34/2022 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 34 / 2022 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 34/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Νικολακέα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Θεόδωρο Μαντούβαλο, Παναγιώτη Αθανασόπουλο και Ελένη Κατσούλη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 18 Μαΐου 2021, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α. Φ., χήρας Δ. Φ., κατοίκου ..., 2) Σ. Φ. του Δ., κατοίκου ..., 3) Γ. Φ. του Δ., κατοίκου ..., 4) Ν. Φ. του Γ., κατοίκου ..., 5) Γ. Φ. του Γ., κατοίκου ..., 6) Α. Ι. συζ. Σ., το γένος Γ. Φ., κατοίκου ... και 7) Α. Α. συζ. Π., το γένος Γ. Φ.. Η 1η παραστάθηκε με τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Νεκτάριο Μακρυστάθη και Μαρίας Καζαντζάκη, ο 5ος εκπροσωπήθηκε από τους ίδιους ως άνω πληρεξούσιους δικηγόρους του και οι λοιποί (2η, 3ος, 4ος, 6η και 7η) εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νεκτάριο Μακρυστάθη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)εταιρίας με την επωνυμία TROON STORAGE TANKERS INC (ΤΡΟΥΝ ΣΤΟΡΑΤΖ ΤΑΝΚΕΡΣ ΙΝΣ), που εδρεύει στην πόλη του Παναμά και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2)Δ. Γ. του Π., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Σωτηριάδη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/2/2008 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 5/3/2008 αγωγή προσώπων που δεν είναι διάδικοι στη δίκη αυτή, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3817/2009 του ίδιου Δικαστηρίου, που κήρυξε εαυτό αναρμόδιο, 5534/2011 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που ανέβαλε τη συζήτηση της υπόθεσης, 1552/2016 οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς και 411/2018 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28/11/2018 αίτησή τους και τους από 6/11/2020 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Νόμιμα φέρεται για να συζητηθεί με την από 16-12-2020 αίτηση - κλήση των αναιρεσειόντων η από 28-11-2018 (αριθ. καταθ. 233/2019) αίτηση για αναίρεση της 411/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, η συζήτηση της οποίας αρχικώς είχε προσδιορισθεί για τη δικάσιμο της 11-2-2020 και μετά από αναβολή για τη δικάσιμο της 15-12-2020, οπότε και ματαιώθηκε.

Με την από 28-11-2018 και με αριθμό κατάθεσης 233/15/2019 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η εκδοθείσα, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών 411/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς, που έκρινε επί της από 26-9-2016 και με αριθ. καταθ. 7089/469/26-9-2016 έφεσης των πρώτης και πέμπτου των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων κατά της 1552/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, στο οποίο, ως καθ' ύλη αρμόδιο, είχε παραπεμφθεί προς εκδίκαση η υπόθεση με την 3817/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, ενώπιον του οποίου είχε αρχικά εισαχθεί η από 5-2-2008 αγωγή των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων (στρεφόμενη και κατ' άλλων εναγομένων, μη διαδίκων στην ανοιγείσα αναιρετική δίκη).

Με την προσβαλλόμενη απόφασή του το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε, κατά παραδοχή σχετικών λόγων έφεσης, τυπικά και κατ' ουσία την ως άνω έφεση των αναιρεσιβλήτων και εξαφάνισε, κατά το μέρος που αφορούσε τους ως άνω διαδίκους, την εκκαλούμενη 1552/2016 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που είχε δεχθεί κατά ένα μέρος την αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη και είχε επιδικάσει τα αναγραφόμενα εκεί χρηματικά ποσά προς αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης αυτών από το θάνατο σε ναυτεργατικό ατύχημα του Δ.

Φ., συζύγου της πρώτης, πατέρα των δεύτερης και τρίτου και αδελφού των λοιπών εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων. Στη συνέχεια το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο κράτησε την υπόθεση κατά το μέρος αυτό, δέχθηκε κατά ένα μέρος την αγωγή ως κατ' ουσία βάσιμη και επιδίκασε σε καθέναν από τους ενάγοντες αναιρεσείοντες για την ως άνω αιτία χαμηλότερα των επιδικασθέντων πρωτοδίκως χρηματικά ποσά.

