353/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 353 / 2019 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 353/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πηνελόπη Ζωντανού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Θεόδωρο Τζανάκη, Νικόλαο Πιπιλίγκα Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου και Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 27 Νοεμβρίου 2018, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Τ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Σαξώνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., που κατέθεσε προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου: νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ….και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο - Δημήτριο Καλαφάτη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/2/2015 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ιλίου, Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 74/2016 του ίδιου Δικαστηρίου και 10719/2017 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26/2/2017 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 26. 2. 2017 και με αριθμό κατάθεσης 21124/41/2018 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών υπ`αριθ.10719/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο δίκασε ως Εφετείο, με την οποία έγινε τυπικά και κατ` ουσία δεκτή η από 25.7.2016 και με αριθ. κατάθεσης 68212/2958/2016 έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου κατά της υπ` αριθ.74/2016 απόφασης του Ειρηνοδικείου Ιλίου και μετά την εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης και εκδίκασης της από 25-2 2015 και με αριθμό κατάθεσης 23/2015 αγωγής του ήδη αναιρεσείοντος για καταβολή αποζημίωσης εκ του άρθρου 8 εδ. α του Ν.3198/1955, απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη κατ` ουσία. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ.3, 566 παρ. 1 και 144 του ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ.1 ΚΠολΔ ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ.3 ΚΠολΔ) .

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρ. 8 εδ. α` του Ν.3198/1955, μισθωτοί που συνδέονται με σχέση εργασίας αόριστης διάρκειας και έχουν συμπληρώσει δεκαπενταετή υπηρεσία στον ίδιο εργοδότη, με την έννοια του άρθρ. 6§1 του Ν. 2112/1920 ή του Β.Δ. της 18/18-7-1920 ή το προβλεπόμενο από τον οικείο ασφαλιστικό οργανισμό όριο ηλικίας και, αν δεν προβλέπεται αυτό, το 65° έτος της ηλικίας τους, αποχωρώντας από την εργασία τους με τη συγκατάθεση του εργοδότη, δικαιούνται το ήμισυ της οριζόμενης από το Ν. 2112/1920 ή το ανωτέρω Β.Δ.

αποζημίωσης για την περίπτωση της απροειδοποίητης καταγγελίας της σύμβασης εργασίας. Η αποζημίωση αυτή υπολογίζεται σύμφωνα με το άρθρ. 5 παρ. 1 και 2 του νόμου αυτού. Περαιτέρω, με τις διατάξεις του άρθρ. 8 εδ. β` και γ` του ίδιου νόμου, που προστέθηκαν με το άρθρ. 8§4 του ΝΔ 3789/1957 και αντικαταστάθηκαν με το άρθρ. 5§1 του Ν. 435/1976, ορίζονται τα εξής:

Μισθωτοί γενικά που υπάγονται στην ασφάλιση οποιουδήποτε ασφαλιστικού οργανισμού για τη χορήγηση σύνταξης, εφόσον συμπλήρωσαν ή συμπληρώνουν τις προϋποθέσεις για τη λήψη πλήρους σύνταξης γήρατος, μπορούν, εάν μεν έχουν την ιδιότητα του εργατοτεχνίτη να αποχωρούν από την εργασία, εάν δε έχουν την ιδιότητα του υπαλλήλου είτε να αποχωρούν είτε να απομακρύνονται από την εργασία από μέρους του εργοδότη τους.

Σε όλες τις ανωτέρω περιπτώσεις, οι μεν επικουρικά ασφαλισμένοι λαμβάνουν τα 40%, οι δε μη επικουρικά ασφαλισμένοι τα 50% της αποζημίωσης, την οποία δικαιούνται σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις για την περίπτωση της απροειδοποίητης καταγγελίας της σύμβασης εργασίας από μέρους του εργοδότη. Για τη χορηγούμενη ως άνω μειωμένη αποζημίωση προς τους αποχωρούντες ή τους απομακρυνόμενους μισθωτούς εφαρμόζονται όσα ορίζονται στις διατάξεις των άρθρ. 1, 2, 3, 4, 5, 8, 7, 8, και 9 του Ν. 3198/1955, καθώς και εκείνες του Ν. 2112/1920 ή του ΒΔ της 16/18-7-1920, πλην των διατάξεων που αφορούν την προειδοποίηση.

