34/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 34 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 34/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Χ1 2.Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΝΟΤΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Α.Ε" και τον διακριτικό τίτλο "ΝΕΤ Α.Ε", που εδρεύει στην Καλαμάτα και εκπροσωπείται νόμιμα και 3.Εταιρίας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "MEDIA FOUR ΕΠΕ", που εδρεύει στην Καλαμάτα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Παπαδημητρίου, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ψ1 και 2. Εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ε.Π.Ε.", που εδρεύει στην Καλαμάτα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ιωάννα Λεκέα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11 Ιουλίου 2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας.

Εκδόθηκε η απόφαση 115/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5 Σεπτεμβρίου 2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 4 Μαρτίου 2008 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη των αντιδίκων της στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι). Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 518 παρ. 1, 553 παρ. 1 εδάφιο β` , 564 παρ. 1 και 681 Δ παρ. 5 του ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι επί των διαφορών που αφορούν σε προσβολές από δημοσιεύματα ή ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές αναίρεση επιτρέπεται κατά των οριστικών αποφάσεων, που κατέστησαν τελεσίδικες και ασκείται από τον διαμένοντα στην Ελλάδα διάδικο μέσα σε προθεσμία δέκα πέντε ημερών, η οποία αρχίζει, αν η απόφαση μπορούσε να προσβληθεί με έφεση, από την πάροδο άπρακτης της προς έφεση προθεσμίας, που είναι επίσης, για τους διαμένοντες στην Ελλάδα, δέκα πέντε ημερών από την επίδοση της απόφασης. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ..., ...και ... αποδεικτικά επιδόσεως του δικ. επιμελητού του Πρωτοδικείου Καλαμάτας ..., η προσβαλλόμενη 115/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας επιδόθηκε στους αναιρεσείοντες, στις 11.7.2007. Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως κατατέθηκε στην γραμματεία του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας στις 6.9.2007, ήτοι ασκήθηκε μετά την πάροδο άπρακτης της προ έφεση προθεσμίας και εντός της προθεσμίας των δέκα πέντε ημερών για την άσκηση αναιρέσεως, αφού η τελευταία αυτή προθεσμία αναστέλλεται, σύμφωνα με το άρθρο 147 παρ. 7 Κ.Πολ.Δ., κατά το χρονικό διάστημα από 1. έως 31 Αυγούστου. Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε παραδεκτώς και εμπροθέσμως κατά της προσβαλλόμενης απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας.

ΙΙ). Κατά το άρθρο μόνο § 1 του ν. 1178/1981 "Περί αστικής ευθύνης του τύπου και άλλων τινών διατάξεων", ο ιδιοκτήτης κάθε εντύπου υποχρεούται σε πλήρη αποζημίωση για την παράνομη περιουσιακή ζημία, καθώς και σε χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που προξενήθηκε υπαίτια με δημοσίευμα, το οποίο θίγει την τιμή ή την υπόληψη κάθε ατόμου, έστω και αν η κατά το άρθρο 914 του ΑΚ υπαιτιότητα, η κατά το άρθρο 919 του ΑΚ πρόθεση και η κατά το άρθρο 920 του ΑΚ γνώση ή υπαίτια άγνοια συντρέχει στο συντάκτη του δημοσιεύματος ή αν ο τελευταίος είναι άγνωστος στον εκδότη ή στο διευθυντή συντάξεως του εντύπου.

