344/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 344 / 2019 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 344/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αβροκόμη Θούα - Εισηγήτρια, Γεώργιο Αποστολάκη, Θεόδωρο Κανελλόπουλο και Κυριάκο Οικονόμου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ ΑΕ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αντωνία Κουκουριτάκη, η οποία δήλωσε ότι διορίζει και δεύτερο πληρεξούσιο δικηγόρο της ανωτέρω τον Νικόλαο Κατηφόρη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ΟΤΑ με την επωνυμία Δήμος …., που εδρεύει στην πόλη της … και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ … (….), που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα. Ο πρώτος αναιρεσίβλητος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, ενώ η δεύτερη εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ελευθέριο Κεραμίδα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-11-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ζακύνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 157/2017 του Τριμελούς Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16-10-2017 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 576§2, 568§1 και 498§1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι ο Άρειος Πάγος οφείλει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν κλήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως ο μη εμφανισθείς αντίδικος του επισπεύδοντος τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και σε καταφατική περίπτωση να προχωρήσει στη συζήτηση παρά την απουσία του. Στην κρινόμενη υπόθεση, από την προσκομιζόμενη με επίκληση από την αναιρεσείουσα …8Β/16-1-2018 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Ζακύνθου, Β. Α. Α., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για να παραστεί κατά την ορισθείσα και αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νομοτύπως και προσηκόντως, στον πρώτο των αναιρεσιβλήτων ΟΤΑ. Επομένως, αφού ο εν λόγω Δήμος δεν παραστάθηκε, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά της στο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο, πρέπει να δικασθεί ερήμην, να προχωρήσει όμως η συζήτηση, παρά την απουσία του.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 74, 75, 79, 118, 216 παρ. 1, 218 και 219 ΚΠολΔ συνάγεται ότι δεν επιτρέπεται η διαζευκτική ή επικουρική εναγωγή, γιατί το πρόσωπο του δικαιούχου και του υπόχρεου εναγομένου πρέπει να είναι ορισμένο και θετικό και να συνάπτεται με τα πραγματικά περιστατικά που δικαιολογούν την ιδιότητα αυτού, ως ενάγοντος ή εναγομένου.

Διαζευκτική εναγωγή υπάρχει, όταν ενάγονται περισσότερα πρόσωπα, χωρίς να προσδίδεται σε ένα από αυτά, κατά τρόπο οριστικό η θετικό, η ιδιότητα του εναγομένου και υπόχρεου, από την έννομη σχέση της δίκης. Επικουρική δε εναγωγή υπάρχει, όταν ο δεύτερος και οι επόμενοι ενάγονται για την περίπτωση της απόρριψης της αγωγής κατά του αμέσως προηγούμενου αυτών.

Και στις δύο περιπτώσεις συντρέχει το γνώρισμα της αβεβαιότητας ως προς το πρόσωπο του εναγομένου, ενώ εξάλλου δεν πρόκειται για παθητική ομοδικία, των άρθρων 74 επ. ΚΠολΔ, καθόσον οι εναγόμενοι δεν είναι κοινωνοί της ίδιας υποχρέωσης έναντι του ενάγοντος, αφού ένας μόνο ευθύνεται, στη διαζευκτική δε εναγωγή ο ενάγων δεν εκφράζει την προτίμησή του ως προς το πρόσωπο αυτού, ενώ στην επικουρική εναγωγή ζητεί από το δικαστήριο να εξετάσει την αγωγή του ως προς τον εκάστοτε επόμενο εναγόμενο μόνο σε περίπτωση απόρριψής της έναντι του αμέσως προηγουμένου.

Επομένως, επί διαζευκτικής ή επικουρικής εναγωγής περισσοτέρων προσώπων, η αγωγή είναι απαράδεκτη, λόγω της ακυρότητας του δικογράφου που δημιουργείται, επί μεν διαζευκτικής εναγωγής από την πλήρη αοριστία της αγωγής ως προς το πρόσωπο του διαδίκου, επί δε της επικουρικής εναγωγής, λόγω της άσκησης της αγωγής υπό την αίρεση της απόρριψης αυτής, ως προς τον πρώτο εναγόμενο, η οποία δεν επιτρέπεται, διότι δημιουργεί εκκρεμοδικία υπό αίρεση, και συνεπώς απορρίπτεται και με αυτεπάγγελτη από το δικαστήριο έρευνα (ΑΠ 1543/2009,1821/2007).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση(αρθρ.561παρ.2ΚΠολΔ) της από 11-11-2011 αγωγής της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας,η τελευταία εκθέτει:

Ότι δυνάμει των αναφερομένων σε αυτή 56 συμβάσεων παροχής ηλεκτρικού ρεύματος που καταρτίστηκαν στη … κατά το χρονικό διάστημα από 29-8-1967 έως και 3-10-2007 μεταξύ αυτής και (οι δύο πρώτες) του Δήμου …. και της Κοινότητας …;., που στη συνέχεια από το έτος 1986 υποκαταστάθηκαν από τον Σύνδεσμο Ύδρευσης Δήμων …,και οι λοιπές μεταξύ αυτής και του τελευταίου, ,προμήθευε τις εγκαταστάσεις του με ηλεκτρικό ρεύμα.