Από την αντιπαραβολή των δύο ως άνω εδαφίων του άρθρου 8 του Ν. 3198/1955, η θέσπιση των οποίων αποσκοπούσε στην παροχή κινήτρων για την ανανέωση του προσωπικού των επιχειρήσεων με την έξοδο των παλαιών ή υπερηλίκων και την είσοδο νέων εργατοτεχνιτών ή υπαλλήλων, την ευρύτερη διατύπωση του δευτέρου εδαφίου και τη θέσπιση με το εδάφιο αυτό δυνατότητας λύσεως της εργασιακής σύμβασης με μονομερείς ενέργειες των συμβληθέντων (αποχώρηση εργαζομένου ή καταγγελία εργοδότη), στις οποίες ο νόμος προσδίδει τις ανωτέρω συνέπειες, συνάγονται τα ακόλουθα:

α) Η εφαρμογή του πρώτου εδαφίου της άνω διάταξης προϋποθέτει ρητώς μισθωτούς που συνδέονται με σχέση εργασίας αόριστης διάρκειας και δεν επεκτείνεται και σε εκείνους που η εργασιακή τους σχέση είναι ορισμένου χρόνου, όπως είναι και η σύμβαση των εργαζομένων που έχουν προσχωρήσει σε κανονισμό του εργοδότη, με τον οποίο προβλέπεται η αποχώρηση από την εργασία με τη συμπλήρωση ορίου ηλικίας. Στην περίπτωση όμως που με τον κανονισμό έχει παράλληλα, προβλεφθεί δυνατότητα πρόωρης λύσεως της σύμβασης, τότε ενυπάρχει διαλυτική αίρεση, η οποία, εφόσον πληρωθεί, η σύμβαση εργασίας μεταπίπτει εξαρχής σε αόριστου χρόνου (Ολ. ΑΠ 1110/86).

β) Σε αντίθεση προς το δεύτερο εδάφιο, για την εφαρμογή του οποίου προσαπαιτείται η συμπλήρωση των προϋποθέσεων για λήψη πλήρους σύνταξης γήρατος, το πρώτο εδάφιο δεν αξιώνει τη συνδρομή του στοιχείου αυτού,

γ) Η εφαρμογή του πρώτου εδαφίου προϋποθέτει, εκτός άλλων και τη συγκατάθεση του εργοδότη για την αποχώρηση του μισθωτού. Η συγκατάθεση αυτή πρέπει να παρέχεται πριν από την αποχώρηση του μισθωτού, δύναται δε να είναι έγγραφη ή προφορική, ρητή ή σιωπηρή, αρκεί, στην τελευταία περίπτωση, να είναι σαφής και αναμφίβολη. (ΑΠ 426/ 2016, ΑΠ 2058 /2014).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση του, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του, τα εξής, κρίσιμα, για την έρευνα των λόγων αναίρεσης, πραγματικά περιστατικά: "Ο εφεσίβλητος-ενάγων και ήδη αναιρεσείων προσελήφθη την 8-1-1996 από το εκκαλούν - εναγόμενο, ήδη αναιρεσίβλητο, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "...", που δραστηριοποιείται στον τομέα εκπαίδευσης ατόμων με νοητική υστέρηση και άλλες αναπτυξιακές ανεπάρκειες ηλικίας 4 - 25 ετών, δυνάμει συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, προκειμένου να απασχοληθεί σε αυτό ως εκπαιδευτικός ειδικής εκπαίδευσης.

