμό ...18 Οκτωβρίου 2019 έκθεση επίδοσης της ιδίας δικαστικής επιμελήτριας την οποία επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 10.8.2019 κλήσης της αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρείας προς περαιτέρω συζήτηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης, μετά την άνω ματαίωση, με πράξη ορισμού δικασίμου για την δικάσιμο που αναγράφεται στην αρχή της παρούσας (28 Ιανουαρίου 2020), επιδόθηκε με την επιμέλεια αυτής νόμιμα και εμπρόθεσμα προς τον παραστάντα ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, πληρεξούσιο δικηγόρο (και) του 1ου των αναιρεσίβλητων Κ.

Δ. του Γ., ως αντίκλητο αυτού (άρθ. 143 παρ.1 και 126 παρ.1 περ. α του ΚΠολΔ). Εφόσον ο 1ος των αναιρεσίβλητων Κ. Δ. του Γ. δεν εμφανίσθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά την εκδίκαση της αίτησης αναίρεσης κατά την ως άνω δικάσιμο, οπότε η υπόθεση εκφωνήθηκε νόμιμα από τη σειρά της στο πινάκιο, πρέπει το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου να χωρήσει στη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, παρά την απουσία αυτού.

Με την κρινόμενη από 17.10.2018 και με αριθ. κατάθεσης 3/22.10.2018 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών υπ' αριθ. 135/24.10.2016 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας, δικάσαντος ως Εφετείου. Με την προσβαλλομένη απόφαση έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσία η από 15.12.2014 και με αριθ.

κατ. 76/15.12.2014 έφεση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΠΡΟΤΥΠΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ... ΑΕ" ως και οι από 5.1.2015 και με αριθ. κατ. 5/7.1.2015 δι' ιδίου δικογράφου ασκηθέντες πρόσθετοι λόγοι έφεσης αυτής, και επικυρώθηκε η υπ' αριθ.143/19.11.2014 απόφαση του Ειρηνοδικείου Πρέβεζας, που είχε εκδοθεί ερήμην της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρείας.

Με την οριστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου είχε γίνει δεκτή, ως κατ' ουσία βάσιμη, στο σύνολό της ως προς τους 1ο και 3ο των εναγόντων και ήδη αναιρεσίβλητων και κατά ένα μέρος ως προς τους 2ο και 4ο των εναγόντων και ήδη αναιρεσίβλητων η από 12.4.2013 και υπ' αριθ. κατ. 108/12.4.2013 αγωγή αυτών και είχε υποχρεωθεί η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα να τους καταβάλει τα εκεί αναγραφόμενα επί μέρους χρηματικά ποσά με το νόμιμο τόκο, για διαφορές μεταξύ οφειλομένων και καταβληθεισών σε αυτούς δεδουλευμένων αποδοχών του διαστήματος από 1.1.2012 έως 18.1.2013 (για τους 2ο και 4ο) και από 1.1.2012 έως 24.1.2013 (για τους 1ο και 3ο), περιλαμβανομένων των διαφορών στα επιδόματα εορτών Πάσχα και αδείας.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ.3, 566 παρ.1 και 144 του ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθ. 577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθ. 577 παρ.3 ΚΠολΔ).

Με τη διάταξη του άρθρου 440 του ΑΚ ορίζεται ότι ο συμψηφισμός επιφέρει απόσβεση των μεταξύ δύο προσώπων αμοιβαίων απαιτήσεων, όσο καλύπτονται, αν είναι ομοειδείς κατά το αντικείμενο και ληξιπρόθεσμες. Εξ άλλου με τη διάταξη του άρθρου 664 του ΑΚ ορίζεται ότι ο εργοδότης δεν μπορεί να συμψηφίσει οφειλόμενο μισθό σε απαίτησή του κατά του εργαζομένου, εφόσον ο μισθός αυτός είναι απολύτως αναγκαίος για τη διατροφή του εργαζομένου και της οικογένειάς του.

Η απαγόρευση αυτή δεν ισχύει για το συμψηφισμό με απαίτηση που έχει ο εργοδότης λόγω ζημίας που του προξένησε ο εργαζόμενος με δόλο κατά την εκτέλεση της σύμβασης εργασίας. Ο μισθός, εφόσον δεν υπόκειται σε συμψηφισμό, είναι και ακατάσχετος. Η τελευταία αυτή διάταξη, ως ειδικότερη, κατισχύει εκείνης του άρθρου 451 του ΑΚ σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 982 παρ. 2 εδ.

