354/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 354 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 354/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ζ. Α. του Ε., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Φωτίου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. κοινοπραξίας με την επωνυμία "ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ Γ. Κ.. Γ. Ν. Γ. Γ." που εδρεύει στο ..., η οποία δεν παραστάθηκε 2. Κ. Γ. του Θ., κατοίκου ... 3. Γ. Γ. του Μ., κατοίκου ..., 4. Ν. Γ. του Σ., κατοίκου ... και 5. Θ. Γ. του Σ., κατοίκου ....

Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας δήλωσε ότι παραιτείται από το δικόγραφο της από 10 Μαΐου 2008 αιτήσεως για αναίρεση της 67/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς τους, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο των αναιρεσιβλήτων.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23 Αυγούστου 2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 67/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10 Μαΐου 2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κράνης ανέγνωσε την από 14 Νοεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως ως προς την πρώτη των αναιρεσιβλήτων και την καταδίκη αυτής στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Η αναιρεσείουσα με προφορική δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου της, που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου, παραιτήθηκε έγκυρα από το δικόγραφο της από 10.5.2008 αίτησής της για αναίρεση της υπ' αριθ. 67/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης αναφορικά με τους δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο των αναιρεσιβλήτων Κ., Γ., Ν. και Θ. Γ. και συνεπώς ως προς αυτούς η αίτηση αναίρεσης θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε και καταργείται αντίστοιχα ως προς την ίδιους η δίκη (άρθρ. 573 σε συνδυασμό με άρθρ. 294, 295§1, 297, 299 ΚΠολΔ).

2. Από τις διατάξεις των άρθρ. 108, 110§2, 498§1, 568 §§1,2 και 576§§1-3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν μετάσχει με τον προσήκοντα τρόπο σ' αυτή κάποιος διάδικος, το δικαστήριο ερευνά αυτεπαγγέλτως ποιος από τους διαδίκους επέσπευσε τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και αν μεν τη συζήτησή της επέσπευσε εγκύρως ο απολειπόμενος διάδικος κλητεύοντας νόμιμα και εμπρόθεσμα τους λοιπούς ή κλητεύθηκε ο ίδιος νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση άλλο διάδικο, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, διαφορετικά, αν δηλαδή δεν προκύπτει έγκυρη επίσπευση της συζήτησής της ή δεν μπορεί να διαπιστωθεί ποιος διάδικος επέσπευσε τη συζήτησή της, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήση (ΑΠ 407/2004).

Εξ άλλου κατά τις διατάξεις του άρθρ. 226§4 εδ.β'και γ' ΚΠολΔ, που έχουν γενική εφαρμογή, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας οφείλει αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε, κατά την οποία δεν χρειάζεται νέα κλήση του διαδίκου προς εμφάνιση και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Ωστόσο κατά την έννοια των τελευταίων αυτών διατάξεων, η αναβολή της υπόθεσης και η αναγραφή της στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και επομένως δεν χρειάζεται νέα κλήση του απολειπόμενου κατ' αυτή διαδίκου, εφόσον αυτός είχε νόμιμα κλητευθεί να παραστεί κατά την αρχική δικάσιμο ή είχε νόμιμα παραστεί κατά την ίδια δικάσιμο, οπότε με τη νόμιμη παράστασή του χωρίς εναντίωσή του καλύφθηκε η τυχόν ακυρότητα της κλήτευσής του για την αρχική δικάσιμο.

Διαφορετικά η αναβολή της υπόθεσης και η αναγραφή της στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο, δεν ισχύει ως κλήτευση του απολειπόμενου κατ' αυτή διαδίκου (ΑΠ 136/1999, AΠ 12/2011). Στη συγκεκριμένη περίπτωση προκύπτει από την προσκομιζόμενη από την αναιρεσείουσα υπ' αριθ. 11463/29.5.2009 έκθεση του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Σερρών … ότι αυτή, που επέσπευσε τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησής της για αναίρεση της υπ' αριθ. 67/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, επέδωσε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην πρώτη των αναιρεσιβλήτων κοινοπραξία με την επωνυμία "ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ Γ.

Κ..-Γ. Ν.-Γ. Γ." ακριβές αντίγραφο του δικογράφου της αίτησης αναίρεσης με πράξη κατάθεσής της στη γραμματεία του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και προσδιορισμένο χρόνο συζήτησής της στο Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου με αριθμό πινακίου 25 τη δικάσιμο της 21.9.2009, κατά την οποία η πρώτη αναιρεσίβλητη κλήθηκε να παραστεί (άρθρ. 122§1, 123, 126§1περ.α, 128§4, 129§2, 230§2, 498§§1&2, 568 ΚΠολΔ).