Ο εφεσίβλητος απασχολήθηκε στο ως άνω νομικό πρόσωπο μέχρι την 1-9-2014,οπότε και αποχώρησε λόγω σωματικής ανικανότητας. Συγκεκριμένα, το έτος 2006 είχε υποστεί έμφραγμα μυοκαρδίου και υποβληθεί σε αγγειοπλαστική το 2006 και το 2013 και ως εκ τούτου είχε επηρεασμένη λειτουργικότητα αριστερής κοιλίας. Εξ αιτίας αυτής της καταστάσεως διεγνώσθη με ποσοστό αναπηρίας 67% και συνταξιοδοτήθηκε με προσωρινή σύνταξη αναπηρίας από το ΙΚΑ δυνάμει της με αριθμ…..9/2014/2018 από 11-9-2014 αποφάσεως του Διευθυντή του Περιφερειακού Υποκαταστήματος Συντάξεων του ΙΚΑ.

Κατά την συνταξιοδότησή του είχε συμπληρώσει 18 έτη και 7 μήνες απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη και το 48 έτος της ηλικίας του. Προκειμένου ο εφεσίβλητος να αποχωρήσει από την εργασία του την 29-8-2014 κατέθεσε έγγραφο στη γραμματεία του εκκαλούντος, στο οποίο ανέγραψε ως τίτλο "αίτηση> και είχε ως περιεχόμενο " σας γνωρίζω την αποχώρησή μου από 1-9-2014 λόγω συνταξιοδότησης".

Από το περιεχόμενο του ανωτέρω εγγράφου σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα έγγραφα της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι το εκκαλούν παρείχε την κατ` άρθρο 8 παρ.1 του νόμου 3198/1955 συναίνεσή του για την χορήγηση μειωμένης αποζημιώσεως λόγω αποχωρήσεως για τους ακόλουθους λόγους. Πρώτον, το εν λόγω έγγραφο, αντίθετα με τον τίτλο του, ουδέν αίτημα αναφέρει αλλά αντίθετα ανακοινώνει την αποχώρηση του εφεσιβλήτου από την εργασία του.

Δεύτερον, επί του εν λόγω εγγράφου δεν υπάρχει καμία μνεία, έστω χειρόγραφη που να αναγράφει ότι η αποχώρηση γίνεται αποδεκτή. Τρίτον, το εν λόγω έγγραφο κατατέθηκε στο γραφείο προσωπικού του εκκαλούντος την 29-8-2014 η οποία ήταν ημέρα Παρασκευή, η δε 1-9-2014, η οποία ήταν η ημέρα αποχωρήσεως, ήταν Δευτέρα .

Συνεπώς κρίνεται βάσιμος ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι δεν δόθηκε σε αυτό η δυνατότητα να εναντιωθεί στην αποχώρηση. Τέταρτον, δεδομένης της άμεσης αποχώρησης του εφεσιβλήτου ( και ήδη αναίρεσείοντος) με ανακοίνωση ακριβώς πριν το Σαββατοκύριακο, κρίνεται ότι η μόνη αντίδραση εναντιώσεως που είχε εναπομείνει στο εκκαλούν ( και ήδη αναίρεσίβλητο ) ήταν η μη καταβολή της αποζημιώσεως, όπως και έπραξε. Πέμπτον, η ανακοίνωση της αποχωρήσεως κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή κρίνεται ότι έλαβε χώρα ακριβώς επειδή ο εφεσίβλητος γνώριζε ότι το εκκαλούν δεν θα χορηγούσε την συγκατάθεσή του. ....Στην προκειμένη περίπτωση από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε η συναίνεση του εκκαλούντος, ούτε και ότι αυτό αδράνησε, εφόσον ο εφεσίβλητος δεν άφησε το χρονικό περιθώριο στο εκκαλούν να απαντήσει επί της δηλώσεως αποχωρήσεώς του και κατά συνέπεια δεν πληρούται η κατ `άρθρον 8 παρ.1 του νόμου 3198/1955 " Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως των περί καταγγελίας της σχέσεως εργασίας διατάξεων" συγκατάθεση του εργοδότη".

