358/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 358 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 358/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία – Πηνελόπη Λιακόγκονα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ....., 2. ....., που ως ανήλικη εκπροσωπείται νόμιμα από την ασκούσα τη γονική μέριμνα μητέρα της ....., κατοίκων ..... και 3. .......

Η 1η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κωνσταντόπουλο και οι 2η και 3ος παραστάθηκαν με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο τους.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 5 Δεκεμβρίου 1991 και 10 Μαϊου 1993 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3256/1994 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5650/1995 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15 Δεκεμβρίου 1995 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Βούλγαρης, ανέγνωσε την από 5 Φεβρουαρίου 1999 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Παύλου Μεϊδάνη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 324 ΚΠολΔ δεδικασμένο υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων με την ίδια ιδιότητα μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε και εφόσον πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο και την ίδια ιστορική και νομική αιτία. Κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 16 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο.

Προς διαπίστωση δε της συνδρομής ή μη της παραπάνω παραβάσεως του δεδικασμένου ο Άρειος Πάγος ελέγχει εάν τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο της ουσίας μπορούν να δικαιολογήσουν ή όχι την εφαρμογή των διατάξεων περί δεδικασμένου, εάν δηλαδή αυτά πληρούν ή όχι τις προϋποθέσεις που ορίζονται στο πιο πάνω άρθρο 324 Κ.Πολ.Δ.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως ο αναιρεσείων (εναγόμενος οδηγός σε τροχαίο ατύχημα επισυμβάν την 9-9-1988 στην εθνική οδό .....) αποδίδει αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του (με την οποίαν δέχθηκε τις από 5-12-91 δυο αγωγές των αναιρεσιβλήτων και επιδίκασε σ' αυτούς αποζημίωση για τον θάνατο των σαυτές – αγωγές – αναφερομένων προσώπων – συγγενών των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων) παραβίασε τις περί δεδικασμένου διατάξεις των άρθρ. 324 επομ.

ΚΠολΔ, διότι εσφαλμένα δέχθηκε, ότι από τις υπ' αριθμ. 4244/91 και 345/93 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών, εκδοθείσες επί προγενεστέρων από 12-1-89 και 15-10-90 αγωγών των ήδη αναιρεσιβλήτων υφίστατο δεδικασμένον ως προς την αποκλειστική υπαιτιότητα αυτού (αναιρεσείοντος) κατά την οδήγηση του ζημιογόνου φορτηγού αυτοκινήτου, δεδομένου ότι: 1) Στην δίκη του Εφετείου, επί της οποίας εκδόθηκε η πρώτη υπ' αριθμ. 4244/91 απόφαση δικάστηκε ερήμην ως εφεσίβλητος (και συνεπώς η απόφαση δεν ήταν τελεσίδικη, ως υποκείμενη σε αιτιολογημένη ανακοπή ερημοδικίας) και 2) Στην δε δίκη του Εφετείου επί της οποίας εκδόθηκε η δεύτερη υπ αριθμ. 345/93 απόφαση του Εφετείου δεν ήταν διάδικος (και συνεπώς δεν υπήρχε το αναγκαίο στοιχείο της ταυτότητας των δικαζομένων προσώπων).

Ο λόγος αυτός της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, διότι δεν προσκομίζονται προς απόδειξη αυτού από τον αναιρεσείοντα οι υπ' αριθμ. 4244/91 και 345/93 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών (και οι αγωγές επί των οποίων εξεδόθησαν οι εν λόγω αποφάσεις), ώστε εκ της επισκοπήσεως αυτών να κριθεί από το Δικαστήριο η βασιμότητα ή μη του λόγου αυτού της ασκήσεως αναιρέσεως.

Περαιτέρω ο αυτός λόγος κατά το δεύτερο μέρος του, με τον οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν δέχθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος, αλλιώς συνυπαίτιος για την ανωτέρω σύγκρουση είναι ο θανατωθείς ..... και με τον οποίο έτσι πλήττεται η ουσιαστική διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, η οποία αποτελεί εκτίμηση πραγμάτων, πρέπει, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.12.1995 αίτηση του ...... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5650/95 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