Με την ίδια ως άνω απόφαση το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσία την ασκηθείσα με ίδιο δικόγραφο από 29-9-2017 αντέφεση των εναγόντων - αντεκκαλούντων, με την οποία αυτοί ζητούσαν τη μεταρρύθμιση της οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, προκειμένου να γίνει δεκτή στο σύνολο της η αγωγή ως προς τα αιτηθέντα χρηματικά ποσά προς αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης αυτών.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 και 144 ΚΠολΔ). Είναι, συνεπώς, παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά την διάταξη του άρθρου 569 παρ. 2 ΚΠολΔ οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ως προς τα κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης και τα κεφάλαια εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτά, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στην γραμματεία του Αρείου Πάγου τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση.

Αντίγραφο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους. Κατά την έννοια της ως άνω διάταξης ως χρόνος συζήτησης της αναίρεσης, πριν από τον οποίο πρέπει να ασκηθούν οι πρόσθετοι λόγοι της, θεωρείται η δικάσιμος που αρχικά ορίσθηκε κατά το άρθρο 568 παρ. 2 ΚΠολΔ και όχι η τυχόν μεταγενέστερη δικάσιμος, που ορίσθηκε ύστερα από ματαίωση ή αναβολή της συζήτησης της υπόθεσης κατά το άρθρο 575 ΚΠολΔ, με συνέπεια, αν δεν τηρηθεί η ως άνω θεσπισμένη προθεσμία ως προς την κατάθεση αλλά και ως προς την επίδοση του δικογράφου των πρόσθετων λόγων αναίρεσης, να απορρίπτονται αυτοί κατά το άρθρο 577 ΚΠολΔ ως απαράδεκτοι για έλλειψη προδικασίας (Ολ.

ΑΠ 143/1984, 654/1984, ΑΠ 239/2018). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, η Πρόεδρος του Β2 Πολιτικού Τμήματος, όρισε δικάσιμο για τη συζήτηση της από 28-11-2018 αίτησης αναίρεσης την 11-2-2020, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της αίτησης για τη δικάσιμο της 15-12-2020, οπότε η συζήτηση αυτής ματαιώθηκε και επανήλθε προς συζήτηση κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης με την από 16-12-2020 κλήση.

Οι αναιρεσείοντες στις 15-4-2021 κατέθεσαν στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου το από 6-11-2020 δικόγραφο πρόσθετων λόγων αναίρεσης, σε χρόνο δηλαδή πολύ μεταγενέστερο από την αρχική δικάσιμο της 11-2-2020 για συζήτηση της αίτησης αναίρεσης. Έτσι, έστω και αν η κατάθεση αυτών έγινε τριάντα και πλέον ημέρες πριν από τη δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση, οι πρόσθετοι αυτοί λόγοι ασκήθηκαν εκπροθέσμως και για το λόγο αυτό πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

Σύμφωνα με το άρθρο 932 ΑΚ "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του.

Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία της αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι' αυτήν χρηματικής ικανοποίησης, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου - θύματος (τόσο της ηθικής βλάβης όσο και της ψυχικής οδύνης) και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών, χωρίς να απαιτείται η ειδικότερη αιτιολόγηση καθενός στοιχείου (ΑΠ 1414/2019, ΑΠ 838/2017).

Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ' αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης.

Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ (Ολ.

ΑΠ 10/2017, 9/2015). Και τούτο, διότι μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μία δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (ΑΠ 170/2020, ΑΠ 642/2020, ΑΠ 1414/2019).

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Πειραιώς, με την αναιρεσιβαλλόμενη 411/2018 απόφασή του, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 666 επ. ΚΠολΔ (άρθρο 82 ΚΙΝΔ), αφού προηγουμένως έκρινε, κατά τις σχετικές παραδοχές του, που δεν πλήττονται με την ένδικη αίτηση αναίρεσης, ότι υπαίτιος του επίδικου ναυτεργατικού ατυχήματος και του θανάσιμου τραυματισμού του Δ.