Με βάση τις σκέψεις αυτές το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε κατ` ουσία την έφεση του εναγομένου-αναιρεσιβλήτου, εξαφάνισε την πρωτοβάθμια απόφαση, η οποία είχε κρίνει νόμιμη και είχε δεχθεί κατ` ουσία την αγωγή, και αφού κράτησε και δίκασε την ένδικη αγωγή του ενάγοντος- αναιρεσείοντος για επιδίκαση της αποζημίωσης που προβλέπεται από το άρθρο 8 εδ.α του Ν.3198/1955 την απέρριψε ως αβάσιμη κατ` ουσία.

Με τις παραδοχές του αυτές το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών δεν παραβίασε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου την αναφερόμενη πιο πάνω διάταξη ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 8 εδ. α του ν.3198/1955.Διέλαβε δε στην απόφασή του πλήρεις σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, όσον αφορά το ουσιώδες ζήτημα της ανυπαρξίας της συγκατάθεσης του εναγομένου- αναιρεσιβλήτου , ρητής ή σιωπηρής υπό την έννοια της σαφούς και αναμφίβολης, πριν την αποχώρηση του ενάγοντος-αναιρεσείοντος μισθωτού.

Τούτο, διότι ,από τις παραδοχές του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο δίκασε ως Εφετείο, σαφώς προκύπτει ότι το αναιρεσίβλητο -εναγόμενο ουδόλως πριν την υποβολή της παραίτησης εκ μέρους του αναιρεσείοντος την 29-8-2014, ημέρα Παρασκευή, παρείχε την συναίνεσή του ρητά ή σιωπηρά στην αποχώρηση του ενάγοντος-αναιρεσείοντος, που έλαβε χώρα την 1-9-2014, ημέρα Δευτέρα και τη λήψη από αυτόν της αποζημίωσης, η δε τυχόν υποβολή στο πληροφοριακό σύστημα "ΕΡΓΑΝΗ" από το εναγόμενο - αναιρεσίβλητο την ημέρα της οικειοθελούς αποχώρησης του ενάγοντος- αναιρεσείοντος (1-9-2014) του εντύπου της οικειοθελούς αποχώρησης αυτού, υπογεγγραμμένου μόνο από το εναγόμενο- αναιρεσίβλητο, δεν ασκεί έννομη επιρροή στο κρίσιμο ζήτημα της ύπαρξης της συγκατάθεσης (σιωπηρής με την έννοια της σαφούς και αναμφίβολης) του εναγομένου -αναιρεσιβλήτου, διότι αυτή η συμπεριφορά του εναγομένου -αναιρεσιβλήτου, και αληθής υποτιθέμενη ,εκδηλώθηκε μετά την αποχώρηση .Αντιθέτως από το σύνολο των παραδοχών, όπως αυτές πιο πάνω διατυπώνονται, προκύπτει σαφώς ότι στο αναιρεσίβλητο- εναγόμενο η μόνη αντίδραση εναντιώσεως, που είχε απομείνει, στη δήλωση αποχώρησης του ενάγοντος-αναιρεσείοντος, ήταν η μη καταβολή της αποζημίωσης.

Τούτο γιατί η συναίνεση του εργοδότη, η οποία συνιστά συμφωνία ,πρέπει να χορηγηθεί, έστω και σιωπηρά πριν από και όχι ταυτόχρονα ή μετά την αποχώρηση του μισθωτού από την εργασία του, άλλως δεν συνιστά συγκατάθεση, αλλά αποδοχή του δικαιώματος του μισθωτού να καταγγείλει ο ίδιος τη σύμβαση εργασίας. Η εν λόγω δε προϋπόθεση δεν αναφέρεται στο εκ του νόμου δικαίωμα του εργαζομένου να καταγγείλει τη σύμβαση, αλλά αφορά την ανάληψη από τον εργοδότη της δαπάνης (κόστους) αποζημιώσεως, που διαφορετικά δεν θα είχε Η προϋπόθεση αυτή δεν αποδείχθηκε ότι υφίστατο κατά τις σαφείς παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης.

