Legislator Case Law & Legislation
352/2014 AI generated

352/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Case Number 352/2014
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date

Legislator summary

AI generated

Απόφαση 352 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 352/2014

Legislator headnote

AI generated

352/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece): Απόφαση 352 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 352/2014

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 352 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 352/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, ως ειδικού διαδόχου της αρχικά εναγόμενης Εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΥΛΙΚΟΥ Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "Ο.Δ.Δ.Υ. Α.Ε.", το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Κωνσταντίνο Παπαγεωργίου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Α. του Α., 2) Α. Α. του Γ., 3) Π. Β. του Ι., 4) Ζ. Β. του Δ., 5) Δ. Γ. του Γ., 6) Δ. Δ. του Γ., 7) Γ. Ζ. του Π., 8) Χ. Η. του Σ., 9) Β. Η. του Α.-Η., 10) Π. Θ. του Κ., 11) Α. Κ. του Γ., 12) Σ. Κ. του Γ., 13) Σ. Κ. του Κ., 14) Δ. Κ. του Γ., 15) Ι. Κ. του Β., 16) Ν. Λ. του Π., 17) Π. Λ. του Μ., 18) Δ. Μ. του Κ., κατοίκων ....

Ο υπό στοιχείο 17 αναιρεσίβλητος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Άπαντες οι λοιποί εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φώτιο Κλαουδάτο και κατέθεσαν προτάσεις.