Ότι ο τελευταίος, κατά παράβαση των συμβατικών του υποχρεώσεων, δεν της κατέβαλε την αντίστοιχη αξία του ηλεκτρικού ρεύματος του χρονικού διαστήματος των ετών 2003 έως και τον Μάρτιο του 2011. 'Οτι για τις ανεξόφλητες οφειλές του χρονικού διαστήματος των ετών 2003 έως 2007 έχει ήδη εκδοθεί σε βάρος του Συνδέσμου 'Υδρευσης Δήμων ….η τελεσίδικη 72/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου, που τον υποχρέωσε να της καταβάλει 924.003,83 ευρώ.

Ότι το υπόλοιπο οφειλόμενο από τον ανωτέρω Σύνδεσμο ποσό, που αντιστοιχεί στο χρονικό διάστημα από 1-11-2007 έως το Μάρτιο του 2011,ανέρχεται σε 1.263.998,09 ευρώ. Ότι, καίτοι επέσπευσε, στις 17-6-2011 εκτέλεση της προαναφερθείσας απόφασης σε βάρος του πρώτου των εναγομένων,ΟΤΑ Δήμου …,που είναι καθολικός διάδοχος του ανωτέρου αντισυμβαλλομένου της,αυτή δεν τελεσφόρησε, διότι δυνάμει δικαστικής απόφασης,που έκρινε ως πιναθολογούμενη την ανακοπή του τελευταίου με την οποία επεκαλείτο έλλειψη παθητικής του νομιμοποίησης, ανεστάλη η εκτέλεσή της.

Με βάση τα ανωτέρω ζητεί,: α) Να αναγνωρισθεί ότι ο πρώτος των εναγομένων(ήδη πρώτος των αναιρεσιβλήτων) είναι ο καθολικός διάδοχος του τέως Συνδέσμου Ύδρευσης Δήμων …. και υποχρεωμένος να της καταβάλει το προαναφερθέν ποσό των 924.003,83 ευρώ και β) να υποχρεωθεί επίσης ο πρώτος των εναγομένων,με την αυτή ιδιότητα,να της καταβάλει το ανωτέρω ποσό των 1.263.998,09 ευρώ,με το νόμιμο τόκο από τότε που κάθε επί μέρους ποσό κατέστη ληξιπρόθεσμο,επικουρικά δε το ίδιο ποσό να υποχρεωθεί να της το καταβάλει το δεύτερο εναγόμενο ν.π.ι.δ (…) και ήδη δεύτερο των αναιρεσιβλήτων,εφόσον κριθεί ότι είναι αυτό και όχι ο πρώτος εναγόμενος, καθολικός διάδοχος του προαναφερθέντος Συνδέσμου.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, αφού δέχθηκε τις από 6- 11-2013 και 24-4-2014 εφέσεις του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων και της αναίρεσείουσας ,αντίστοιχα,και εξαφάνισε την 29/2013 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου, που είχε απορρίψει την αγωγή, κατά το προαναφερθέν υπό στοιχείο β αίτημα ως παθητικώς ανομιμοποίητη,κατά το μέρος που απευθυνόταν κατά του πρώτου των αναιρεσιβλήτων και την είχε κάνει δεκτή ,ως προς το δεύτερο αυτών, απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη, κατά το εν λόγω αίτημα,δεχόμενο ότι,"η ενάγουσα ενάγει μεν τον πρώτο εναγόμενο, ως εκ του νόμου καθολικό διάδοχο του τέως Συνδέσμουs Ύδρευσης Δήμων …, πλην, όμως, διατηρεί αμφιβολίες προς τούτο και αν αυτό είναι ή όχι το νομικά υπόχρεο ,υπό την προαναφερόμενη ιδιότητα,προς καταβολή του αιτούμενου άνω χρηματικού ποσού,για το λόγο δε αυτό ενάγει και το δεύτερο εναγόμενο ν.π.ι.δ υπό την αίρεση νομιμοποίησής του,για την περίπτωση που στη δίκη διαπιστωθεί ότι ο πρώτος εναγόμενος δεν είναι καθολικός διάδοχος του τέως Συνδέσμου και το πραγματικά υπόχρεος αλλά το δεύτερο εναγόμενο και ότι με τον τρόπο αυτό καθίστανται διάδικοι περισσότερα πρόσωπα όχι συνδεόμενα με απλή ή αναγκαστική μεταξύ τους ομοδικία, αλλά κατά τρόπο επικουρικό, ήτοι το δεύτερο των εναγομένων για την περίπτωση της απόρριψης του εν λόγω αιτήματος κατά του πρώτου ελλείψει παθητικής νομιμοποίησης, με αποτέλεσμα να δημιουργείται αβεβαιότητα σχετικά με το πρόσωπο του εναγομένου και δίκη υπό αίρεση".

Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο όχι παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο, εφόσον, με αυτό το περιεχόμενο η αγωγή, ως προς το με στοιχείο β' καταψηφιστικό της αίτημα εμπεριέχει επικουρική εναγωγή, δημιουργώντας απαράδεκτα εκκρεμοδικία υπό αίρεση Επομένως,ο περί του αντιθέτου πρώτος από το άρθρο 559αριθμ.14ΚΠολΔ λόγος της κρινόμενης αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Ο νόμος 1069/1980"περί κινήτρων δια την ίδρυσιν Επιχειρήσεων Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως",(όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο)ορίζει στο άρθρο 1 ότι "Διά την άσκησιν των πάσης φύσεως δραστηριοτήτων του κυκλώματος υδρεύσεως και αποχετεύσεως οικιστικών κέντρων της Χώρας, εξαιρέσει των πόλεων Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Βόλου και των μειζόνων αυτών περιοχών, δύναται να συνιστώνται κατά την παράγραφον 3 του παρόντος άρθρου εις εκάστον Δήμον ή Κοινότητα της Χώρας ή υπό πλειόνων Δήμων ή Κοινοτήτων ή Δήμων και Κοινοτήτων ενιαίαι επιχειρήσεις υδρεύσεως και αποχετεύσεως.

Αι ανωτέρω Επιχειρήσεις αποτελούν ίδια Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου κοινωφελούς χαρακτήρος, διεπόμενα υπό των κανόνων της Ιδιωτικής οικονομίας, εφ" όσον δεν ορίζεται άλλως υπό νόμου" και στο άρθρο 9, ότι "Η επιχείρησις άμα τη συστάσει της υποκαθίσταται αυτοδικαίως και άνευ ετέρας διατυπώσεως εις άπαντα εν γένει τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των συμμετεχόντων εις ταύτην Δήμων και Κοινοτήτων ή του Συνδέσμου και των παρ' αυτοίς οργανισμών υδρεύσεως- αποχετεύσεως, τας αναφερομένας εις την ύδρευσιν και αποχέτευσιν. 2.

Αι εκκρεμείς δίκαι συνεχίζονται υπό και κατά της επιχειρήσεως άνευ άλλης διατυπώσεως, μη επερχομένης εκ της ως άνω διαδοχής βιαίας διακοπής τούτων".Περαιτέρω,με τις διατάξεις του άρθρου 107 παρ.1 του ν.3852/2010"Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης- Πρόγραμμα Καλλικράτης" (ΦΕΚ87/Α/07.06.2010), υπό τον τίτλο "Επιχειρήσεις δήμων" ορίστηκε, ότι "Οι δήμοι μπορεί να έχουν μόνον:

α) μία κοινωφελή επιχείρηση, β) μία δημοτική επιχείρηση ύδρευσης αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.), γ) μία επιχείρηση με ειδικό σκοπό τη λειτουργία ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού σταθμού, εφόσον λειτουργούσαν αντίστοιχες στους συνενούμενους δήμους, και δ) μία δημοτική ανώνυμη εταιρία του άρθρου 266 του Κ.Δ.Κ., εφόσον είχαν συσταθεί τέτοιες εταιρίες στους συνενουμένους δήμους",ενώ με τη διάταξη του άρθρου 109 του ίδιου νόμου,υπό τον τίτλο "Συγχώνευση κοινωφελών επιχειρήσεων των νέων δήμων",ορίστηκε, ότι 1.

Κοινωφελείς επιχειρήσεις των Ο.Τ.Α., πρώτου βαθμού, που συνενώνονται σε ένα νέο δήμο, συγχωνεύονται υποχρεωτικά σε μία κοινωφελή επιχείρηση. Με απόφαση του οικείου δημοτικού συμβουλίου, η οποία λαμβάνεται μέσα σε προθεσμία δύο (2) μηνών από την εγκατάσταση των δημοτικών αρχών, ορίζεται η επωνυμία, ο σκοπός, η Διοίκηση, το κεφάλαιο, οι πόροι, η διάρκεια, η έδρα της κοινωφελούς επιχείρησης και κάθε άλλο στοιχείο αναγκαίο κατά την κρίση του δημοτικού συμβουλίου, η οποία δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας ελέγχου νομιμότητας.

Κινητά και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των συγχωνευόμενων επιχειρήσεων περιέρχονται αυτοδικαίως στην επιχείρηση που προκύπτει, η οποία υπεισέρχεται ως καθολικός διάδοχος σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συγχωνευόμενων επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων και των συμβάσεων μίσθωσης έργου και εργασίας ορισμένου χρόνου μέχρι τη λήξη τους.

