358/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 358 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 358/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: (αναφέρονται 7 αναιρεσείες), που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεμιστοκλή Ακριβάκη.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Βασίλειο Κουρούμαλη Πάρεδρο Ν.Σ.Κ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-5-1965 αγωγή του αρχικού ενάγοντος .... και του ήδη 4ου αναιρεσείοντος και με την από 15-10-1972 κυρία παρέμβαση των 5ου,6ου και 7ης ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8677/1986 του ίδιου Δικαστηρίου και 5001/1988 μη οριστική,3624/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28-3-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 10-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της, από 28-3-2005 αίτησης για αναίρεση της 3624/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, για να είναι ορισμένος και παραδεκτός ο από τη διάταξη του αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο : α) οι πραγματικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως ή η μνεία ότι αυτή στερείται αιτιολογίας, β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κλπ) και τα περιστατικά, που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση, καθώς και η σύνδεσή του με το διατακτικό, αν αυτή δεν είναι αυτονόητη, γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο της ελλείψεως, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τί υπάρχει έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιές είναι αυτές, σε τί συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει (Ολ.

ΑΠ 32/1996), δεν αρκούν δε γενικές εκφράσεις για "ανεπάρκεια" και "αντιφατικότητα" και δ) επί αιτιάσεως για παράβαση διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την υπαγωγή σε κανόνες ουσιαστικού δικαίου πρέπει να καθορίζονται και τα διδάγματα αυτά. Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες και με τους τρεις λόγους της υπό κρίση αιτήσεως, κατά ένα μέρος τους, αιτιώνται ότι το Εφετείο υπέπεσε και στην πλημμέλεια της ανωτέρω διατάξεως (άρθρον 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ).

Όμως, σε κανένα από τους παραπάνω λόγους αναιρέσεως, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες παραπονούνται κυρίως για την από το Εφετείο παραβίαση των διατάξεων των αριθ. 11 και 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δεν μνημονεύουν τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών της, αφού δεν υποστηρίζουν ότι η απόφαση αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας.

Μάλιστα δε δεν αναφέρουν καν ότι η προσβαλλομένη απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες και βεβαίως ποιές είναι αυτές. Επομένως, είναι απορριπτέοι, ως αόριστοι και συνεπώς απαράδεκτοι και οι τρεις λόγοι αναιρέσεως, κατά τα προαναφερόμενα μέρη τους (από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Επειδή, από τη, στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, βεβαίωση ότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμά του "από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων..... από όλα τα νομίμως προσκομιζόμενα και επικαλούμενα έγγραφα..... εξαιρουμένων των από 5-3-1958 δύο υπευθύνων δηλώσεων.... Από την από ....έκθεση πραγματογνωμοσύνης του... η οποία εκτιμάται ελευθέρως, την επίσης προσκομιζομένη και επικαλουμένη, από .... έκθεση ιδιωτικής πραγματογνωμοσύνης - τεχνική έκθεση του.... και τα συνοδεύοντα τις εκθέσεις αυτές τοπογραφικά διαγράμματα" συνάγεται αδιστάκτως ότι το ανωτέρω Δικαστήριο έλαβε υπόψη και τα αναφερόμενα στον πρώτο λόγο αναιρέσεως έγγραφα (17706 και 17707 του 1960 έγγραφα του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, τις 445 και 446 του 1960 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών και τις 13354 και 13355 του 1959 αποφάσεις του Πρωτοδικείου Αθηνών) και κτηματολογικό διάγραμμα και την μνημονευομένη στον τρίτο λόγο αναιρέσεως έκθεση πραγματογνωμοσύνης (που αναφέρεται ρητώς, κατά τα παραπάνω, στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση) και επομένως πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι, οι πρώτος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, κατά τα μέρη τους, που θεμελιώνονται στη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ΄ ΚΠολΔ.

