346/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 346 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 346/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 11 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίλαο Κοψαχείλη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης τεχνικής εταιρίας, με την επωνυμία "ΛΑΜΚΟ ΑΤΕ" που εδρεύει στη Λάρισα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-3-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 41/2008 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30 Μαρτίου 2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης, ανέγνωσε την από 14 Δεκεμβρίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου, την απόρριψη δε των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I). Κατά την έννοια του άρθρου 576 Κ.Πολ.Δ, εάν κατά την συζήτηση της αναιρέσεως δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπόμενου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. 11.073/29.12.2008 έκθεση επιδόσεως του δικ. επιμελητού του Πρωτοδικείου Λάρισας ..., ακριβές αντίγραφο της από 30.3.2008 αιτήσεως αναιρέσεως, μετά της πράξεως ορισμού δικασίμου, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με επιμέλεια του αναιρεσείοντος, στην αναιρεσίβλητη προς παράσταση στην ως άνω δικάσιμο, πλην όμως η τελευταία δεν εμφανίσθηκε κατά τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης. Επομένως, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της αναιρεσίβλητης.

ΙΙ). Κατά την έννοια του άρθρου 681 του Α.Κ. ως έργο του οποίου την εκτέλεση ανέλαβε με αμοιβή ο εργολάβος νοείται κάθε τελικό αποτέλεσμα της εργασίας και δραστηριότητας αυτού, στην εκτέλεση του οποίου απέβλεψαν τα μέρη. Επομένως η σύμβαση αναθέσεως σε εργοδηγό δομικών έργων της επιβλέψεως των εκσκαφών ή της διαμορφώσεως οικοπέδου, της θεμελιώσεως και της κατασκευής του σκελετού οικοδομής κ.λ.π., φέρει τον χαρακτήρα της συμβάσεως έργου, καθ' όσον με αυτήν οι συμβαλλόμενοι αποβλέπουν στο τελικό αποτέλεσμα της παραδόσεως του έργου και όχι στην προς τούτο καταβαλλομένη εργασία ως περιεχόμενο της συμβάσεως.

Η αμοιβή του εργολάβου μπορεί να ορίζεται κατά την κατάρτιση της συμβάσεως κατ` αποκοπή, κατά μονάδα, επί τη βάσει προϋπολογισμού, απολογιστικώς, χρονικώς, με ποσοστά ή και να καταλείπεται ακαθόριστη ως προς το ποσό και τον τρόπο υπολογισμού. Κατά το σύστημα καθορισμού της αμοιβής απολογιστικώς η αμοιβή του εργολάβου υπολογίζεται σε ποσοστό επί του αθροίσματος των πραγματικών εξόδων του έργου.

Καταβάλλεται δε η αμοιβή σύμφωνα με το άρθρο 694 του ίδιου κώδικα, κατά την παράδοση του έργου, εκτός αν η παράδοση τούτου συμφωνήθηκε κατά τμήματα, οπότε καταβάλλεται με την παράδοση κάθε τμήματος. Ως παράδοση νοείται η πλήρης εκπλήρωση της κύριας υποχρέωσης του εργολάβου με την προσπόριση του έργου στον εργοδότη, δηλαδή η περιέλευση του έργου στη σφαίρα εξουσιάσεως του τελευταίου, το οποίο όμως πρέπει να είναι το προσήκον, δηλαδή να μην είναι εντελώς διαφορετικό από εκείνο που συμφωνήθηκε, γιατί αλλιώς δεν θεωρείται ότι ο εργολάβος εκπλήρωσε πρώτος την βαρύνουσα αυτόν υποχρέωση.

Εξάλλου κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 6.3.2002 αγωγής, του ήδη αναιρεσείοντος, αλλά δέχθηκε και το Εφετείο στην αναιρεσιβαλλομένη, ο ενάγων ισχυρίζεται μ' αυτήν ότι τον Φεβρουάριο του έτους 1999 με σύμβαση μισθώσεως έργου η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη αν. εταιρεία ανέθεσε σ' αυτόν την επίβλεψη των εκσκαφών και της διαμορφώσεως των οικοπέδων, καθώς και της θεμελιώσεως, και κατασκευής του σκελετού των οικοδομών, τις οποίες ανελάμβαναν να κατασκευάσουν τόσο η ίδια, όσο και η τεχνική εταιρεία "ΒΙΟΚΑΣ Ε.Π.Ε.", έναντι εργολαβικής αμοιβής υπολογιζομένης σε 4/% επί του κόστους του έργου, πλέον φόρου ελευθέρων επαγγελματιών 20% και ΦΠΑ 18% επ' αυτού, ότι, σε εκτέλεση των όσων είχαν συμφωνηθεί, αποπερατώθηκε, με επίβλεψη του ενάγοντος, τον Μάρτιο του έτους 2000, το έργο κατασκευής της επί των οδών ...

και ... Οικοδομής, συνολικού κόστους 147.850.000 δρχ, ότι στη συνέχεια τον Φεβρουάριο του έτους 2000 ανέλαβε την επίβλεψη του έργου της κατασκευής των εγκαταστάσεων των Εκκοκιστηρίων Θεσσαλίας Α.Ε, στο οποίο απασχολήθηκε μέχρι της 10ης Ιουνίου 2000, οπότε και απεχώρησε, ενώ μέχρι της ημέρας της αποχωρήσεώς του το συνολικό κόστος του εκτελεσθέντος (δευτέρου) έργου ανήλθε στο ποσό των 229.6000.000 δρχ ή 110.370 ευρώ, και ότι η συμφωνηθείσα αμοιβή του, την οποία ρητώς ανέλαβε η εναγομένη να καταβάλει μέχρι της 30.9.2000, ανέρχεται, κατά τα αναφερόμενα στην αγωγή, στο ποσό των 61.145 ευρώ, έναντι των οποίων η εναγομένη κατέβαλε 13.573 ευρώ, και επομένως η τελευταία υποχρεούται να καταβάλλει στον ενάγοντα το υπόλοιπο ποσό της αμοιβής των 47.572 ευρώ, την καταψήφιση του οποίου και ζήτησε με την αγωγή.

Η εν λόγω αγωγή απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, (μετ' εξαφάνιση της εκκαλουμένης που είχε δεχθεί την αγωγή) ως μη νόμιμη, για τον λόγο ότι " ο ενάγων δεν επικαλείται τη συνδρομή των όρων του άρθρου 383 Α.Κ., δηλαδή ότι έταξε στην υπερήμερη εναγομένη συγκεκριμένη προθεσμία για εκπλήρωση της παροχής της, δηλώνοντάς της συνάμα ότι μετά την άπρακτη πάροδό της αποκρούει την παροχή ή των όρων του άρθρου 385 Α.Κ.".

Με τις κρίσεις του αυτές το Εφετείο παραβίασε ευθέως τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 681, 694 και 361 του Α.Κ., τις οποίες δεν εφήρμοσε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους, εφαρμόζοντας, ενώ δεν έπρεπε, τις διατάξεις των άρθρων 383 και 385 του Α.Κ. Επομένως, το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, γι` αυτό και ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, όπως συμπληρώθηκε, κατ' άρθρο 562 παρ.4 Κ.Πολ.Δ., είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Κατ' ακολουθίαν και αφού παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων αναίρεσης, πρέπει να γίνει δεκτή η αναίρεση να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη 41/2008 απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Λάρισας που εξέδωσε την αναιρουμένη απόφαση, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 41/2008 απόφαση του Εφετείου Λάρισας.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο πιο πάνω Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Φεβρουαρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 1 Μαρτίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