δ του ΚΠολΔ, η οποία αποκλείει την κατάσχεση στα χέρια τρίτου του μισθού στο σύνολό του, με εξαίρεση τις απαιτήσεις για διατροφή οφειλόμενη από το νόμο ή από διάταξη τελευταίας βούλησης ή για συνεισφορά στις ανάγκες της οικογένειας. Από τις προπαρατεθείσες διατάξεις των άρθρων 440 και 664 του ΑΚ συνάγεται ότι είναι δυνατή η απόσβεση ομοειδών, ληξιπροθέσμων απαιτήσεων δύο προσώπων στην έκταση που καλύπτονται η μία με την άλλη, εφ` όσον το ένα πρόσωπο δηλώσει στο έτερο τη βούλησή του για το σκοπό αυτό.

Ο κανόνας κάμπτεται, κατ` εξαίρεση, όταν πρόκειται για απαιτήσεις μισθολογικών παροχών. Τότε, ο συμψηφισμός τους με ανταπαίτηση του εργοδότη απαγορεύεται. Η απαγόρευση, όμως, ισχύει μόνο για το μέρος, ως προς το οποίο οι μισθολογικές παροχές ήθελε θεωρηθούν, σε συγκεκριμένη περίπτωση, απολύτως αναγκαίες για τη διατροφή του εργαζομένου και της οικογένειάς του.

Πλήρης επαναφορά στον κανόνα επέρχεται όταν η ανταπαίτηση του εργοδότη απορρέει από ζημία, που του προξένησε δολίως ο εργαζόμενος κατά την παροχή της εργασίας. Με τον ως άνω συμψηφισμό όμως δεν πρέπει να συγχέεται ο καταλογισμός ενός ποσού στο μισθό. Ειδικότερα, ως καταλογισμός νοείται η αφαίρεση (έκπτωση) από τον οφειλόμενο μισθό ορισμένου μέρους του ή και ολόκληρου του ποσού του, κατά το μέτρο που το ποσό αυτό έχει καταβληθεί ήδη στον εργαζόμενο είτε ως προκαταβολή των αποδοχών του είτε χωρίς νόμιμη αιτία (π.χ.

από παραδρομή). Ο καταλογισμός λειτουργεί ως μηχανισμός αποτροπής της διπλής πληρωμής των ίδιων μισθολογικών παροχών και επιτρέπεται πάντοτε για λόγους ουσιαστικής δικαιοσύνης, χωρίς να προσκρούει στην απαγόρευση της ΑΚ 664 (ΑΠ 1067/2017, ΑΠ 764/2010). Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 560 παρ.1 εδ. α του ΚΠολΔ αναίρεση κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικώς και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν (ΑΠ 130/2016, ΑΠ 1420/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, όπως και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ότι οι ενάγοντες - εφεσίβλητοι και ήδη αναιρεσίβλητοι απασχολούντο από την πρόσληψή τους μέχρι τις 24.1.2013 οι πρώτος και τρίτος και μέχρι τις 18.1.2013 οι δεύτερος και τέταρτος, δυνάμει συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ο πρώτος ως νυκτοφύλακας και οι λοιποί ως εργάτες, στην εναγομένη - εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΠΡΟΤΥΠΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ...

ΑΕ" που έχει ως αντικείμενο επιχειρηματικής δραστηριότητας τη δημιουργία μονάδων εκτροφής αλιευμάτων, τις θερμοκηπιακές καλλιέργειες και λοιπές γεωργικές εκμεταλλεύσεις στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Πρέβεζας και ότι η εναγομένη οφείλει σε αυτούς μέρος των δεδουλευμένων αποδοχών τους του διαστήματος από 1.1.2012 έως 24.1.2013 (για τους 1ο και 3ο εξ αυτών) και από 1.1.2012 έως 18.1.2013 (για τους 2ο και 4ο εξ αυτών), περιλαμβανομένων των επιδομάτων εορτών Πάσχα και αδείας του πιο πάνω διαστήματος, συνολικού ύψους (13.891,56), (6.090,24), (11.960,68) και (5.467,36) ευρώ αντίστοιχα.