Οι εκκρεμείς δίκες, στις οποίες διάδικο μέρος είναι οι συγχωνευθείσες επιχειρήσεις, συνεχίζονται αυτοδικαίως από τη νέα κοινωφελή επιχείρηση χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικαστική πράξη συνέχισης για καθεμία από αυτές. Μέχρι τη δημοσίευση της ανωτέρω απόφασης παρατείνεται αυτοδικαίως η θητεία των διοικήσεων των υφιστάμενων επιχειρήσεων......και 6 "οι διατάξεις των ανωτέρω παραγράφων εφαρμόζονται αναλόγως και στη συγχώνευση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ)." Από τις ανωτέρω διατάξεις ,σαφώς συνάγονται τα ακόλουθα:Από την έναρξη ισχύος του ανωτέρω νόμου 3852/2010, ήτοι από 1-1-2011, προβλέπεται ότι όλοι οι δήμοι,είτε αυτοί προέρχονται από συνενώσεις δήμων ή και κοινοτήτων που καταργούνται, είτε εκείνοι στους οποίους δεν επέρχεται καμία αλλαγή ως προς τα διοικητικά τους όρια,μπορούν να έχουν μόνο μία δημοτική επιχείρηση ύδρευσης και αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.).

Για το λόγο αυτό οι δημοτικές επιχειρήσεις ύδρευσης,αποχέτευσης των δήμων που συνενώνονται σε ένα νέο δήμο , συγχωνεύονται υποχρεωτικά σε μία δημοτική επιχείρηση ύδρευσης και αποχέτευσης ,με απόφαση του οικείου δημοτικού συμβουλίου ,η οποία πρέπει να ληφθεί εντός δύο μηνών από την εγκατάσταση των νέων δημοτικών αρχών και να δημοσιευθεί μετά από το σχετικό έλεγχο νομιμότητας στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Μετά δε την ολοκλήρωση της συγχώνευσης ,κινητά και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των συγχωνευομένων επιχειρήσεων περιέρχονται αυτοδικαίως στην επιχείρηση που προκύπτει,η οποία υπεισέρχεται ως καθολική τους διάδοχος σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, ενώ εκκρεμείς δίκες ,στις οποίες διάδικο μέρος είναι οι συγχωνευθείσες επιχειρήσεις συνεχίζονται αυτοδίκαια από τη νέα επιχείρηση, χωρίς να απαιτείται ειδική διαδικαστική πράξη συνέχισης για κάθε μία από αυτές.

Αντίθετο συμπέρασμα δεν μπορεί να εξαχθεί από το οριζόμενο στην παρ.1 του άρθρου 104 του ίδιου νόμου(3852/2010),σύμφωνα με την οποία και υπό το τίτλο, Σύνδεσμοι Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης που συνενώνονται," Ο σύνδεσμος στον οποίο συμμετέχουν δήμοι ή κοινότητες που συνενώνονται σε νέο δήμο, καταργείται αυτοδικαίως από την έναρξη λειτουργίας του νέου δήμου, αν η περιοχή της αρμοδιότητας του δήμου αυτού είναι η ίδια ή μεγαλύτερη από την εδαφική περιφέρεια του συνδέσμου.

Την εκπλήρωση του σκοπού για τον οποίο είχε συσταθεί ο σύνδεσμος, αναλαμβάνει και συνεχίζει ο νέος δήμος, ο οποίος καθίσταται καθολικός διάδοχος σε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία και υπεισέρχεται αυτοδικαίως σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του συνδέσμου, συμπεριλαμβανομένων και τυχόν συμβάσεων μίσθωσης έργου ή ορισμένου χρόνου μέχρι τη λήξη τους.

Οι εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται από το νέο δήμο χωρίς καμία ειδικότερη διατύπωση". Ειδικότερα, ο νόμος 3852/2010, που με τις προαναφερθείσες διατάξεις του, σκόπευε στον εξορθολογισμό του καθεστώτος των νομικών προσώπων της Αυτοδιοίκησης, με στόχο την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών τους, με την παύση του υπάρχοντος καθεστώτος της πληθώρας των δημοτικών επιχειρήσεων υπό διάφορες νομικές μορφές, δεν εξαιρεί την υποχρέωση συγχώνευσης και των τυχόν υφισταμένων Συνδέσμων (ιδρυθέντων κατά τα προβλεπόμενα από το άρθρο 245 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων), με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης - αποχέτευσης.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Στους κανόνες ουσιαστικού δικαίου δε ανήκουν και οι κανονιστικές διοικητικές πράξεις, ήτοι εκείνες που ρυθμίζουν εξαναγκαστικά, κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο, τις σχέσεις αδήλου αριθμού προσώπων(ΑΠ1263/1993). Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 10/2011,7/2006).Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση,η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν προφανή την παράβαση(ΑΠ24/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος που αφορά την αναιρετική διαδικασία, τα ακόλουθα:" Επί τη βάσει των διατάξεων του ν. 1069/1980 (ΦΕΚΑΊ91), συνεστήθη, με το π.δ/μα 155/1992 (ΦΕΚ Α'74/1992), η Ενιαία Επιχείρηση Ύδρευσης, Αποχέτευσης, Άρδευσης με το όνομα "Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης-Αποχέτευσης του Δήμου …" ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με κοινωφελή χαρακτήρα, διεπόμενο από τις διατάξεις του Δ.Κ.Κ.

