352/2022 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 352 / 2022 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 352/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, Μαρία Ανδρικοπούλου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη και Παναγιώτη Βενιζελέα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Νοεμβρίου 2021, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ. Μ. του Γ., κατοίκου ... και 2) Γ. Μ. του Χ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κοτζαμανίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Τ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-12-2013 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείου Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22/2017 του ίδιου Δικαστηρίου και 4/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28-1-2020 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την προσκομιζομένη από τους αναιρεσείοντες υπ' αριθμ. 2016/6-11-2020 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Λάρισας Α. Κ. αποδεικνύεται ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της από 28/1/2020 ένδικης αίτησης αναίρεσης, με πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου περί ορισμού του Α-2 τμήματος ως αρμοδίου για την εκδίκαση αυτής, πράξη του Προέδρου του Α-2 Τμήματος περί ορισμού δικασίμου της αίτησης την αναφερόμενη στην αρχή της απόφασης και κλήση για συζήτηση, επιδόθηκε με επιμέλεια των αναιρεσειόντων στον αναιρεσίβλητο. Όμως ο τελευταίος δεν εμφανίστηκε στη δικάσιμο αυτή, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά της στο πινάκιο και γι' αυτό, αφού κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, θα πρέπει το δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης, παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

Με την ανωτέρω αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθμ. 4/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, το οποίο δέχθηκε την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της υπ' αριθμ. 22/2017 απόφασης του Ειρηνοδικείου Τρικάλων και αφού εξαφάνισε την απόφαση αυτή, ακολούθως δέχθηκε εν μέρει την από 6/12/2013 αγωγή του αναιρεσιβλήτου κατά των αναιρεσειόντων. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί για το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1,3 Κ.Πολ.Δ.).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 681 και 694 ΑΚ προκύπτει ότι με τη σύμβαση έργου ο ένας συμβαλλόμενος, που καλείται εργολάβος, αναλαμβάνει την υποχρέωση να εκτελέσει το έργο που συμφωνήθηκε και ο αντισυμβαλλόμενος του, που καλείται εργοδότης, να καταβάλει την συμφωνημένη αμοιβή με την παράδοση του έργου, δηλαδή ο εργολάβος, κατ' εξαίρεση όσων ορίζονται για τις αμφοτεροβαρείς συμβάσεις, υποχρεούται σε προεκπλήρωση της κύριας παροχής του, εκτός αν συμφωνήθηκε διαφορετικά, αφού η υποχρέωση της προεκπλήρωσης αποτελεί ρύθμιση ενδοτικού δικαίου (Α.Π. 1287/2018).

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αρ. 1 εδ. α' Κ.Πολ.Δ., η οποία είναι ταυτόσημη με την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 εδ. α Κ.Πολ.Δ., κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με εσφαλμένη εφαρμογή (ΟλΑΠ 7/2006, ΟλΑΠ 4/2005).

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός πρέπει να καθορίζονται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή της (ΟλΑΠ 20/2005, ΟλΑΠ 32/1996), αλλιώς ο λόγος αυτός είναι αόριστος και γι' αυτό απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Επίσης κατά την διάταξη του άρθρου 560 αρ. 6 Κ.Πολ.Δ., η οποία είναι ταυτόσημη με την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., κατά των ιδίων ανωτέρω αποφάσεων αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα, που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζητήματα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι να μην μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν εφαρμόσθηκε.

Ειδικότερα, ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που, είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της. Αντίφαση δε στις αιτιολογίες υπάρχει, όταν τα πραγματικά περιστατικά, που αναγράφονται σε αυτήν και στηρίζουν το αποδεικτικό της πόρισμα για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων, που τείνει στη θεμελίωση ή κατάλυση του επιδίκου δικαιώματος, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της συγκεκριμένης ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Ελλείψεις όμως αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (ΑΠ 695/2020). Για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες, έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή πού εντοπίζονται οι αντιφάσεις (Ολ ΑΠ 20/2005).

Στην προκείμενη περίπτωση, το ως εφετείο δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο δέχθηκε, με την προσβαλλομένη απόφασή του, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο εκ των διαδίκων Χ. Μ. (ήδη πρώτος αναιρεσείων) ... ετύγχανε..... το έτος 2011 κύριος ενός οικοπέδου εμβαδού 2850 τ.μ.

κειμένου εντός του οικισμού ... του Νομού… ... εντός του οποίου και σε διαιρετό αυτού τμήμα εκ 1.305,87 τ.μ. υφίσταται οικία, εμβαδού 120 τ.μ., η οποία... προϋφίσταται του έτους 1955. Την 1η Σεπτεμβρίου 2011, υπεγράφη μεταξύ του μη διαδίκου στην παρούσα δίκη C. L. και του πρώτου εναγομένου, Χ. Μ. του Γ., η με την ίδια ημεροχρονολογία σύμβαση έργου, στα πλαίσια της οποίας ο πρώτος με την ιδιότητα του εργολάβου ανέλαβε την κατασκευή και θερμομόνωση της στέγης της εν λόγω οικίας, έναντι της συνομολογηθείσας αμοιβής εκ 4.296, 00 ευρώ, η εκτέλεση δε του έργου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα "εξοικονόμηση κατ' οίκον" του Εθνικού Ταμείου Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης, σύμφωνα με την απόφαση υπαγωγής 7-20110714555.