Στο σημείο αυτό, ο συνήγορος των ως άνω αναιρεσιβλήτων, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο δήλωσε ότι ο υπό στοιχείο 17 αναιρεσίβλητος Π. Λ. του Μ. απεβίωσε στις 11/10/2008 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό 100/1/2008 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου Άνω Λιοσίων, και την παρούσα δίκη συνεχίζουν οι μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτού α) Σ. Ι. χήρα Π. Λ. το γένος Π. Τ., ) Μ. Λ. του Π., ) Μ. Λ. του Π., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω δικηγόρο και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2/11/2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1110/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4503/2012 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 28/11/2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 10/10/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του πρώτου και την παραδοχή των λοιπών αναιρετικών λόγων της ένδικης αίτησης του Ελληνικού Δημοσίου, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4503/2012 τελεσίδικης απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 249 Κ.Πολ.Δ., αν η διάγνωση της διαφοράς εξαρτάται εν όλω ή εν μέρει από την ύπαρξη ή ανυπαρξία μιας έννομης σχέσης ή την ακυρότητα ή τη διάρρηξη μιας δικαιοπραξίας, που συνιστά αντικείμενο άλλης δίκης εκκρεμούς σε πολιτικό ή διοικητικό δικαστήριο ή από ζήτημα που πρόκειται να κριθεί ή κρίνεται από διοικητική αρχή, το δικαστήριο μπορεί αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την αναβολή της συζήτησης εωσότου περατωθεί τελεσίδικά ή αμετάκλητα η άλλη δίκη ή εωσότου εκδοθεί από τη διοικητικά αρχή απόφαση που δεν μπορεί να προσβληθεί. Από τη διατύπωση και το σκοπό της διατάξεως αυτής, η οποία έχει θεσπισθεί χάριν οικονομίας χρόνου και δαπάνης και προς αποφυγήν εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων, μπορεί δε να εφαρμοσθεί και στην αναιρετική δίκη, παρά τη μη ρητή αναφορά στο άρθρο 573 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.,ότι στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση εφαρμόζονται και οι διατάξεις του άρθρου 249 Κ.Πολ.Δ., γιατί η απαρίθμηση στο πρώτο άρθρο δεν είναι αποκλειστική, προκύπτει, ότι εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, να διατάξει την αναβολή (αναστολή) της δίκης, όταν η διάγνωση της διαφοράς, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του, εξαρτάται εν όλω ή εν μέρει από την επίλυση του νομικού ζητήματος, το οποίο αποτελεί αντικείμενο άλλης δίκης ενώπιον του ίδιου δικαστηρίου και συναρτάται με έννομη σχέση, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη γέννηση του επιδίκου δικαιώματος, ενώ παράλληλα η διάγνωση στην άλλη δίκη του νομικού αυτού ζητήματος, θα συντελέσει στην επιτάχυνση της πορείας της δίκης και στην ασφαλέστερη διάγνωση του ζητήματος αυτού. Στην προκείμενη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, με την υπ' αριθμ. 4503|2012 απόφασή του, δέχθηκε, ότι η μη χορήγηση στους ενάγοντες ,οι οποίοι συνδέονται με το εναγόμενο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και πληρούν τη μοναδική προϋπόθεση που τίθεται από το νόμο, (την υπαγωγή τους στο μισθολόγιο του προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης), της παροχής των 176 ευρώ του άρθρου 14 του Ν. 3016 / 2002, συνιστά παραβίαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος) και ότι για την επιδίκαση σ' αυτούς της εν λόγω παροχής, η οποία διατηρήθηκε ως προσωπική διαφορά, με το άρθρο 24 παρ. 2 του Ν. 3205/2003, μετά την κατάργηση του άρθρου 14 του Ν. 3016/2002, με το άρθρο 28 παρ. 4 του Ν. 3205/2003, δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι οι ενάγοντες ελάμβαναν, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, άλλη πρόσθετη παροχή, όπως είναι η πρόσθετη αμοιβή, βάσει της υπ' αριθμ. 2065240|6952|022|1990 απόφασης του Υπουργού των Οικονομικών, με το όνομα "Δικαίωμα βεβαίωσης και είσπραξης εσόδων υπέρ τρίτων" , που είναι υπέρτερη του ποσού των 176 ευρώ, αλλ' όμως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το είδος και τις συνθήκες της παρεχόμενης εργασίας των υπαλλήλων του εναγομένου και τυγχάνει απολύτως και καταφανώς ετεροειδής προς την επίδικη του άρθρου 14 του Ν.3016/2002. Κατ' ακολουθίαν των παραδοχών αυτών, το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, αφού εξαφάνισε την απόφαση του Ειρηνοδικείου, με την οποία είχε απορριφθεί η ένδικη αγωγή, γιατί η επίδικη παροχή συμψηφίζεται με την ειδική αμοιβή του άρθρου 5 παρ. 4 του Ν. 2229/1994 ,τη δέχθηκε εν μέρει και υποχρέωσε το εναγόμενο να καταβάλει στους ενάγοντες την παροχή των 176 ευρώ, του άρθρου 1 του Ν. 3016/2002. Την κρίση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας προσβάλλει το αναιρεσείον, κατά βάση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., για παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου των διατάξεων των άρθρων 4 παρ. 1 του Συντάγματος, 13 του Ν. 2738/1999, 14 του Ν. 3016/2002, 13 του Ν. 2470/1997 ,24 παρ. 2 και 3 και 28 παρ. 4 του Ν. 3205/2003. Όμως ,η ευδοκίμηση ή μη του λόγου αυτού αναιρέσεως, εξαρτάται από την κρίση για το ζήτημα, της επέκτασης ή μη, κατ' εφαρμογή της συνταγματικής αρχής της ισότητας (άρθρα 4 παρ. 1 του Συντάγματος) ,της χορήγησης της παροχής των 176 ευρώ και σε κατηγορίες υπαλλήλων για τους οποίους δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 14 του Ν. 3016/2002, το οποίο, ως ζήτημα εξαιρετικής σημασίας ,διότι αφορά σε μεγάλη κατηγορία εργαζομένων στο Δημόσιο, τους ΟΤΑ και τα λοιπά Ν.Π.Δ.Δ., έχει παραπεμφθεί στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με την 2233/2013 απόφαση του Β1 Τμήματος ,έχει δε ορισθεί δικάσιμος , προς συζήτηση αυτού, η 10η Απριλίου 2014.

Συνεπώς, για την ενότητα της νομολογίας και την αποφυγή εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων, συντρέχει νόμιμη κατ' ουσίαν περίπτωση, όπως αναβληθεί (ανασταλεί), κατ' άρθρο 249 Κ.Πολ.Δ. η έκδοση αποφάσεως τόσο για τον πρώτο (και βασικό) λόγο αναίρεσης, όσο και για τους λοιπούς, περί παραγραφής (κατά ένα μέρος), της ένδικης αξίωσης και χρόνου ενάρξεως της τοκοδοσίας, λόγους, οι οποίοι συνάπτονται άμεσα με τον πρώτο, μέχρις ότου εκδοθεί απόφαση για το ως άνω ζήτημα από την Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναβάλλει την έκδοση αποφάσεως επί της από 28-12-2012 αιτήσεως του Ελληνικού Δημοσίου, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4503|2012 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, μέχρις ότου εκδοθεί απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, για το ζήτημα που έχει παραπεμφθεί σ' αυτή με την 2233/2013 απόφαση του Β1 Τμήματος του Αρείου Πάγου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