και από τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας και με περιουσία, μεταξύ άλλων, τα έργα ύδρευσης και αποχέτευσης της περιοχής αρμοδιότητας της επιχείρησης. Ακολούθως, με τη διάταξη του άρθρου 1 παρ.2 αριθμ. 14 του ν. 3852/2010 (ΦΕΚ 87/Α/07.06.2010), ορίστηκε ότι στο νομό … συνιστάται ο Δήμος …. με έδρα τη … αποτελούμενος από τους δήμους, α.

…. β. … γ. … δ. …ν ε. .. και στ. …, οι οποίοι καταργούνται". Στη συνέχεια το Εφετείο, αφού αναφέρει το περιεχόμενο των διατάξεων των άρθρων 107παρ.1 και 109 του νόμου 3852/2010,συνεχίζει:"Εξάλλου, σύμφωνα με την με αριθμό 11/αριθμ. πρωτ. οικ.4569/27.01.2011 διευκρινιστική εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης με θέμα "Θέματα συγχωνεύσεων και προσωπικού νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και επιχειρήσεων των δήμων", οι συγχωνεύσεις ειδικά των υφιστάμενων Συνδέσμων Ύδρευσης και Αποχέτευσης ρυθμίζονται από τη διάταξη του άρθρου 109 του ν. 3852/2010, ειδικότερα δε στον επιμέρους τίτλο "Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης- Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ)", αναφέρεται ότι οι διατάξεις του άρθρου 109 παρ. 6 του άνω νόμου που αφορούν την υποχρέωση συγχώνευσης των κοινωφελών επιχειρήσεων των Δήμων εφαρμόζονται αναλόγως και στη συγχώνευση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ).

Έτσι, οι ΔΕΥΑ των Δήμων που συνενώνονται σε ένα νέο δήμο, συγχωνεύονται υποχρεωτικά σε μία...Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες σε ένα νέο Δήμο υφίσταται διαφορετικό καθεστώς παροχής υπηρεσιών ύδρευσης- αποχέτευσης στις δημοτικές του ενότητες (ΔΕΥΑ- Σύνδεσμος-Υπηρεσία Δήμου), τότε ο Δήμος έχει την υποχρέωση, ανάλογα με την περίπτωση, να αποχωρήσει από το Σύνδεσμο και να εντάξει τις σχετικές υπηρεσίες, που παρείχε ο Σύνδεσμος (π.χ.

Ύδρευση) στην υφιστάμενη ΔΕΥΑ ή και να εντάξει τη σχετική Υπηρεσία του Δήμου (π.χ. Ύδρευση) στη ΔΕΥΑ. Ακολούθως, αποδείχθηκε ότι με την με αριθμό 210/02.03.2011 απόφαση τροποποίησης της συστατικής πράξης της Ενιαίας Επιχείρησης, Ύδρευσης, Αποχέτευσης, Άρδευσης με την επωνυμία "Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Δήμου …" (ΦΕΚ 444/21.03.2011) του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του ν. 1069/1980 και του ν. 3852/2010, εγκρίθηκε η με αριθμό 43/2011 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου …., δυνάμει της οποίας και σύμφωνα με τα άρθρα 107 και 109 του ν.3852/2010 έγινε τροποποίηση της συστατικής πράξης της Ενιαίας Επιχείρησης Ύδρευσης, Αποχέτευσης, Άρδευσης με την επωνυμία "Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Δήμου …" και διακριτικό τίτλο "Δ.Ε.Υ.Α….", συγχωνεύτηκαν και ενσωματώθηκαν σ' αυτήν άμεσα όλες οι τοπικές και δημοτικές κοινότητες των συνενούμενων με τον Δήμο … Δήμων, δηλαδή των Δήμων …, …., ορίστηκε ότι συνιστάται νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με κοινωφελή χαρακτήρα, διεπόμενο ως προς τη διοίκηση, την οργάνωση, εκτέλεση, λειτουργία, συντήρηση των έργων αρμοδιότητάς της, καθώς και ως προς τις πηγές χρηματοδότησής της από τις διατάξεις του άνω νόμου 1060/1980 και από τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας και μεταβιβάστηκαν στη νέα αυτή επιχείρηση το σύνολο των υποδομών των ανωτέρω τέως Δήμων, καθώς και του Συνδέσμου Ύδρευσης, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 9 του ν. 1069/1980.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 4.2 της ανωτέρω συστατικής πράξης ρητά ορίζεται, ότι τα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης, όπως αναφέρεται στο άρθρο 109 του ν. 3852/2010,περιέρχονται αυτοδικαίως στην επιχείρηση που προκύπτει, η οποία υπεισέρχεται ως καθολικός διάδοχος σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συγχωνευόμενων επιχειρήσεων.

Συγχρόνως, σύμφωνα με την παρ.1 του άρθρου 9 του ν. 1069/1980 η Επιχείρηση υποκαθίσταται αυτοδίκαια και χωρίς καμία άλλη διατύπωση σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συμμετεχόντων Δήμων και Κοινοτήτων ή των Συνδέσμων και των Οργανισμών Ύδρευσης- Αποχέτευσης που αναφέρονται στην ύδρευση και την αποχέτευση.