Κατά τη δικάσιμο αυτή, όπως προκύπτει από τα σχετικά πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου, δεν παρέστη η πρώτη αναιρεσίβλητη και η υπόθεση αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 6.12.2010, που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας απόφασης, κατά την οποία η πρώτη αναιρεσίβλητη όφειλε να παραστεί χωρίς άλλη κλήση, αφού η αναβολή της υπόθεσης από το πινάκιο, με δεδομένο ότι είχε νόμιμα κλητευθεί κατά την αρχική δικάσιμο, επέχει θέση κλήτευσής της για τη νέα δικάσιμο.

Όμως η ως άνω αναιρεσίβλητη δεν παρέστη ούτε κατά τη δικάσιμο αυτή στο ακροατήριο του Δικαστηρίου κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το πινάκιο, όπως αυτό προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου, γι' αυτό πρέπει να δικασθεί ερήμην, αλλά να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν και αυτή παρούσα (άρθρ. 576§2 ΚΠολΔ).

3. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 67/2008 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η από 25.4.2007 έφεση της ήδη αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθ. 4/2006 οριστικής απόφασης του ΜονΠρωτΣερρών, που είχε απορρίψει την από 23.8.2005 αγωγή της με αίτημα να υποχρεωθούν σε ολόκληρο οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσίβλητοι να της καταβάλουν νομιμοτόκως το ποσό των 51.507,57 ευρώ, που της οφείλουν μετά την από μέρους της αναστροφή της μεταξύ τους σύμβασης πώλησης προς αυτή διαμερίσματος υπό κατασκευή . Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ ).

4. Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρ. 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, που στόχο έχει τη διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρ. 106 ΚΠολΔ),αλλά και την αρχή της ακρόασης των διαδίκων (άρθρ. 110§2 ΚΠολΔ), ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο και εκτιμώντας προφανώς εσφαλμένα τα διαδικαστικά έγγραφα (άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ) είτε έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 13/1995) είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, νοούνται δε ως πράγματα οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 1530/2001, ΑΠ 1225/2004), δηλαδή ισχυρισμοί που διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης (ΟλΑΠ 2/1998, ΑΠ 864/2003, ΑΠ 1072-3/2005), θα πρέπει δε, αν πρόκειται για ισχυρισμούς που δεν λήφθηκαν υπόψη, ενώ έπρεπε να ληφθούν, να προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 12/2000, ΟλΑΠ 2/2001) και μάλιστα από τον ήδη αναιρεσείοντα (ΑΠ 881/1988).

Ειδικότερα αν προσβάλλεται για τον παραπάνω λόγο απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, θα πρέπει ο ισχυρισμός που δεν αξιολογήθηκε, να είχε προταθεί παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά και να επαναφέρθηκε παραδεκτά (με λόγο έφεσης ή αναλόγως, κατά το άρθρ. 240 ΚΠολΔ, με τις προτάσεις) και στο δεύτερο βαθμό (ΑΠ 1011/1994, ΕλλΔνη 1996.131) και να αναφέρεται αυτό στο αναιρετήριο (ΑΠ 885/1994, ΑΠ 539/2003, ΑΠ 760/2004), εκτός αν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρ. 562§2 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 43/1990) ή πρόκειται για ισχυρισμό που παραδεκτά κατά το άρθρ. 527 ΚΠολΔ προτάθηκε για πρώτη φορά στην κατ' έφεση δίκη, που επίσης πρέπει να διευκρινίζεται στο αναιρετήριο.

Εξ άλλου ο λόγος αναίρεσης από το άρθρ. 559 αριθ.11γ ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα που οποιοσδήποτε από τους διαδίκους παραδεκτά επικαλέσθηκε και νόμιμα προσκόμισε προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών κατά την ανωτέρω έννοια, δηλαδή νόμιμων ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 42/2002, ΑΠ 911/2002, 1021/2002, 864/2003, 105/2005, 953/2005, ΑΠ 1874/2008), εφόσον βέβαια προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο) κατά τις παραπάνω διακρίσεις (ΑΠ 48/1986, ΑΠ 1011/1994).

Για την ίδρυση πάντως του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία όφειλε αυτό να λάβει υπόψη του κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρ. 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ (ΑΠ 1134/1993). Ωστόσο στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν στην απόφαση έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 22/2005, 1072-3/2005).