Φ., που προκλήθηκε από αυτό, ήταν ο δεύτερος των αναιρεσιβλήτων Δ. Γ. πλοίαρχος, κύριος του έργου και εκπρόσωπος της πρώτης των αναιρεσιβλήτων πλοιοκτήτριας εταιρίας, αναφορικά με το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης των αναιρεσειόντων, οι οποίοι περιλαμβάνονται στα πρόσωπα που αποτελούν την "οικογένεια" του θύματος, ως σύζυγος (η πρώτη), ως τέκνα (η δεύτερη και ο τρίτος) και ως αδελφοί (οι λοιποί), δέχθηκε τα εξής, που ενδιαφέρουν την παρούσα αναιρετική δίκη: "Από την παράβαση των προαναφερόμενων διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας εκ μέρους των εκκαλούντων - αντεφεσιβλήτων που είχαν ως αποτέλεσμα την έκρηξη και το θάνατο των δύο εργαζομένων και εν προκειμένω του Δ.

Φ. ηλικίας 60 ετών, εγγάμου με 2 ενήλικα τέκνα ηλικίας 28 και 29 ετών, τα συγγενικά του πρόσωπα υπέστησαν βαρύτατη ψυχική οδύνη, καθώς αυτός συμβίωνε με τη σύζυγό του και τα δύο ενήλικα τέκνα του στην ίδια οικία στην ... και συνδεόταν με σχέσεις στοργής και αγάπης. Επίσης ο θανών ήταν πολύ αγαπημένος με τα αδέλφια του, τα οποία τώρα βοηθούν οικονομικά την χήρα και τα παιδιά του, καθώς η οικογένεια δεν διαθέτει περιουσιακά στοιχεία και μισθώνει ακίνητο για τη στέγασή της, ενώ μόνο ο υιός του θανόντος εργάζεται, αφού η θυγατέρα του προσπαθεί να ολοκληρώσει τις σπουδές της.

Να σημειωθεί ότι στην περίπτωση θανατώσεως προσώπου εξετάζεται η ηλικία τόσο του θύματος όσο και των μελών της οικογένειάς του, τα οποία δοκιμάζουν ψυχική οδύνη, ενώ επιπλέον λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες προκλήθηκε η βλάβη (βλ. Πατεράκη, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης 1995 σελ. 336 και 338) και στη συγκεκριμένη περίπτωση το γεγονός ότι ο θανών απεβίωσε την ώρα της εργασίας του θεωρείται αυξητικός παράγων του ποσού της χρηματικής ικανοποίησης.

Η βαρύτητα της βλάβης δηλαδή της ψυχικής οδύνης επίσης θα ληφθεί υπόψη στη συγκεκριμένη περίπτωση καθώς ο θανών παραμορφώθηκε κατά την έκρηξη και ο υιός του τον αναγνώρισε από ένα κομμάτι καφέ ζώνης που ήταν στην φόρμα εργασίας του και δεν είχε λιώσει. Επιπλέον λαμβάνονται υπόψη οι βαρύτατες αμέλειες που περιγράφησαν παραπάνω του δευτέρου εκκαλούντος πλοιάρχου, κυρίου του έργου και εκπροσώπου της πρώτης πλοιοκτήτριας, καθώς και η έλλειψη συνυπαιτιότητας από την πλευρά του θύματος (Πατεράκη ο.π. 339 και 343).

Επομένως, το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να τους επιδικαστεί εύλογη χρηματική ικανοποίηση, η οποία ενόψει του είδους της προσβολής, της έκτασης της βλάβης, των συνθηκών του δυστυχήματος, της ηλικίας του θανόντος (60 ετών), της βαρύτητας του πταίσματος του δευτέρου εκκαλούντος, της κοινωνικής και οικονομικής θέσης, αλλά και της εν γένει κατάστασης των συγκεκριμένων διαδίκων, το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι με βάση την αρχή της αναλογικότητας πρέπει να τους επιδικασθεί χρηματική ικανοποίηση, το ύψος της οποίας πρέπει να προσδιοριστεί στο ποσό των 50.000 ευρώ ως προς την πρώτη εφεσίβλητη αντεκκαλούσα σύζυγο και από 45.000 ευρώ για καθένα από τα δύο τέκνα του θανόντος δεύτερη και τρίτο εφεσίβλητο αντεκκαλούντα και από 15.000 ευρώ για καθένα από τους αδελφούς του θανόντος.