Ακολούθως, στις 23-10-2011, εξεδόθη από τον ανωτέρω εργολάβο το υπ' αριθμ. …/23-10-2011 τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών, για εργασίες τοποθέτησης θερμομόνωσης στέγης, ποσού 3.492,70 ευρώ πλέον του ποσού των 803,32 ευρώ για Φ.Π.Α. (23%) και συνολικά για το ποσό των 4.296,02 ευρώ. Οι διάδικοι ερίζουν σφόδρα αναφορικά με το είδος των εργασιών που κλήθηκε να εκτελέσει στην ανωτέρω οικία ο ενάγων (ήδη αναιρεσίβλητος) διατεινόμενος ο τελευταίος ότι κλήθηκε από τον δεύτερο εναγόμενο Γ.

Μ. (ήδη δεύτερο αναιρεσείοντα) να προβεί στην επιδιόρθωση της στέγης αντί συμφωνηθέντος τιμήματος 13 ευρώ ανά τ.μ. Εξ ετέρου οι εναγόμενοι διατείνονται ότι η εκτέλεση του συμφωνηθέντος έργου από τον εργολάβο C. L. έγινε επιτυχώς πλήν όμως... ο ενάγων κλήθηκε από τον Γ. Μ. προκειμένου να γίνει το ανέβασμα και η τοποθέτηση κεραμιδιών στις δύο βεράντες της οικίας...

Κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, ο αγωγικός ισχυρισμός περί της αναφερόμενης σύμβασης έργου, αναφορικά με την αποπεράτωση της στέγης της εν λόγω οικίας..... αξιολογείται ως ουσιαστικά βάσιμος. Πλέον ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων, εντός του μηνός Οκτωβρίου 2011, προέβη σε (α) καθαίρεση της υπάρχουσας στέγης και δη σε αφαίρεση των κεραμιδιών, σε συντήρηση του υπάρχοντος ξύλινου φορέα, την τοποθέτηση του θερμομονωτικού υλικού και ακολούθως την εκ νέου τοποθέτηση των κεραμιδιών, αντί συμφωνηθείσας αμοιβής ύψους 13,00 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο και συνολικά (151,12 τ.μ., Χ 13,00 ευρώ =) 1.964,56 ευρώ...

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2011, βοηθοί εκπληρώσεως του ενάγοντος και συγκεκριμένα οι υιοί αυτού προέβησαν σε συμπλήρωση των ήδη υπαρχόντων χτισμάτων, προκειμένου να καλυφθεί υπάρχουσα υψομετρική διαφορά, ώστε να επιτευχθεί η αρτιότερη έδραση της στέγης, με συμφωνηθείσα κατ' αποκοπή αμοιβή ύψους 120,00 ευρώ...

Αποδείχθηκε ότι οι εναγόμενοι, παρότι παρέλαβαν προσηκόντως ολοκληρωμένο το έργο που αφορούσε στη στέγη... δεν εξόφλησαν τη συμφωνηθείσα αμοιβή του ενάγοντος, απορριπτόμενου του ισχυρισμού τους περί ανυπαρξίας οποιασδήποτε άλλης (πλην της επικεράμωσης των δύο βεραντών) σύμβασης έργου μεταξύ των ιδίων και του ενάγοντος εκ του λόγου ότι είχε ήδη εκδοθεί και αποπληρωθεί το αναγραφέν στο εκδοθέν τιμολόγιο του ανωτέρω εργολάβου ποσό, αφού η έκδοση του σχετικού τιμολογίου αλλά και η υπογραφή του σχετικού ως άνω συμφωνητικού δεν επάγεται άνευ ετέρου τη βασιμότητα του σχετικού ισχυρισμού τους περί άρτιας εκ μέρους του αρχικού εργολάβου εκτέλεσης του έργου και την ανυπαρξία οποιαδήποτε άλλης συμβάσεως, πέραν του ότι η εξόφληση του εν λόγω ποσού στον εργολάβο C.

L.δεν αποδείχθηκε με ασφάλεια από κάποιο αποδεικτικό στοιχείο....". Στη συνέχεια, το ως εφετείο δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο, κατά παραδοχήν άλλων λόγων έφεσης των αναιρεσειόντων, με τους οποίους αυτοί παραπονούντο για άλλα, μη προσβαλλόμενα με την αίτηση αναίρεσης, κεφάλαια της πρωτόδικης απόφασης, εξαφάνισε καθ'ολοκληρίαν την πρωτόδικη απόφαση,(με την οποία είχαν γίνει επίσης δεκτά τα ίδια ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε και το Μονομελές Πρωτοδικείο, ως προς τις δύο επίδικες συμβάσεις έργου) και έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή του αναιρεσιβλήτου, εκτός των άλλων, και κατά τα ανωτέρω ποσά των 1.964,56 ευρώ για την επιδιόρθωση της στέγης και των 120 ευρώ για την συμπλήρωση των τοίχων της οικίας προς κάλυψη της υπάρχουσα υψομετρικής διαφοράς, ώστε να επιτευχθεί αρτιότερη έδραση της στέγης αυτής.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το εφετείο, δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον διέλαβε σ' αυτήν την απαιτούμενη αιτιολογία, που ανταποκρίνεται στο πραγματικό των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 681 και 694 ΑΚ, που προαναφέρθηκαν, και καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής εφαρμογής τους, τις οποίες έτσι δεν παραβίασε εκ πλαγίου.