Όμως για την πληρότητα του σχετικού λόγου αναίρεσης πρέπει στο αναιρετήριο να καθορίζεται το αποδεικτικό μέσο που δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο και να εκτίθεται ότι έγινε επίκληση και παραδεκτή προσαγωγή του στο δικαστήριο της ουσίας προς απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμου, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμού, ο οποίος πρέπει επίσης να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο (ΑΠ 1535/1995, 567/1996).

Με την ένδικη από 23.8.2005 αγωγή, που παραδεκτά επισκοπείται (άρθρ. 561§1 ΚΠολΔ), η αναιρεσείουσα, ισχυριζόμενη ότι το διαμέρισμα, που με το νόμιμα μεταγεγραμμένο υπ' αριθ. …/3.7.2002 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Σιδηροκάστρου Σερρών Μαρίας Λεβέντη αγόρασε από τους αναιρεσιβλήτους (κοινοπραξία και κοινοπρακτούντα μέλη) στην οικοδομή που αυτοί εκεί κατασκεύαζαν, παρουσίαζε έλλειψη συνομολογημένης ιδιότητας, δήλωσε ότι προβαίνει σε αναστροφή της μεταξύ τους σύμβασης και ζήτησε να υποχρεωθούν σε ολόκληρο οι αντίδικοί της να της επιστρέψουν νομιμοτόκως τα ποσά που κατέβαλε για την εξόφληση του τιμήματος της πώλησης, για την κάλυψη των συμβολαιογραφικών εξόδων και για την πληρωμή των μισθωμάτων άλλου διαμερίσματος που αναγκάσθηκε να έχει μισθωμένο για τη στέγασή της κατά το από 1.6.2004 έως 31.8.2005 χρονικό διάστημα, κατά το οποίο δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει το διαμέρισμά της εξ αιτίας της έλλειψης συνομολογημένης ιδιότητάς του.

Ειδικότερα η αναιρεσείουσα θεωρεί με την αγωγή της ως έλλειψη συνομολογημένης ιδιότητας του διαμερίσματός της αυτή που προκλήθηκε από την αυθαίρετη από τους αντιδίκους της αλλαγή στην εσωτερική διαρρύθμιση του υπερκείμενου του διαμερίσματός της διαμερίσματος του τέταρτου ορόφου της οικοδομής, που είχε ως αποτέλεσμα το λουτρό του διαμερίσματος αυτού να είναι επάνω ακριβώς από το υπνοδωμάτιο του δικού της διαμερίσματος με τις εντεύθεν οχληρές γι' αυτή συνέπειες από τη χρήση του.

Σύμφωνα με τους αγωγικούς ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, οι αντίδικοί της δεσμεύτηκαν προφορικά κατά την κατάρτιση της μεταξύ τους σύμβασης ότι οι όροφοι της οικοδομής θα είχαν την ίδια εσωτερική διαρρύθμιση των χώρων τους, ώστε τα υπνοδωμάτια και τα λουτρά των υπερκείμενων διαμερισμάτων να είναι επάνω από τα υπνοδωμάτια και τα λουτρά των από κάτω διαμερισμάτων, ενώ η ίδια δέσμευση προκύπτει και από το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, με το οποίο συμφωνήθηκε ότι δεν επιτρέπεται να αλλάξει η εξωτερική εμφάνιση της οικοδομής και συνεπώς και η εσωτερική διαρρύθμιση των διαμερισμάτων της κατά την παραπάνω έννοια, αφού η εσωτερική αυτή αλλαγή συνεπάγεται αντίστοιχη εξωτερική αλλαγή στην οικοδομή και είναι έτσι αντίθετη με όσα προφορικά ή με το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο οι διάδικοι συμφώνησαν.

Ήδη η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται, κατ' εκτίμηση, με τους δυο λόγους της αίτησης αναίρεσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αγνόησε την παραπάνω καθοριστική για την ουσία της υπόθεσης δέσμευση των αναιρεσιβλήτων, καθώς και τα επιστηρίζοντα το σχετικό αγωγικό ισχυρισμό της κρίσιμα, κατά την άποψή της, έγγραφα, που προσδιορίζει με το αναιρετήριό της και είχε με επίκληση παραδεκτά προσκομίσει τόσο στο πρωτοβάθμιο όσο και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, και έτσι η απόφαση αυτή εσφαλμένα απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεσή της κατά της πρωτόδικης απόφασης που είχε επίσης αγνοήσει την ίδια δέσμευση, απορρίπτοντας αντίστοιχα ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένδικη αγωγή της.

