347/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 347 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 347/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη και Μιχαήλ Αυγουλέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ (ΕΟΤ)", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρίνα Φουντουλάκη. Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Μ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Νεράντζη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-5-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 723/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 274/2013 του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση των οποίων ζητεί το αναιρεσείον με την από 25-4-2013 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Αυγουλέας διάβασε την από 13-1-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 25-4-2013 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 274/2013 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Ο από το άρθρο 559 αριθ. 4 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, εκτός άλλων περιπτώσεων, όταν το πολιτικό Δικαστήριο δέχτηκε ότι έχει δικαιοδοσία σε υπόθεση που, κατά νόμο, υπάγεται στη δικαιοδοσία των διοικητικών Δικαστηρίων. Ο λόγος αυτός ιδρύεται και αν ακόμη δεν έγινε σχετική επίκληση της έλλειψης δικαιοδοσίας ενώπιον του Δικαστηρίου της ουσίας, αφού αφορά τη δημόσια τάξη (άρθρο 562 παρ. 2 εδ.

γ' ΚΠολΔ). Εξάλλου, κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 1406/1983, υπάγονται στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών Δικαστηρίων όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας που δεν έχουν μέχρι σήμερα υπαχθεί, κατά δε το άρθρο 1 παρ. 2 ίδιου νόμου, στις διαφορές αυτές περιλαμβάνονται ιδίως αυτές που αναφύονται κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας που αφορά α)...

β)... η) την ευθύνη του Δημοσίου, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου προς αποζημίωση, σύμφωνα με τα άρθρα 105 και 106 Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα. Περαιτέρω, η κατά το άρθρο 105 του Εισ.Ν.ΑΚ. ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί παρέχεται στις περιπτώσεις που η παράνομη συμπεριφορά συντελείται με εκτελεστές διοικητικές πράξεις των οργάνων του ή παραλείψεις προς έκδοση τέτοιων πράξεων, αλλά και από υλικές ενέργειες που τελέσθηκαν σε συνάρτηση προς την οργάνωση και λειτουργία της δημόσιας υπηρεσίας ή εξαιτίας τους, εφόσον όμως δεν συνδέονται με την ιδιωτική διαχείριση της περιουσίας του Δημοσίου ούτε οφείλονται σε πταίσμα του οργάνου και αυτό ενήργησε εκτός του κύκλου των υπηρεσιακών του καθηκόντων.

Συνεπώς, ακόμη και όταν επιδιώκεται αποζημίωση για παρανομία των οργάνων του Δημοσίου αλλά η επικαλούμενη ως παράνομη ενέργεια συντελέσθηκε μέσα στα πλαίσια ή έχει ως υπόβαθρο σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ή σύμβαση έργου, οι εντεύθεν διαφορές υπάγονται στη δικαιοδοσία των πολιτικών Δικαστηρίων (ΑΕΔ 3/2004, ΑΠ 1607/2012).

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση από τον Άρειο Πάγο του δικογράφου της από 22-5-2008 αγωγής, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση (αρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι ο αναιρεσίβλητος συνδεόμενος με τον εναγόμενο - αναιρεσείοντα, με σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου από τις 4.5.1988, ζητούσε να του επιδικασθεί σε βάρος του τελευταίου, τα αναφερόμενα σ' αυτήν ποσά, και συνολικά 187.747 ευρώ, ως αποζημίωση που αντιστοιχούσε στους απολεσθέντες μισθούς του, για το χρονικό διάστημα από 19-3-1999 έως τις 18-7-2006 και για την προσβολή της προσωπικότητάς του από την παράλειψη επί εξαετία, των οργάνων του εναγομένου, να τον επαναφέρουν στην υπηρεσία.

Με το παραπάνω ιστορικό και αίτημα η αγωγή, με την οποία αξιώνεται αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης με βάση τις διατάξεις του άρθρου 105 Εισ.Ν.ΑΚ., εισήγαγε διαφορά, που στηρίζεται σε σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, η δε επικαλούμενη ως παράνομη ενέργεια των οργάνων του εναγομένου ΝΠΔΔ, συντελέσθηκε μέσα στα πλαίσια και με υπόβαθρο τη σχέση αυτή.

Εν όψει τούτων και σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, με την ένδικη αγωγή εισήχθη διαφορά ιδιωτικού δικαίου, για την εκδίκαση της οποίας δικαιοδοσία, βάσει του άρθρου 94 παρ. 2 του Συντάγματος, έχουν τα πολιτικά Δικαστήρια. Επομένως, το Εφετείο, που δίκασε την πιο πάνω ιδιωτικού δικαίου διαφορά, δεν υπέπεσε στην κατ' άρθρ. 559 αριθ. 4 πλημμέλεια της υπέρβασης της δικαιοδοσίας των πολιτικών Δικαστηρίων, και γι' αυτό ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται, ότι η υπόθεση υπάγεται στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών Δικαστηρίων, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Τέλος, η δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος του ηττηθέντος αναιρεσείοντος (άρθρο 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-4-2013 αίτηση για αναίρεση της υπ' αρ. 274/2013 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 4 Φεβρουαρίου 2014. Και Δημοσιεύτηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