ΙΙΙ. Επειδή, τα αναφερόμενα στους πρώτο και δεύτερο λόγους αναιρέσεως έγγραφα και συγκεκριμένως τα προμνημονευόμενα έγγραφα του ΝΣΚ και οι δικαστικές αποφάσεις του Εφετείου και του Πρωτοδικείου αφορούν, όπως και από το αναιρετήριο προκύπτει άλλους διαδίκους και διαφορετικά από το επίδικο ακίνητα (αλλιώς θα γινόταν λόγος και για δεδικασμένο) είναι κυρίως γι΄ αυτό απορριπτέοι οι ανωτέρω λόγοι, κατά τα από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ μέρη τους.

Σε κάθε περίπτωση, κατά μεν τη διάταξη του άρθρου 438 ΚΠολΔ, έγγραφα, που έχουν συνταχθεί κατά τους νομίμους τύπους από δημόσιο υπάλληλο ή λειτουργό ή πρόσωπο, που ασκεί δημόσια υπηρεσία ή λειτουργία αποτελούν πλήρη απόδειξη για όλους, ως προς όσα βεβαιώνονται στα έγγραφα αυτά ότι έγιναν από το πρόσωπο, που συνέταξε το έγγραφο ή ότι έγιναν ενώπιόν του, αν το πρόσωπο αυτό είναι καθ΄ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο να κάνει αυτή τη βεβαίωση και ανταπόδειξη επιτρέπεται μόνο με προσβολή του εγγράφου ως πλαστού, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 12 Κ.Πολ.Δ.

επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων. Κατά την έννοια της πρώτης των ως άνω διατάξεων οι δικαστικές αποφάσεις αποτελούν μεν δημόσια έγγραφα γενικώς, ως προς τις αιτιολογίες τους, όμως, δεν συνιστούν πλήρη απόδειξη έναντι όλων, διότι, μεταξύ άλλων, τα βεβαιούμενα με τις αποφάσεις αυτές περιστατικά δεν συνέβησαν κατά τη σύνταξή τους από τους δικαστικούς λειτουργούς ως δημοσίων εγγράφων.

Εξάλλου, στις αρμοδιότητες του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και των τοπογράφων - μηχανικών του Υπουργείου Γεωργίας, που καταρτίζουν κτηματολογικά διαγράμματα και πίνακες για κάποιες περιοχές δεν περιλαμβάνεται και η βεβαίωση για το ποιός είναι ιδιοκτήτης κάποιου ακινήτου και συνεπώς τα τυχόν έγγραφα των ανωτέρω Αρχής ή προσώπων δεν συνιστούν πλήρη απόδειξη, κατά την έννοια των πιο πάνω διατάξεων, για το προαναφερόμενο ζήτημα (κυριότητα ακινήτων).

Συνακόλουθα, το Εφετείο, με το να μη δεχθεί ότι τα μνημονευόμενα στους ανωτέρω λόγους αναιρέσεως έγγραφα, αποδεικνύουν πλήρως (κατ΄ άρθρ. 438 Κ.Πολ.Δ.) την κυριότητα των αναιρεσειόντων στο επίδικο ακίνητο, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της διατάξεως του αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.. Τέλος, τόσο τα αναφερόμενα ειδικώς στον τρίτο λόγο αναιρέσεως ότι εσφαλμένως το Εφετείο απέδωσε "μεγαλύτερη σημασία στην από ....ιδιωτική πραγματογνωμοσύνη από όση στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης του ....", όσο και τα μνημονευόμενα στους λοιπούς λόγους αναιρέσεως περί μη ορθής εκτιμήσεως από το Εφετείο του αποδεικτικού υλικού, που προσκομίσθηκε σ΄ αυτό, είναι απορριπτέα, ως απαράδεκτα (άρθρο 561 αριθ. 1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την, από 28 Μαρτίου 2005, αίτηση των ....., ....., ....και ....για αναίρεση της 3624/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