Την έννοια αυτή (μη ύπαρξη συγκατάθεσης του αναιρεσίβλητου ,πριν τη δήλωση αποχώρησης του αναιρεσείοντος, στην αποχώρηση του τελευταίου και τη λήψη από αυτόν της αποζημίωσης) έχει η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι "...η μόνη αντίδραση εναντιώσεως που είχε εναπομείνει στο εκκαλούν- εναγόμενο (ήδη αναιρεσίβλητο) ήταν η μη καταβολή της αποζημιώσεως, όπως και έπραξε....Η ανακοίνωση της αποχωρήσεως κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, κρίνεται ότι έλαβε χώρα ακριβώς επειδή ο εφεσίβλητος (ήδη αναιρεσείων)γνώριζε ότι το εκκαλούν(ήδη αναιρεσίβλητο) δεν θα χορηγούσε τη συγκατάθεση του...").

Από την παραδεκτή δε κατ`άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση του δικογράφου της ένδικης αγωγής προκύπτει ότι ο ενάγων (ήδη αναιρεσείων) δεν θεμελιώνει την ένδικη αξίωσή του από το άρθρο 8 εδ.α του ν.3198/1955 σε καταχρηστική κατ` άρθρο 281 ΑΚ άρνηση του εναγομένου (ήδη αναιρεσίβλητου) να συναινέσει στην αποχώρησή του .Επομένως, ορθά στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιλαμβάνονται αιτιολογίες ως προς το λόγο άρνησης του εναγομένου (ήδη αναιρεσίβλητου) να συναινέσει στην αποχώρηση του αναιρεσείοντος - ενάγοντος, ώστε να ελεγχθεί αν η άρνηση αυτή είναι καταχρηστική.

Συνακόλουθα η προσβαλλόμενη απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης για την αιτία αυτή. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος του με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια εκ του άρθρου 560 αρ. 1 ΚΠολΔ (και όχι του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ όπως από παραδρομή αναφέρεται στην αίτηση αναίρεσης)για παραβίαση της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 8 εδ.

α του ν.3198/1955, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι δεν συνέτρεχε λόγος εφαρμογής της, επειδή το εναγόμενο ήδη αναιρεσίβλητο δεν είχε χορηγήσει πριν την αποχώρηση του ενάγοντος ήδη αναιρεσείοντος τη συγκατάθεση- συναίνεσή του για την αποχώρηση του τελευταίου και την λήψη από αυτόν της αποζημίωσης. Ο ίδιος (δεύτερος) λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος του με το οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια εκ του άρθρου 560 αρ. 6 ΚΠολΔ (και όχι του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ όπως από παραδρομή αναφέρεται στην αίτηση αναίρεσης) είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα της μη ύπαρξης, πριν την αποχώρηση του ενάγοντος ήδη αναιρεσείοντος, συγκατάθεσης- συναίνεσης του εναγομένου ήδη αναίρεσιβλήτου στην αποχώρηση του πρώτου και την λήψη από αυτόν της αποζημίωσης.

Περαιτέρω ο πρώτος λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ.11 ΚΠολΔ (μη λήψη υπόψη από την προσβαλλόμενη απόφαση αποδεικτικού μέσου που ο αναιρεσείων είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει) είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Τούτο γιατί δεν ιδρύεται ο παρών λόγος αναίρεσης επί της προσβαλλόμενης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο δίκασε ως Εφετείο ,εφόσον οι αναφερόμενοι στο άρθρο 560 ΚΠολΔ λόγοι αναίρεσης κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται επί εφέσεων κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων είναι περιοριστικοί.

Κατ` ακολουθία των ανωτέρω και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, που ηττήθηκε, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το αίτημα του που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά συνεδρίασης του παρόντος δικαστηρίου, ο οποίος (αναιρεσίβλητος) εκπροσωπήθηκε στο δικαστήριο από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του, αλλά δεν κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26.2.2017 και με αριθμό κατάθεσης 21124/41/2018 αίτηση αναίρεσης της 10719/2017 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή χιλίων εκατό (1100) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Φεβρουαρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26Μαρτίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