Στην § 2 του ιδίου άρθρου, όπως αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο μόνο § 4 του ν. 2.243/1994, η κατά το άρθρο 932 του ΑΚ χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του αδικηθέντος από κάποια από τις προβλεπόμενες στην προηγούμενη παράγραφο πράξεις ορίζεται, εφόσον αυτές τελέσθηκαν δια του τύπου, κατά την κρίση του δικαστή, όχι κατώτερη των αναφερόμενων κατά περίπτωση ποσών.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει σαφώς, ότι αναφέρονται μόνο στην ευθύνη του ιδιοκτήτη του εντύπου, φυσικού ή νομικού προσώπου, και όχι στον συντάκτη του επιλήψιμου δημοσιεύματος ή τον εκδότη του εντύπου (αν αυτός δεν ταυτίζεται με τον ιδιοκτήτη) ή τον διευθυντή συντάξεως. Ο συντάκτης (του επιλήψιμου δημοσιεύματος), ο εκδότης (αν δεν είναι και ιδιοκτήτης του εντύπου) ή ο διευθυντής συντάξεως ευθύνονται προς αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας ή της ηθικής βλάβης που έχει προκληθεί από επιλήψιμο δημοσίευμα, κατά τις κοινές διατάξεις των άρθρων 57, 59, 914, 919, 920, 932 του ΑΚ σε συνδυασμό με τα άρθρα 361 - 363 του ΠΚ.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 57 του ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, ενώ αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται, κατά δε το άρθρο 59 του ΑΚ και στην περίπτωση του άρθρου 57 του ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφαση του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί.

Η ικανοποίηση συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα, ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις. Τέτοιο προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι και η τιμή και η υπόληψη κάθε ανθρώπου. Κατά το άρθρο 914 του ΑΚ, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, κατά το άρθρο 920 του ΑΚ, όποιος, γνωρίζοντας ή υπαίτια αγνοώντας, υποστηρίζει ή διαδίδει αναληθείς ειδήσεις που εκθέτουν σε κίνδυνο την πίστη, το επάγγελμα ή το μέλλον άλλου, έχει την υποχρέωση να τον αποζημιώσει, ενώ κατά το άρθρο 932 του ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Ακόμη κατά το άρθρο 71 ΑΚ "Το νομικό πρόσωπο ευθύνεται για τις πράξεις ή τις παραλείψεις των οργάνων που το αντιπροσωπεύουν, εφόσον η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων που τους είχαν ανατεθεί και δημιουργεί υποχρέωση αποζημίωσης.

Το υπαίτιο πρόσωπο ευθύνεται επί πλέον εις ολόκληρον". Ενώ κατά το άρθρο 926 εδ. α' ΑΚ "αν από κοινή πράξη περισσοτέρων προήλθε ζημία ή αν για την ίδια ζημία ευθύνονται παράλληλα περισσότεροι, ενέχονται όλοι εις ολόκληρον". Επίσης, σύμφωνα με τη διάταξη 361 § 1 του ΠΚ "όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις της δυσφήμησης (άρθρα 362 και 363), προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, τιμωρείται....", με τη διάταξη του άρθρου 362 του ίδιου Κώδικα "όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του τιμωρείται", και με τη διάταξη του άρθρου 363 του αυτού ως άνω Κώδικα, "αν στην περίπτωση του άρθρου 362, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται....".

Ειδικότερα, από τις αμέσως ανωτέρω διατάξεις των άρθρων 362 και 363 του ΠΚ προκύπτει, ότι για την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως απαιτείται α) ισχυρισμός ή διάδοση γεγονότος ενώπιον τρίτου σε βάρος ορισμένου προσώπου, β) το γεγονός να είναι δυνατόν να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου αυτού προσώπου, και γ) να είναι ψευδές και ο υπαίτιος να γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές.

Ως ισχυρισμός θεωρείται η ανακοίνωση προερχόμενη ή εξ ιδίας πεποιθήσεως ή γνώμης ή εκ μεταδόσεως από τρίτο πρόσωπο. Αντίθετα, διάδοση υφίσταται, όταν λαμβάνει χώρα μετάδοση της από άλλον γενομένης ανακοινώσεως. Ο ισχυρισμός ή η διάδοση επιβάλλεται να γίνεται ενώπιον τρίτου. Αυτό το οποίο αξιολογείται είναι το γεγονός, δηλαδή οποιοδήποτε συμβάν του εξωτερικού κόσμου, αναγόμενο στο παρόν ή παρελθόν, υποπίπτον στις αισθήσεις και δυνάμενο να αποδειχθεί, αντίκειται δε προς την ηθική και ευπρέπεια.