Τούτο δε γιατί με συνοπτικές μεν αλλά σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες αναφέρονται την απόφαση τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν το σαφώς διατυπούμενο αποδεικτικό της πόρισμα ότι μεταξύ των αναιρεσειόντων ως εργοδοτών και του αναιρεσιβλήτου ως εργολάβου καταρτίστηκαν, το Σεπτέμβριο και Οκτώβριο 2011 δύο συμβάσεις έργου, αφορώσες την ύψωση των τοίχων της οικίας, ώστε να γίνει καλύτερη έδραση της στέγης και για την θερμομόνωση της στέγης, η πρώτη, και την επιδιόρθωση της στέγης, η δεύτερη, έργα τα οποία εκτελέστηκαν από τον αναιρεσίβλητο και παραδόθηκαν στους αναιρεσείοντες, οι οποίοι δεν έχουν καταβάλει στον αναιρεσίβλητο την εργολαβική αμοιβή του, ενώ σαφώς διαλαμβάνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, παρά την υπογραφή έγγραφης σύμβασης έργου για την θερμομόνωση της στέγης με τρίτο μη διάδικο πρόσωπο και την έκδοση από αυτόν σχετικού τιμολογίου παροχής υπηρεσιών, το έργο της θερμομόνωσης της στέγης δεν εκτελέστηκε από το πρόσωπο αυτό.

Ουδεμία δε αντίφαση υπάρχει στις ως άνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, αφού σαφώς προκύπτει από αυτές ότι το έργο ανύψωσης των τοίχων της οικίας προηγήθηκε του έργου της τοποθέτησης θερμομόνωσης στην στέγη. Επομένως, ο πρώτος λόγος, από τον αρ. 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια με την αιτίαση ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τα άρθρα 681 και 694 Α.Κ. καθώς και τον Οδηγό Εφαρμογής του Προγράμματος Εξοικονόμηση κατ' οίκον στις σελίδες 27, 28, 29 και 30 παρ.

ε' και η' αυτού, ο οποίος οδηγός στηρίζεται στην εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου, που έχει διαμορφωθεί κατ' εξουσιοδότηση του Ν. 3661/2008 με τον Κανονισμό Ενεργειακής Απόδοσης Κτηρίων (ΚΕΝΑΚ Δ6/Β/5825/30-3-2010) και το Π.Δ. 100/2010 για τους Ενεργειακούς Επιθεωρητές, και έτσι δεν δέχθηκε ότι η επισκευή της στέγης της οικίας έγινε από τον L.

C.στο πλαίσιο του προγράμματος "Εξοικονομώ κατ' οίκον", για το οποίο, όπως αναφέρεται στο …./23-10-2011 τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών του τελευταίου, το οποίο εξοφλήθηκε ολοσχερώς από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, επιδοτήθηκαν με το ποσό των 5.250 ευρώ και επίσης εσφαλμένα δέχθηκε ότι δεν εκτελέστηκε το έργο από τον L.

C., με τη αιτιολογία ότι δεν αποδεικνύεται ότι τον εξόφλησαν οι αναιρεσείοντες, ενώ έπρεπε να δεχθεί ότι επειδή το έργο είχε ενταχθεί στο Πρόγραμμα Εξοικονομώ κατ' Οίκον η πληρωμή θα γινόταν μέσω της από 10/11/2011 εξουσιοδότησης εξόφλησης δαπανών. Ο λόγος αυτός είναι αόριστος και γι' αυτό απαράδεκτος, καθόσον οι αναιρεσείοντες δεν αναφέρουν την συγκεκριμένη διάταξη ουσιαστικού δικαίου του Ν. 3661/2008 και του Π.Δ. 100/2010, που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο Πρωτοδικείο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή τόσον των διατάξεων αυτών, όσον και των διατάξεων των άρθρων 681 και 694 Α.Κ., υπό την επίκληση δε παραπόνου από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

πλήττουν απαραδέκτως (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του Πρωτοδικείου ότι το έργο δεν το εκτέλεσε ο L. C. αλλά ο αναιρεσίβλητος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου αυτής στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

Θέμα επιβολής των δικαστικών εξόδων σε βάρος κάποιου δεν τίθεται, γιατί ο αναιρεσίβλητος, που νικά, δεν παραστάθηκε και δεν υπέβαλε σχετικό αίτημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 28/1/2020 αίτηση των 1) Χ. Μ. και 2) Γ. Μ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Και -Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου αυτής στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Ιανουαρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 1η Μαρτίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