Από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι, από της δημοσιεύσεως της προαναφερόμενης με αριθμό 210/02.03.2011 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, η "Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Δήμου …", που υφίστατο και λειτουργούσε παράλληλα με τον Σύνδεσμο Ύδρευσης Δήμων …., κατέστη καθολική διάδοχος του τελευταίου και έτσι υποκαταστάθηκε αυτοδίκαια και χωρίς καμία άλλη διατύπωση στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις του, συνεχίζοντας αυτοδικαίως και τις εκκρεμείς δίκες, στις οποίες διάδικο μέρος ήταν ο Σύνδεσμος Ύδρευσης Δήμων …....ενώ η προαναφερόμενη απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης,που ενέκρινε την με αριθμό 43/2011 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του νεοσυσταθέντος Δήμου …, έχει εξουσιοδοτικό έρεισμα στις διατάξεις των ν. 1069/1980 και ν.3852/2010".

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο απέρριψε την από 24-4-2014 έφεση της αναιρεσείουσας και επικύρωσε την 29/2013 απόφαση του πρωτοβαθμίου, (Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου) Δικαστηρίου, που είχε απορρίψει για έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης την αγωγή κατά το προεκτεθέν με στοιχείο α' αναγνωριστικό της αίτημα.

Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο,ότι η 210/2-3- 2011(ΦΕΚΒ/444/21.3.2011) απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου,Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου,με την οποία εγκρίθηκε η 43/2011 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου …,δυνάμει της οποίας έγινε τροποποίηση της συστατικής πράξης της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων(ΔΕΥΑΖ), στην οποία συγχωνεύτηκαν και ενσωματώθηκαν όλες οι σ' αυτή αναφερόμενες τοπικές και δημοτικές κοινότητες των συνενούμενων με τον Δήμο … ,Δήμων , και δημιουργήθηκε μία νέα επιχείρηση ύδρευσης και αποχέτευσης ,με την αυτή επωνυμία,η οποία υπεισήλθε ως καθολική διάδοχος σε όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις και του Συνδέσμου Ύδρευσης Ζακύνθου, ήταν νομότυπη και εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση των διατάξεων των νόμων 1069/1980 και 3852/2010,ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των εν λόγω νόμων.

Με τον δεύτερο ,υπό στοιχεία 2.1, 2,2, 2.3, 2.4 και 2.5 αναιρετικό λόγο, η αναιρεσείουσα, κατ' επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ.1 ΚπολΔ, μέμφεται το Εφετείο,ότι κατ' εσφαλμένη ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 9του ν. 1069/1980 και 104 και 109 του ν.3852/2010 έκρινε ότι αυτές παρείχαν στην προαναφερθείσα 210/2-3-2011 απόφαση του Γενικού Γραμματέα, νομοθετική εξουσιοδότηση, να επικυρώσει τη σχετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου … με την οποία υποκαταστάθηκε αυτοδικαίως η ΔΕΥΑ… σε όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις και του Συνδέσμου Ύδρευσης, ως καθολικός του διάδοχος,διότι:α)η εφαρμογή του άρθρου 9 του ν. 1069/1980 προϋποθέτει το πρώτον δημιουργία κοινωφελούς επιχείρησης, β)το άρθρο 109του νόμου 3852/2010 παρέχει τη δυνατότητα συγχώνευσης μόνο κοινωφελών επιχειρήσεων και όχι Συνδέσμων, γ) κατά το άρθρο 104 του ίδιου νόμου,από 1-1-2011,ο συγχωνευθείς Σύνδεσμος Ύδρευσης ….

είχε καταργηθεί και τον είχε διαδεχθεί ο οικείος Δήμος και δ) η μεταβίβαση των περιουσιακών στοιχείων του Συνδέσμου Ύδρευσης απαιτούσε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου και συμβολαιογραφική νόμιμα μεταγεγραμμένη πράξη. Ο λόγος είναι αβάσιμος,ως προς όλες του τις αιτιάσεις, διότι, όπως έχει ήδη προαναφερθεί ο σκοπός των ανωτέρω διατάξεων του νόμου 3852/2010 είναι η δημιουργία μίας και μόνο δημοτικής επιχείρησης ύδρευσης και αποχέτευσης,με συγχώνευση σε αυτή των λοιπών με το ίδιο αντικείμενο λειτουργουσών υπηρεσιών,ανεξαρτήτως της νομικής τους μορφής, χωρίς αυτό να έρχεται σε αντίθεση με τα προβλεπόμενα από το άρθρο 9 του ν.1069/1980,ανεξάρτητα από το αν αυτή δηλαδή προϋπήρχε ή το πρώτον συνεστήθη .Το ότι ο Δήμος ….

είχε ήδη διαδεχθεί τον καταργηθέντα Σύνδεσμο Ύδρευσης,δεν καθιστά μη νόμιμη την μεταγενέστερη, επικυρωθείσα με την ανωτέρω 210/2011 απόφαση του Γενικού Γραμματέα, απόφαση του Δημοτικού του Συμβουλίου, να καταστήσει την ΔΕΥΑ… καθολικό του διάδοχο και να της μεταβιβάσει όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του και όλα τα περιουσιακά του στοιχεία.