Αντικείμενο προσβολής είναι η τιμή και η υπόληψη του φυσικού προσώπου. Ο νόμος θεωρεί ως προστατευόμενο αγαθό την τιμή ή την υπόληψη του προσώπου, το οποίο είναι μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας και κινείται στα πλαίσια της συναλλακτικής ευθύτητας. Η τιμή του προσώπου θεμελιώνεται επί της ηθικής αξίας, η οποία πηγή έχει την ατομικότητα και εκδηλώνεται με πράξεις ή παραλείψεις.

Δεν αποκλείεται στην έννοια του γεγονότος να υπαχθούν η έκφραση γνώμης ή αξιολογικής κρίσεως ακόμη δε και χαρακτηρισμός οσάκις, αμέσως ή εμμέσως, υποκρύπτονται συμβάντα και αντικειμενικά εκδηλωτικά στοιχεία, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας, δηλαδή μόνον όταν συνδέονται και σχετίζονται με το γεγονός κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ουσιαστικώς να προσδιορίζουν την ποσοτική και ποιοτική του βαρύτητα, άλλως μπορεί να αποτελούν εξύβριση κατά τη διάταξη του άρθρου 361 του ΠΚ.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του, τα ακόλουθα: Ο πρώτος ενάγων, πρώτος αναιρεσίβλητος, ήταν δημοσιογράφος, συντάκτης και διευθυντής της καθημερινής τοπικής εφημερίδας "...", ιδιοκτησίας της δεύτερης ενάγουσας, δεύτερης αναιρεσίβλητης εταιρίας με την επωνυμία "Περιφερειακές Εκδόσεις ΕΠΕ", της οποίας διαχειριστής και νόμιμος εκπρόσωπος ήταν, επίσης, ο πρώτος ενάγων.

Ο πρώτος εναγόμενος, πρώτος αναιρεσείων, ήταν δημοσιογράφος και κύριος μέτοχος της τέταρτης εναγόμενης, δεύτερης αναιρεσείουσας, εταιρίας με την επωνυμία "Νότια Ελληνική Τηλεόραση ΑΕ", η οποία εξέδιδε το περιοδικό "...", που ήταν ιδιοκτησίας της πέμπτης εναγόμενης, τρίτης αναιρεσείουσας, εταιρίας με την επωνυμία "MEDIA FOUR ΕΠΕ".

Το περιοδικό ... εκδιδόταν ανά δεκαπενθήμερο και περιείχε κυρίως το πρόγραμμα του τηλεοπτικού σταθμού "ΝΕΤ ΑΕ", αλλά επιπλέον και κάποια σχόλια, κείμενα και παρατηρήσεις. Διανεμόταν δωρεάν μέσω των γραφείων της τέταρτης εναγομένης, αλλά και κάποιων καταστημάτων, κυκλοφορούσε δε σ' ολόκληρη την Μεσσηνία.

Στο τρίτο τεύχος του εν λόγω περιοδικού, που κυκλοφόρησε και αφορούσε το χρονικό διάστημα από ..., δημοσιεύτηκε στην σελίδα του και στη στήλη του με τον τίτλο ..., το ακόλουθο κείμενο : "Το τρίο της .... συμφοράς", ως επικεφαλίδα, με έντονα γράμματα, και συνέχιζε με το κείμενο : "Έχει ... ξεσαλώσει ο Ν1 και η εφημερίδα του.

Πρόκειται για ένα βρώμικο έντυπο που, απ' ότι λένε, είναι του γιατρού και έχουν βάλει μπροστά τον άπλυτο να εκφράζει τους κάθε λογής εκβιασμούς. Μέχρι τώρα το κατάφεραν, επειδή όλοι στη Μεσσηνία έχουν την άποψη, με βρώμικους να μην ασχολούνται. Επειδή τέτοια σχόλια λίγοι τα καταλαβαίνουν, αφού, οι πρωταγωνιστές είναι στα αζήτητα, καλό θα ήταν να μην ασχολούμαστε.

