348/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 348 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 348/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αβροκόμη Θούα, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου και Γεώργιο Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Δεκεμβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "... Α.Ε.", πρώην "... Α.Ε.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Σχοινά.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Π. του Κ., κατοίκου ... και 2) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Παπαγεωργίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 14-5-2007 και 27-4-2009 αγωγές του ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου η πρώτη και των ήδη αναιρεσιβλήτων η δεύτερη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 318/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 187/2015 του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-12-2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωσήφ Τσαλαγανίδης, ανέγνωσε την από 30-11-2017 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται: α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας, με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης είχε προταθεί νομίμως στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Συνεπώς, αν προσβάλλεται απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και αναιρεσείων είναι ο εκκαλών που είχε ηττηθεί πρωτοδίκως, για την πληρότητα του σχετικού λόγου αναίρεσης πρέπει στο αναιρετήριο να αναφέρεται ότι ο ισχυρισμός στον οποίο εκείνος στηρίζεται είχε προταθεί από τον αναιρεσείοντα στο Εφετείο με λόγο της έφεσής του ή ότι συντρέχει κάποια εξαιρετική περίπτωση από τις προαναφερθείσες. Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 14 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενη ότι το Εφετείο που την εξέδωσε παραβίασε τους ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 681, 694 ΑΚ και 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, κρίνοντας ορισμένη την αγωγή των αναιρεσίβλητων για τις πέραν των συμφωνημένων εργασίες που δέχθηκε και για τις οποίες καθόρισε εργολαβικό αντάλλαγμα, χωρίς αυτές να αναφέρονται στο δικόγραφο της αγωγής, ούτε ότι υπήρξε μεταξύ τους συμφωνία για την εκτέλεση τούτων καθώς και το κατά μονάδα έργου ή κατ’ αποκοπή εργολαβικό αντάλλαγμα. Ωστόσο, δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι οι ανωτέρω αιτιάσεις της αναιρεσείουσας, στις οποίες αυτός στηρίζεται, προτάθηκαν από αυτήν νομίμως στο Εφετείο, δηλαδή με λόγο της εφέσεώς της, -ενόψει του ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είχε επικυρώσει την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου-, ή ότι συντρέχει κάποια από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ. Σε κάθε περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι οι αναιρεσίβλητοι ζητούσαν με την ένδικη αγωγή για την εργασία με τον τίτλο "πρόσοψη ξενοδοχείου υπό στήλης κολωνών - κατασκευή υαλοπετάσματος" το ποσό των 87.500 ευρώ κατ’ αποκοπή, πλην όμως το Εφετείο, υιοθετώντας έμμεσα την κρίση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που είχε δεχθεί ότι δεν προέκυψε συμφωνία κατ’ αποκοπή για την εργασία αυτή, δέχθηκε στη συνέχεια ότι οι εργασίες που εκτελέσθηκαν για την υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου, όπως αυτές προέκυψαν από τις αποδείξεις, και το κόστος αυτών κατά μονάδα εργασίας ήσαν οι ακόλουθες: "α) σιδηροκατασκευή βάρους 14.534 κιλών Χ 1,50 ευρώ = 21.801 ευρώ, β) πάνελ οροφής 60 τμ Χ 40 ευρώ = 2.400 ευρώ, γ) στρατζαριστά σίδερα 2.480 μ. Χ 8 ευρώ = 19.840 ευρώ, δ) υδρορροή γαλβανιζέ αξίας 3.087 ευρώ, ε) τοποθέτηση Π γαλβανιζέ ενσωματωμένο στις κολώνες της πρόσοψης περιμετρικά για τα κρύσταλλα αξίας 2.550 ευρώ και στ) τοποθέτηση υαλοπετάσματος οροφής πρόσοψης με επικάλυψη αλουμινίου 14.500 ευρώ, και συνολικά 64.178 ευρώ", δηλαδή λιγότερο του αιτηθέντος ποσού των 87.500 ευρώ κατ’ αποκοπή, και κατά συνέπεια επιδίκασε ποσά για εργασίες επιμέρους έργου που αναφερόταν στην αγωγή υπό ενιαίο τίτλο, το οποίο είχε καταστεί αντικείμενο της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, και δεν επρόκειτο για εργασίες πέραν