Η αναιρεσείουσα εναγομένη ανώνυμη εταιρεία, η οποία είχε δικασθεί ερήμην στον πρώτο βαθμό, με την από 15.12.2014 έφεση αυτής και με τους από 5.1.2015 ασκηθέντες με ίδιο δικόγραφο πρόσθετους λόγους έφεσης ισχυρίσθηκε παραδεκτώς (ενόψει της ερημοδικίας της στον πρώτο βαθμό) ότι εκ παραδρομής του λογιστηρίου της είχε καταβάλει στους ενάγοντες τα εκεί αναφερόμενα μεγαλύτερα ποσά μισθοδοσίας κατά την περίοδο από 1.1.2009 έως και 31.12.2011 αναφορικά με τους τρεις πρώτους τους εναγόντων - εφεσίβλητων και είχε υπολογίσει μεγαλύτερα ποσά μισθοδοσίας κατά την περίοδο από 1.1.2012 έως και τον Ιανουάριο του 2013 αναφορικά με τους τρεις πρώτους τους εναγόντων - εφεσίβλητων και για την περίοδο από 14.2.2012 έως 31.12.2012 αναφορικά με τον τέταρτο των εναγόντων - εφεσίβλητων σε σχέση με εκείνα που πραγματικά όφειλε στον πρώτο των εναγόντων, δυνάμει της συλλογικής σύμβασης εργασίας των φυλάκων - νυχτοφυλάκων και θυρωρών βιομηχανικών και βιοτεχνικών επιχειρήσεων όλης της χώρας και στους λοιπούς ενάγοντες, δυνάμει της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας, ποσά για τα οποία υπέβαλε ένσταση "παρακράτησης - συμψηφισμού" με τις ένδικες απαιτήσεις των εναγόντων καταβολής διαφορών μεταξύ οφειλόμενων και καταβληθεισών δεδουλευμένων αποδοχών.

Ο ανωτέρω ισχυρισμός, κατά το μέρος που αφορά καταβολή μεγαλυτέρων αποδοχών των πράγματι οφειλομένων για την χρονική περίοδο των ετών 2009 έως και 2011 φέρει το χαρακτήρα καταλογισμού (έκπτωσης) του μεγαλύτερου ποσού που οι αναιρεσίβλητοι έλαβαν από παραδρομή του λογιστηρίου της αναιρεσείουσας έναντι των πράγματι οφειλομένων σε αυτούς αποδοχών, ενώ κατά το μέρος που αφορά εσφαλμένο υπολογισμό των αποδοχών τους για την περίοδο του έτους 2012 και για τον Ιανουάριο του 2013 φέρει τον χαρακτήρα μερικής άρνησης της ιστορικής βάσης της αγωγής.

Τον ισχυρισμό αυτό απέρριψε στο σύνολό του ως μη νόμιμο το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την αιτιολογία ότι αφενός μεν κατά τα άρθρα 451 του ΑΚ και 982 παρ. 2 εδ, δ του ΚΠολΔ δεν είναι επιτρεπτός ο συμψηφισμός κατά ακατάσχετων απαιτήσεων, όπως είναι οι απαιτήσεις μισθών, αφετέρου δε η πιο πάνω προτεινόμενη προς συμψηφισμό ανταπαίτηση της αναιρεσείουσας υπόκειται στους περιορισμούς του άρθρου 664 του ΑΚ, καθότι οι διεκδικούμενες από τους ενάγοντες μισθολογικές διαφορές είναι απολύτως αναγκαίες για τη διατροφή αυτών και της οικογένειάς τους, εφόσον αυτοί δεν έχουν περιουσία ή εισοδήματα από άλλες πηγές, και δεν αφορά ανταπαίτηση της αναιρεσείουσας για ζημία που από δόλο της προκάλεσαν οι ενάγοντες, ούτε άλλωστε η εναγομένη επικαλείται κάτι τέτοιο.

Με την κρίση του αυτή το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 440, 451 και 664 του ΑΚ σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 982 παρ.2 εδ. δ του ΚΠολΔ, στην οποία παραπέμπει η δεύτερη εξ αυτών, τις οποίες εφάρμοσε αν και δεν ήταν εφαρμοστέες στην προκειμένη περίπτωση. Και τούτο διότι η εκ μέρους της εναγομένης - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας εταιρείας επίκληση της καταβολής στους ενάγοντες αποδοχών μεγαλυτέρων των πράγματι οφειλομένων από παραδρομή κατά τον υπολογισμό αυτών από το λογιστήριο της αναιρεσείουσας δεν αποτελεί συμψηφισμό κατά την έννοια των άρθρων 440 και 664 του ΑΚ υποκείμενο στους περιορισμούς των διατάξεων αυτών, αλλά έχει τον χαρακτήρα του καταλογισμού των ποσών αυτών, δηλαδή της αφαίρεσης (έκπτωσης) από τις οφειλόμενες και διεκδικούμενες αποδοχές ορισμένου μέρους που έχουν ήδη εισπράξει οι αναιρεσίβλητοι για συναφή αιτία.

Επομένως ο περί τούτου από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ μοναδικός λόγος αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, η οποία χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλο δικαστή (άρθ. 580 παρ.3 του ΚΠολΔ).

Τέλος πρέπει να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρείας, που παρέστη και κατέθεσε προτάσεις, λόγω της ήττας των (άρθ. 176, 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθ. 135/24.10.2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας, δικάσαντος ως Εφετείου.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας εταιρείας, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Μαρτίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Απριλίου 2020.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