Τα παραπάνω ποσά κρίνονται δίκαια και εύλογα κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου ύστερα από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων της υποθέσεως, χωρίς υπαγωγή σε νομική έννοια (βλ. Ολ. ΑΠ 9/2015 πλεισ. ) και σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δέχθηκε, κατά το προαναφερόμενο κεφάλαιο, ως ουσιαστικά βάσιμη τη με αριθμό 7089/26-9-2016 έφεση των αναιρεσιβλήτων κατά της 1552/2016 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που είχε επιδικάσει, για την πιο πάνω αιτία, διαφορετικά - μεγαλύτερα ποσά (90.000 ευρώ για καθέναν από τους τρεις πρώτους αναιρεσείοντες και 15.000 ευρώ για καθέναν από τους υπόλοιπους), εξαφανίζοντάς την κατά τούτο και, αφού κράτησε την υπόθεση και δίκασε κατ' ουσίαν τη με αριθμό 2475/2008 αγωγή, δέχθηκε αυτήν εν μέρει, ήτοι για τα ποσά των 50.000 ευρώ, 45.000 ευρώ, 45.000 ευρώ, 15.000 ευρώ, 15.000 ευρώ, 15.000 ευρώ και 15.000 ευρώ, αντίστοιχα, ενώ απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη τη με αριθμό 642/31-8-2017 αντέφεση των αναιρεσειόντων.

Κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο, δηλαδή με το να καθορίσει τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης των αναιρεσειόντων στα παραπάνω ποσά, παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας και υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι τα ποσά αυτά κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και τη συνείδηση για το δίκαιο, υπολείπονται καταφανώς εκείνων που συνήθως επιδικάζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις χρηματικής ικανοποίησης.

Επομένως, είναι βάσιμοι οι σχετικοί από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγοι της αναίρεσης, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση τις αιτιάσεις, ότι κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και καθ' υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας.

Το Εφετείο, κατά την εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου, διάταξης του άρθρου 932 ΑΚ καθώς και εκείνης του άρθρου 25 παρ. 1 του Συντάγματος, επιδίκασε σε αυτούς, ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης από το θανάσιμο τραυματισμό του συγγενούς τους Δ. Φ. (συζύγου, γονέα και αδελφών τους), τα ποσά αυτά, τα οποία, όμως, είναι δυνασανάλογα μικρά σε σχέση με αυτά που επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις και προκύπτουν από τις συνθήκες της αδικοπραξίας (του ναυτεργατικού ατυχήματος), με βάση τα αναφερόμενα στην απόφαση προσδιοριστικά κριτήρια για τον καθορισμό αυτής.

Μετά από αυτά, πρέπει να γίνει δεκτή η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, κατά παραδοχή, ως βάσιμων, των ως άνω λόγων της, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων της αναίρεσης, και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το κεφάλαιο που προαναφέρθηκε, και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλον Δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠΔ).

Τέλος, οι αναιρεσίβλητοι πρέπει να καταδικασθούν στην καταβολή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το σχετικό βάσιμο αίτημά τους (άρθρ. 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τους από 6-11-2020 και με αριθμό εκδ. καταθ. 46/15-4-2021 πρόσθετους λόγους αναίρεσης.

Αναιρεί την 411/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς, ως προς το κεφάλαιο που αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο κεφάλαιό της, για περαιτέρω εκδίκαση στο Μονομελές Εφετείο Πειραιώς, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός από εκείνον που εξέδωσε των παραπάνω απόφαση.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Νοεμβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Ιανουαρίου 2022.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