των συμφωνημένων, για τις εργασίες δε αυτές καθόρισε δικαιολογημένα εργολαβικό αντάλλαγμα με βάση το συμφωνημένο ποσό για ανάλογες εργασίες στο ίδιο έργο. Περαιτέρω, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ως προς τις αμφισβητούμενες εργασίες με τους τίτλους "μεταλλικοί σκελετοί από στρατζαριστά γαλβανιζέ για τσιμεντοσανίδες - επενδύσεις πέτρας σκελετοί, δοκάρια και κολώνες" και "μεταλλικοί σκελετοί από στρατζαριστά γαλβανιζέ για τα ασανσέρ", αντίστοιχα, τα ακόλουθα: "Η εναγομένη (και ήδη αναιρεσείουσα) ισχυρίζεται ότι η κοστολόγηση της τελευταίας εργασίας έχει ήδη υπολογισθεί στο κατ’ αποκοπή τίμημα για την κατασκευή των δύο ασανσέρ ... σύμφωνα με το από 9-2-2005 συμφωνητικό που υπέγραφαν οι διάδικοι. Με βάση αυτό το συμφωνητικό η αξία των εργασιών που είχαν συμφωνηθεί αρχικά για τα ασανσέρ ανερχόταν στο ποσό των 23.200 ευρώ, το οποίο κάλυπτε την αξία των μεταλλικών φρεατίων των ασανσέρ ... Πέραν όμως από αυτές χρειάστηκε και συμφωνήθηκε από τους διαδίκους να γίνουν και κάποιες επιπλέον εργασίες οι οποίες αφορούσαν τοποθέτηση γυψοσανίδων και στρατζαριστών σκελετών σε όλο το ύφος των ασανσέρ. Οι τελευταίες αυτές εργασίες δεν συμπεριλαμβάνονται στο από 9- 2-2005 συμφωνητικό αφού προέκυψαν μεταγενέστερα. Άλλωστε το γεγονός ότι απαιτήθηκαν και έγιναν οι ως άνω εργασίες προκύπτει από το ...-12- 2005 τιμολόγιο ...". Από τις ως άνω παραδοχές του Εφετείου προκύπτει ότι ναι μεν οι ως άνω εργασίες δεν περιλαμβάνονταν στο αρχικό συμφωνητικό, προέκυψαν ωστόσο μεταγενέστερα και ως αναγκαίες εκτελέσθηκαν από τους αναιρεσίβλητους κατόπιν συμφωνίας με την αναιρεσείουσα, και για το λόγο αυτό περιλήφθηκαν στο δικόγραφο της αγωγής και επιδικάσθηκε γι’ αυτές το ως άνω εργολαβικό αντάλλαγμα, και συνεπώς δεν υφίσταται θέμα αοριστίας του δικογράφου της αγωγής. Συνακόλουθα τούτων ο από το άρθρο 559 αρ. 1 και 14 ΚΠολΔ πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι προεχόντως απαράδεκτος και σε κάθε περίπτωση αβάσιμος.

Με τον από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο, ότι δεν προσδιόρισε στην προσβαλλόμενη απόφαση, αν διαπίστωσε ή όχι κενό στη νέα σύμβαση για τις ως άνω πρόσθετες και εκτός του αρχικού συμφωνητικού εργασίες και ποια ήσαν τα στοιχεία της νέας αυτής συμβάσεως, ως προς το χρόνο και τόπο καταρτίσεως, το περιεχόμενο και το εργολαβικό αντάλλαγμα, καθώς και ότι τα στοιχεία αυτά δεν διαλαμβάνονται στο δικόγραφο της ένδικης αγωγής. Από τις παραδοχές του Εφετείου, όπως αυτές εκτέθηκαν αμέσως παραπάνω κατά την έρευνα του πρώτου λόγου, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι ναι μεν οι ως άνω εργασίες δεν περιλαμβάνονταν στο αρχικό συμφωνητικό, προέκυψαν ωστόσο μεταγενέστερα και ως αναγκαίες εκτελέσθηκαν από τους αναιρεσίβλητους κατόπιν συμφωνίας με την αναιρεσείουσα τόσο ως προς το είδος αυτών όσο και ως προς το εργολαβικό αντάλλαγμα κατά μονάδα έργου, δεν ήταν δε απαραίτητο για την πληρότητα του δικογράφου να αναφέρεται ο χρόνος και τόπος καταρτίσεως της νέας συμβάσεως για τις πρόσθετες εργασίες, ο οποίος άλλωστε υπονοείται, ούτε από την παράλειψη αναγραφής τούτων στο δικόγραφο της αγωγής υφίσταται κενό ή ασάφεια στη νέα σύμβαση, ώστε να υφίσταται ανάγκη να αναζητηθεί το αληθές νόημα αυτών διά προσφυγής στους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 ΑΚ. Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.

Κατ’ ακολουθίαν τούτων πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως, να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα ως ηττώμενη διάδικος στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσίβλητων (άρθρο 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) και να διαταχθεί, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, η εισαγωγή του οικείου παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8 Δεκεμβρίου 2015 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... Α.Ε.", πρώην "... Α.Ε.", για αναίρεση της 187/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, και τα ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο οικείο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Φεβρουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Φεβρουαρίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