Επισημαίνεται ότι για την οιονεί μεταβίβαση αυτή, την οποία αποφάσισε το Δημοτικό Συμβούλιο του πρώτου των αναιρεσιβλήτων δεν χρειαζόταν και συμβολαιογραφική πράξη. Περαιτέρω, εφόσον η ίδια ανωτέρω απόφαση(210/2011του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης) αναφέρει ότι η ΔΕΥΑ…υπεισέρχεται ως καθολική διάδοχος σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συγχωνευομένων επιχειρήσεων και ότι σύμφωνα με την παρ.1 του άρθρου 9 του νόμου 1069/1980 υποκαθίσταται αυτοδίκαια και χωρίς καμία άλλη διατύπωση σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συμμετεχόντων Δήμων και Κοινοτήτων ή των συνδέσμων και των οργανισμών ύδρευσης - αποχέτευσης που αναφέρονται στην ύδρευση και αποχέτευση,είναι σαφές ότι με την εν λόγω απόφαση μεταβιβάστηκαν στη ΔΕΥΑ… και οι εκκρεμείς δίκες με διάδικο τον Σύνδεσμο,όπως άλλωστε ρητά αναφέρεται στην διάταξη του άρθρου 9παρ.1 του ν. 1069/1980,στη ν οποία ρητά παραπέμπει η απόφαση.Επομένως,όσα περί του αντιθέτου υποστηρίζει η αναιρεσείουσα με το δεύτερο αναιρετικό λόγο υπό στοιχείο 2.6 ,από το άρθρο 559αριθμ.1ΚΠολΔ,επικαλούμενη εσφαλμένη ερμηνεία της απόφασης αυτής όσον αφορά την παραδοχή του Εφετείου για μεταβίβαση των εκκρεμών δικών στην ΔΕΥΑ… και όχι στο Δήμο,είναι αβάσιμα.

Η παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, για να θεμελιώσει τον από τη διάταξη του άρθρου 559αριθμ.1 ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο, πρέπει να προκύπτει από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της απόφασης ελάσσονα πρόταση του δικαστηρίου, δηλαδή από τις παραδοχές της αποφάσεως επί των ζητημάτων που ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής, της ένστασης ή αντένστασης.

Εάν όμως οι παραδοχές της απόφασης ανάγονται σε μη προταθέντα κατ' ένσταση ή αντένσταση ισχυρισμό των διαδίκων, τότε η σχετική προς θεμελίωση του λόγου αυτού αναίρεσης αιτίαση στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση και απορρίπτεται ως αβάσιμη (ΑΠ255/2010). Στην προκειμένη περίπτωση,η αναιρεσείουσα,με τον τρίτο λόγο της κρινόμενης αίτησης της, κατ' επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559αριθμ.1ΚΠολΔ, υποστηρίζει, ότι με την παραδοχή του Εφετείου,σύμφωνα με την οποία: "Τα υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα ενάγουσα(ήδη αναιρεσείουσα) ότι η επίκληση από το Δήμο ….της νομικής προσωπικότητας της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης και Αποχέτευσης Δήμου ….,(ήδη αναιρεσιβλήτων)που δεν εξοφλεί την επιδικασθείσα σ' αυτήν με την με αριθμό 72/2009 ήδη τελεσίδικη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου απαίτησή της,είναι καταχρηστική και δικαιολογείται η άρση της περιουσιακής αυτοτέλειάς του,προκειμένου η υποχρέωση προς εξόφληση του παραπάνω επιδικασθέντος χρέους έναντι της ίδιας να επεκταθεί και στο Δήμο ….

στο πλαίσιο της εις ολόκληρο ενοχής τους,είναι αβάσιμα και απορριπτέα,καθόσον εν προκειμένω δεν πρόκειται για κεφαλαιουχικές εταιρίες,αλλά για ν.π.δ.δ και ν.π.ι.δ αντίστοιχα", εσφαλμένα εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 281ΑΚ,διότι συνέδεσε την έννοια της κατάχρησης του θεσμού του νομικού προσώπου μόνο με τις κεφαλαιουχικές εταιρίες.