Όμως, αυτό το τρίο της συμφοράς των εκβιασμών, της λάσπης, του κιτρινισμού, της ανηθικότητας και της βρωμιάς, πρέπει να τερματίσει τις δραστηριότητές του. Οι εκβιασμοί, που ως τώρα είχαν γι' αυτούς καλά αποτελέσματα, έχουν τέλος. Η συγγένεια μεταξύ τους και η παντός είδους ... κολλητή σχέση τους έχει βγει στην επιφάνεια.

Όπως άλλωστε η κάθε βρωμιά που "κορφιάζει..,!". Στο τέλος του κειμένου υπήρχε το ακόλουθο σχόλιο : "Ν1, πες στο γιατρό, πως δεν υπάρχει περίπτωση να "γεννηθεί" άλλη κατάσταση αρμέγματος "πελατών"...". Δίπλα, δε, στο κείμενο και σε κάθετη σειρά, υπήρχε η φωτογραφία ενός ανθρώπου με κεφάλι χοίρου, ένα ερωτηματικό και η φωτογραφία ενός γιατρού.

Στην συνέχεια, και στο πέμπτο τεύχος του εν λόγω περιοδικού, που κυκλοφόρησε και αφορούσε το χρονικό διάστημα από ..., στην τέταρτη σελίδα του και στη στήλη με τον τίτλο "...", δημοσιεύτηκε το ακόλουθο κείμενο : "ΤΟ ΤΡΙΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ", ως επικεφαλίδα, και συνέχιζε με το κυρίως κείμενο : "Τελικά ο Ν1 και ο γιατρός έχουν πρόβλημα απ' ό,τι φαίνεται.

Δέσμιοι του άπλυτου, του βρομιάρη, του ζήτουλα (όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ζητάει δανεικά), προσπαθούν να πετύχουν εκβιαστικά "χρηματοδότηση" και "κοινωνική" αποδοχή. Το μόνο που έχουν πετύχει είναι να τους αποδέχεται ο επικαλούμενος "πρόεδρος" (και στους δημοσιογραφικούς κύκλους της Αθήνας "παγωτατζής"), ενώ η κοινωνία, απλά τους βλέπει, όπως και τα σκουπίδια της πόλης.

Δηλαδή με τη "λογική" : τι να κάνουμε υπάρχουν!". Στο τέλος του κειμένου υπήρχε το ακόλουθο σχόλιο με έντονα γράμματα : "Αντε ρε Δήμαρχε ! Μάζεψε τα σκουπίδια της πόλης, ώστε η βρώμα που κορφιάζει από το τρίο της συμφοράς να μείνει δίχως ... παρέα !". Δίπλα δε στο κείμενο, υπήρχαν οι ίδιες εικόνες, όπως και στο προηγούμενο τεύχος, δηλαδή σε κάθετη σειρά υπήρχε η φωτογραφία ενός ανθρώπου με κεφάλι χοίρου, ένα ερωτηματικό και η φωτογραφία ενός γιατρού.

Τα παραπάνω κείμενα είναι ανυπόγραφα, ωστόσο, τα είχε γράψει, όπως συνομολόγησαν όλοι οι εναγόμενοι, ο πρώτος εξ αυτών, Χ1. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι το τρίο της συμφοράς, όπως αναγραφόταν στα ανωτέρω κείμενα, αναφέρεται στους Ν1 (που κατονομάζεται), μέλος, νόμιμο εκπρόσωπο και διαχειριστή της δεύτερης ενάγουσας εταιρίας, στον πρώτο ενάγοντα, Ψ1 και στον ιατρό ..., ενώ η φράση "βρωμερό έντυπο" αναφερόταν στην εφημερίδα "...".