Ωστόσο όπως ρητά διαβεβαιώνεται με την προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση και προκύπτει και από το όλο περιεχόμενό της, η απόφαση αυτή, που παραδεκτά επισκοπείται, έλαβε υπόψη της και συνεκτίμησε όλα τα επικληθέντα και νομίμως προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα, με βάση τα οποία απέρριψε ακολούθως κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας, κρίνοντας ως αναπόδεικτο τον αγωγικό ισχυρισμό της για ύπαρξη δέσμευσης, προφορικής ή γραπτής, των αντιδίκων της, ως προς τη δυνατότητα αλλαγής στην εσωτερική διαρρύθμιση του υπερκείμενου του διαμερίσματός της διαμερίσματος του τέταρτου ορόφου της οικοδομής, δεχόμενη ειδικότερα ως προς το θέμα αυτό η απόφαση, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: "...

Η ενάγουσα (αναιρεσείουσα) ισχυρίζεται ότι τον Απρίλιο του έτους 2003, σε μια από τις επισκέψεις της στο χώρο της οικοδομής διαπίστωσε ότι η κατασκευή του τέταρτου ορόφου γινόταν με διαφορετικό τρόπο από τους άλλους ορόφους της οικοδομής και μάλιστα κατά παρέκκλιση των συμφωνηθέντων, αφού το παράθυρο της τουαλέτας του διαμερίσματος του ως άνω ορόφου είχε τοποθετηθεί πάνω από την μπαλκονόπορτα του υποκείμενου διαμερίσματος της ενάγουσας, με αποτέλεσμα να διαμαρτυρηθεί στο δεύτερο εναγόμενο και να ζητήσει την αναστροφή της πώλησης για έλλειψη συνομολογημένης ιδιότητας.

Η βασιμότητα του ισχυρισμού αυτού από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδείχθηκε ... Επίσης ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι με τη διαρρύθμιση των χώρων του υπερκείμενου (και όχι υποκείμενου, όπως από προφανή παραδρομή αναγράφεται) διαμερίσματος παραβιάσθηκε ο 6ος όρος του αγοραπωλητηρίου συμβολαίου, είναι απορριπτέος ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, διότι εν όψει του ότι στον ως άνω 6ο όρο του συμβολαίου ορίζεται ότι " ρητά δηλώνουν επίσης οι συμβαλλόμενοι ότι η αγοράστρια συναινεί από τώρα όπως οι ώδε οικοπεδούχοι πωλητές και χωρίς τη σύμπραξη της αγοράστριας τροποποιούν την πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας ως προς τη διαίρεση των χώρων της πολυκατοικίας και την κατανομή των ποσοστών οικοπέδου, αλλά με τον απαραίτητο και αυστηρό όρο να μη θίγονται οι διαιρετοί χώροι και τα ποσοστά συνιδιοκτησίας της ώδε αγοράστριας, να μη βλάπτεται η στατική ικανότητα της οικοδομής και να μη θίγεται η όλη εξωτερική εμφάνισή της", οι εναγόμενοι νόμιμα άσκησαν το δικαίωμα της διαφορετικής από την αρχική διαίρεσης των χώρων της πολυκατοικίας ...

χωρίς η ενέργειά τους αυτή να θίγει τη στατική ικανότητα της οικοδομής ή την εξωτερική εμφάνισή της ... Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη ...". Με τις παραδοχές αυτές είναι σαφές ότι το Εφετείο, αξιολογώντας το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, απέρριψε ως αναπόδεικτο τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι οι αναιρεσίβλητοι, κατά τη μεταξύ τους συμφωνία, δεσμεύτηκαν ότι δεν θα άλλαζαν την εσωτερική διαρρύθμιση του διαμερίσματος του τέταρτου ορόφου της οικοδομής, έτσι ώστε, αντίθετα με τα αρχικά σχέδια που της επέδειξαν, το λουτρό του διαμερίσματος αυτού να κατασκευασθεί τελικά επάνω από το υπνοδωμάτιο του δικού της διαμερίσματος.

Δηλαδή το Εφετείο έλαβε σε κάθε περίπτωση υπόψη του τον παραπάνω ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, τον οποίο, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, αφού πρόκειται για την ουσία της υπόθεσης, απέρριψε ως αναπόδεικτο, κρίνοντας έτσι ακολούθως ότι το διαμέρισμά της δεν στερείται συνομολογημένης ιδιότητας.

Συνεπώς και οι δύο λόγοι της αίτησης αναίρεσης, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα και αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες από τους αριθμούς 8β και 11γ του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, είναι ουσιαστικά αβάσιμοι και απορριπτέοι και πρέπει έτσι η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.5.2008 αίτηση της κοινοπραξίας με την επωνυμία "Κοινοπραξία Γ. Κ..-Γ. Ν.-Γ. Γ." για αναίρεση της υπ' αριθ. 67/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 2011, και δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Μαρτίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