Ο λόγος είναι αβάσιμος προεχόντως διότι στηρίζεται σε λανθασμένη προϋπόθεση. Ειδικότερα, ο ανωτέρω ισχυρισμός,με τον οποίο επιχειρείται συμπλήρωση της αγωγής της αναιρεσείουσας,με προσθήκη νέας αγωγικής βάσης, ως εκ περισσού αντιμετωπίσθηκε επί της ουσίας από το Εφετείο,εφόσον,όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων για πρώτη φορά προεβλήθη από την τελευταία, με την από 24.4.2014 έφεσή της και με τις ενώπιόν του κατατεθείσες από 20.10.2016 προτάσεις της, προς υποστήριξη της και επομένως ήταν απαράδεκτος (άρθρα 223, 224, 525, 526, 527 ΚΠολΔ).Σε κάθε περίπτωση, λαμβανομένου υπόψη ότι η απόκλιση από την αρχή του χωρισμού της νομικής προσωπικότητας, διακινδυνεύει την ασφάλεια του δικαίου και η άρση αυτής, με την επίκληση της διάταξης του άρθρου 281ΑΚ αποτελεί εξαιρετική επιλογή,που είναι δυνατή μόνο με τη συνδρομή ιδιαίτερα σοβαρών προϋποθέσεων,το Εφετείο,ορθά ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε την ανωτέρω διάταξη,δεχόμενο ότι δεν εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση, που ζητείται η άρση της νομικής αυτοτέλειας μιας κοινωφελούς δημοτικής επιχείρησης,που λειτουργεί ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου,(της ΔΕΥΑ…),επειδή δεν εξοφλεί την επιδικασθείσα απαίτηση της αναιρεσείουσας,προκειμένου να υποχρεωθεί προς τούτο και ο Δήμος …,ήτοι ν.π.δ.δ.

Από τις διατάξεις του άρθρου 562 παρ. 2 και 3 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης, που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε ή δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορούσε να προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημοσία τάξη.

Η διάταξη αυτή, που αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας, με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού όλων των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει τον προβαλλόμενο λόγο αναίρεσης, είχε προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να καθορίζεται τόσο το περιεχόμενο του, όσο και ο νόμιμος τρόπος που προτάθηκε ή επαναφέρθηκε στο δικαστήριο της ουσίας. Το γεγονός δε ότι ο σχετικός ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο δεν σημαίνει και ότι ο κανόνας είναι δημοσίας τάξης, διότι ναι μεν η εφαρμογή του νόμου είναι έργο αυτεπάγγελτης ενέργειας του δικαστή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλοι οι νόμοι είναι δημοσίας τάξεως, αφού στην έννοια της δημοσίας τάξης περιλαμβάνονται οι κανόνες με τους οποίους η πολιτεία προστατεύει θεμελιώδεις αξίες και αντιλήψεις του εννόμου βίου, πολιτειακές, ηθικές, οικονομικές και κοινωνικές η προσβολή των οποίων δεν είναι ανεκτή από την κρατούσα γενική περί δικαίου συνείδηση.

Για να είναι παραδεκτός όμως ο σχετικός ισχυρισμός, ο οποίος προτείνεται για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, όταν αφορά τη δημόσια τάξη , πρέπει τα πραγματικά γεγονότα στα οποία στηρίζεται να είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής αυτής (ΟλΑΠ15/2000,ΑΠ 1401/2008,1654/07).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με τον τέταρτο λόγο της κρινόμενης αίτησής της, κατ' επίκληση αναιρετικής πλημμέλειας από το άρθρο 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ, μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι με την παραδοχή της ότι ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων Δήμος δεν είναι καθολικός διάδοχος του αντισυμβαλλομένου της Συνδέσμου, αλλά διάδοχος αυτού είναι η ΔΕΥΑ…, που στερείται ακίνητης περιουσίας και σοβαρού προϋπολογισμού, (κατά την αναιρεσείουσα) ερμηνεύει και εφαρμόζει εσφαλμένα τις διατάξεις του άρθρου 107 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΣΛΕΕ),αφού η παραδοχή αυτή "ωθεί σε παράνομη χορήγηση κρατικής ενίσχυσης", όπως και τις διατάξεις των άρθρων 106 και 102 ΣΛΕΕ που προβλέπουν ότι "είναι παράνομη η δημιουργία φορέα παροχής δημόσιας υπηρεσίας ,στον οποίο χορηγούνται ειδικά και αποκλειστικά δικαιώματα, όταν η λειτουργία του αποδεικνύεται ζημιογόνα και ακατάλληλη".

Ο λόγος είναι απαράδεκτος, εφόσον, (όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων), το πρώτον προβάλλεται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και δεν συντρέχει νόμιμη περίπτωση παραδεκτού κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ, δοθέντος ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι προπαρατιθέμενες διατάξεις της ΣΛΕΕ, αποτελούν κανόνες δημόσιας τάξης, τα πραγματικά περιστατικά, που τις στηρίζουν, δεν εκθέτει η αναιρεσείουσα ότι προβλήθηκαν νομίμως στο Εφετείο (χωρίς να αρκεί προς τούτο η παραπομπή της στις ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου προτάσεις της),ούτε και προκύπτουν από το περιεχόμενο της απόφασης.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρθρ.495παρ.3ΚΠολΔ)και να καταδικαστεί η τελευταία λόγω της ήττας της στα δικαστικά έξοδα του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176, 183), μειωμένα όμως, κατ' άρθρο 281 παρ. 2 του ν. 3463/2006 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων σε συνδυασμό με το άρθρο 285 ν. 3852/2010 (ΑΠ 2063/2014), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16 Οκτωβρίου 2017 αίτηση της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού( ΔΕΗ Α.Ε.) για αναίρεση της 157/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πατρών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων (1.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Δεκεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Μαρτίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