Και μπορεί, ωστόσο, το όνομα του πρώτου ενάγοντα να μην αναφέρεται ρητά, ωστόσο φωτογραφίζεται λεκτικά και ολόκληρος ο μεσσηνιακός λαός δεν μπορούσε να έχει καμία αμφιβολία, ότι αναφέρεται στον Ψ1, αφού αυτός μαζί με τον Ν1 εξέδιδαν την εφημερίδα "...". Όλα δε τα φυσικά πρόσωπα -διάδικοι ήταν γνωστά, λόγω της προηγούμενης δραστηριότητας τους στην κοινωνία της Μεσσηνίας, καθώς και στο δημοσιογραφικό χώρο.

Επομένως, δέχθηκε το Πολυμελές Πρωτοδικείο, προκύπτει με σαφήνεια, ότι οι λέξεις και οι φράσεις που χρησιμοποίησε ο άγνωστος συντάκτης του κειμένου είχαν σημείο αναφοράς και στόχο, μεταξύ άλλων, το πρόσωπο του πρώτου ενάγοντος και της εφημερίδας "..." και ήταν πρόσφορες να βλάψουν και πράγματι έβλαψαν την τιμή και την υπόληψη του πρώτου ενάγοντα ως ατόμου και ως επαγγελματία, καθώς, επίσης, το εμπορικό κύρος, την αξιοπιστία και την επιχειρηματική δραστηριότητα της δεύτερης ενάγουσας.

Ειδικότερα, ολόκληρο το κείμενο και των δύο τευχών, αλλά και οι φωτογραφίες που υπήρχαν δίπλα σ' αυτό και περιγράφηκαν παραπάνω, ενείχαν, κατά την αντικειμενική τους εκτίμηση, το στοιχείο της συκοφαντικής δυσφήμισης, της εξύβρισης, της λοιδορίας, του χλευασμού και της σπίλωσης της δημοσιογραφικής φήμης, της επαγγελματικής ύπαρξης και της προσωπικής υπόστασης του πρώτου ενάγοντος, καθώς και τη φήμη, το εμπορικό κύρος, την αξιοπιστία και την επιχειρηματική δραστηριότητα της δεύτερης ενάγουσας εταιρίας, παρουσιάζοντας, τον μεν πρώτο ως εκβιαστή, βρωμιάρη, ζήτουλα, άπλυτο, τη δε εφημερίδα "..." ως βρωμερό έντυπο.

Το γεγονός, ότι αναφερόταν ονομαστικά μόνο στο Ν1, χωρίς να κάνει το ίδιο και με τους ενάγοντες, δεν αναιρεί την πρόθεση του συντάκτη του κειμένου της προσβολής της τιμής και της υπόληψης του πρώτου ενάγοντος και της αξιοπιστίας και της φήμης της δεύτερης ενάγουσας, αφού από το όλο κείμενο των δύο τευχών ήταν φανερό, ότι αναφερόταν στον πρώτο ενάγοντα και στην εφημερίδα "..." "φωτογραφίζοντας τους", χωρίς να αφήνει περιθώρια να αντιληφθεί κανείς, ότι πρόκειται για άλλα πρόσωπα, πλην των εναγόντων.

Περαιτέρω, δέχθηκε το Πολυμελές Πρωτοδικείο, ότι ο συντάκτης του κειμένου ξέφυγε τελείως από το δημοσιογραφικό έργο που είναι η ενημέρωση του κοινού και η κριτική των δρώμενων, αφού με το ανωτέρω κείμενο ούτε προσέφερε κάποια είδηση στο αναγνωστικό κοινό ούτε σχολίασε κάποιο θέμα, διατυπώνοντας τις σκέψεις του και το δημοσιογραφικό του ενδιαφέρον γι' αυτό, αλλά αποκλειστικό σκοπό είχε να θίξει τον πρώτο ενάγοντα, ως φορέα ηθικής και κοινωνικής αξίας και την εφημερίδα "...", ως προς το κύρος της και την φήμη της, καθόσον μπορούσε και όφειλε, αν ήθελε να κάνει οποιαδήποτε κριτική σ' αυτούς, να χρησιμοποιήσει λέξεις και φράσεις ευπρεπείς, ενόψει και της επαγγελματικής και κοινωνικής θέσης του πρώτου ενάγοντος και όχι τις αναφερθείσες που ήταν ιδιαίτερα μειωτικές και οι οποίες δεν ήταν ούτε αναγκαίες, ούτε αντικειμενικά επιβεβλημένες, ούτε, τέλος, εξασφάλιζαν την ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού του περιοδικού.

Συνεπώς, υπήρξε ενσυνείδητη υπέρβαση του δημοσιογραφικού καθήκοντος, με άμεσο στόχο την προσβολή της τιμής και της υπόληψης του πρώτου ενάγοντος, την αξιοπιστία, τη φήμη, το κύρος και την επιχειρηματική δραστηριότητα της εφημερίδας "...", ιδιοκτησίας της δεύτερης ενάγουσας και την εκδήλωση περιφρόνησης προς το πρόσωπό τους, δίχως να ενδιαφέρει το κίνητρο που ώθησε το συντάκτη του κειμένου στην πράξη αυτή. Με βάση τα ανωτέρω, δέχθηκε το Πολυμελές Πρωτοδικείο, πως αποδείχθηκε ότι με τα ως άνω δημοσιευθέντα κείμενα προσβλήθηκε η τιμή και η υπόληψη και η εν γένει προσωπικότητα του πρώτου ενάγοντος, η αξιοπιστία, η φήμη, το κύρος και η επιχειρηματική δραστηριότητα της δεύτερης ενάγουσας ιδιοκτήτριας της εφημερίδας "...", κι' ότι η προσβολή αυτή καλυπτόταν από την αντικειμενική ευθύνη της πέμπτης των εναγομένων, ως ιδιοκτήτριας του περιοδικού, αλλά και από την υποκειμενική ευθύνη του πρώτου των εναγομένων, ως συντάκτη των κειμένων και της τέταρτης των εναγομένων, ως εκδότριας του περιοδικού και τηλεοπτικό συμπλήρωμα αυτής, δηλαδή, λόγω υπαιτιότητας των νομίων εκπροσώπων αυτής (εκδότριας) και όλοι αυτοί έχουν υποχρέωση να αποζημιώσουν τους ενάγοντες για την ηθική βλάβη, την οποία υπέστησαν.

Συνεπώς, προς αποκατάσταση της ηθικής τους βλάβης έπρεπε να τους επιδικαστεί ανάλογη χρηματική ικανοποίηση, η οποία, εν όψει του είδους και της έκτασης της προσβολής, της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των μερών και όλων γενικά των συνθηκών ανερχόταν στο εύλογο ποσό των 20.000 ευρώ για καθένα από τους ενάγοντες. Με βάση τις παραδοχές αυτές το δικαστήριο της ουσίας έκανε μερικά δεκτή την αγωγή ως προς τον πρώτο, τέταρτη και πέμπτη εναγόμενη ως κατ' ουσίαν βάσιμη και υποχρέωσε τούτους να καταβάλουν στους ενάγοντες, σε ολόκληρο ο καθένας τους, το ποσό των 20.000 ευρώ νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής και να καταχωρίσουν περίληψη της εκδοθείσας απόφασης στο αναφερόμενο περιοδικό με απειλή χρηματικής ποινής για κάθε ημέρα καθυστέρησης της δημοσίευσης. Έτσι, που έκρινε το Πολυμελές Πρωτοδικείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες στα ζητήματα, που είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και, συνακολούθως, δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις του άρθρου μόνου του ν. 1.178/1981, του άρθρου μόνου του ν. 2.243/1994 σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 37, 38, 40 (39) του α.ν. 1.092/1938, και των διατάξεων των άρθρων 57, 59, 71, 297, 299, 481, 482, 914, 920, 926, 932 του ΑΚ και δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσεως. Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.9.2007 αίτηση των Χ1 κ.λ.π για αναίρεση της 115/2007 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Νοεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Ιανουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