343/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 343 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 343/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια - εισηγητή, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ν. Π. του Χ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ζήση Κωνσταντίνου, περί αναιρέσεως της 629/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Το Τριμελές Εφετείο Ιωαννίνων, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 15 Απριλίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 897/2005.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του Κ.Π.Δ., όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το 38 του ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαρά-δεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και εκ της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη αιτιολογίας, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο.

Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ’ του Κ.Π.Δ., πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.), οπότε η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ποινική Ολομέλεια Α.Π. 6&7/1994 και 4/1995).

Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση ‘ ‘ ως αγνώστου διαμονής’ ‘ , χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος, είχε ‘ ‘ γνωστή διαμονή’ ‘ . Επίσης πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανωτέρας βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυ-ρισμός για ακυρότητα της επίδοσης, ως αγνώστου διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλού-μενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος, μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης άσκησης της εφέσεώς του.

Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ίδιου Κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη Δικαστική Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή ακόμη και την Αστυνομική Αρχή.

Τόπος δε κατοικίας νοείται, εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ’ αυτή, ως τόπος κατοικίας θεωρείται, εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση.

ΙΙ. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ’ αριθμό 10879/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, του αναιρεσείοντος και εκκαλούντος - κατηγορούμενου εκπροσωπηθέντος στη δίκη εκείνη από συνηγόρους, όπως προκύπτει από αυτή, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση του αναιρεσείοντος, κατά της υπ’ αριθμό 1352/1998 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Άρτας, με την οποία αυτός είχε καταδικασθεί, για τις πράξεις της πλαστογραφία μετά χρήσεως του πλαστού εγγράφου κατ’ εξακολούθηση και απάτης κατ’ εξακολούθηση, σε συνολική ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών.

Από τη σχετική υπ’ αριθμό 63/12-10-2004 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την έρευνα του παραδεκτού και του βάσιμου των λόγων της αναίρεσης, προκύπτει ότι ο εκκαλών, δεν αναφέρει οτιδήποτε στην έφεσή του, για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκησή της. Δεν επικαλείται δηλαδή, ούτε ακυρότητα της επίδοσης προς αυτόν της εκκαλούμενης απόφασης, ούτε λόγους ανωτέρας βίας, για τους οποίου παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς του.

Εξάλλου, στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, αναφέρεται μεταξύ άλλων, τόσο η χρονολογία επίδοσης στον εκκαλούντα, της εκκαλούμενης υπ’ αριθμό 1352/1998 ερήμην καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Άρτας, την 21-12-1998, προκύπτουσα από το σχετικό αποδεικτικό επίδοσης ως αγνώστου διαμονής του αστυφύλακα Λ.

Τ., όσο και η χρονολογία ασκήσεως της έφεσης την 12-10-2004, δηλαδή μετά την παρέλευση (αναφέρεται στην αιτιολογία), της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεώς της. Δεν υποχρεούταν δε το δικαστήριο, να διαλάβει αιτιολογία και για την εγκυρότητα της επίδοσης ως αγνώστου διαμονής, αφού δεν υπήρχε στην έφεση σχετικός ισχυρισμός.

Και ήταν εντελώς περιττές οι αναφορές της αιτιολογίας, σε σχέση τόσο με την ύπαρξη πράγματι άγνωστης, κατά το χρόνο της επίδοσης, διαμονής του κατηγορούμενου, όσο και την αβασιμότητα των αιτιάσεων αυτού που προβλήθηκαν στο ακροατήριο, για ακυρότητα του αποδεικτικού επίδοσης, εκ της μη αναφοράς σ’ αυτό του ονοματεπωνύμου του παραλαβόντος την προς επίδοση απόφαση και εκ της ελλείψεως της υπογραφής του.

ΙΙΙ. Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής της εφέσεως ως εκπρόθεσμης και απαράδεκτης απόφασης του δικαστηρίου, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ’ αυτή όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητά της. Εκ της εσφαλμένης δε αναγραφής στην αιτιολογία της απόφασης, ως χρόνου εκδόσεως της εκκαλούμενης απόφασης της 7-11-1998 αντί του ορθού 17-11-1998 (ο αριθμός και το έτος δεν είναι εσφαλμένα), η οποία πρέπει να αποδοθεί σε πρόδηλη παραδρομή, αφού σε άλλα σημεία της απόφασης και στο διατακτικό της αναγράφεται η ορθή χρονολογία, ουδεμία ασάφεια δημιουργείται, ούτε προκαλείται αντίφαση, αφού μάλιστα ο αριθμός και η χρονολογία της απόφασης, ανα-γράφονται ορθά.

Επομένως, τα αντιθέτως υποστηριζόμενα με τον πρώτο, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ’ του Κ.Π.Δ., λόγο αναιρέσεως, είναι αβάσιμα και απορριπτέα. Εξάλλου και οι συναφείς αιτιάσεις, που προβάλλονται με τον ίδιο λόγο αναιρέσεως, για μη αναφορά στην αιτιολογία των αποδεικτικών μέσων, εκ των οποίων το δικαστήριο οδηγήθηκε στην κρίση του, για την ύπαρξη αγνώστου, κατά το χρόνο της επίδοσης, διαμονής του κατηγορούμενου και ακυρότητα της επίδοσης, εκ της εσφαλμένης στο αποδεικτικό αναγραφής της χρονολογίας εκδόσεως της προς επίδοση απόφασης, της μη αναγραφής στο αποδεικτικό του ονοματεπωνύμου του παραλαβόντος την προς επίδοση απόφαση διοικητικού υπαλλήλου και της ελλείψεως της υπογραφής του, είναι επίσης απορριπτέες, η πρώτη ως αβάσιμη, γιατί η αιτιολογία σε σχέση με το ζήτημα αυτό, ήταν όπως αναφέρθηκε περιττή και η δεύτερη ως απαράδεκτη, γιατί δεν είχε προβληθεί με την έφεση.

IV. Η αιτίαση τέλος που προβάλλεται με το δεύτερο, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Α’ του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, γιατί το δικαστήριο φέρεται ότι έλαβε υπόψη του, προς απόδειξη της υπάρξεως πράγματι αγνώστου διαμονής του κατηγορούμενου, έγγραφα και συγκεκριμένα, την από 13-2-1998 βεβαίωση του ενεργήσαντος την επίδοση (της εκκαλούμενης απόφασης) αστυφύλακα Λ.

Τ., κατά την οποία ο κατηγορούμενος είχε (κατά το χρόνο της επίδοσης) άγνωστη διαμονή στο εξωτερικό και του από 17-11-1998 τηλεγραφήματος του κατηγορούμενου (από το εξωτερικό), που δεν προκύπτει ότι αναγνώσθηκαν, είναι επίσης αβάσιμη και απορριπτέα, αφού οι αναφορές της αιτιολογίας σε σχέση με το ζήτημα αυτό, την ύπαρξη δηλαδή πράγματι αγνώστου του κατηγορούμενου διαμονής, ήταν όπως αναφέρθηκε εκ περισσού.

V. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15ης Απριλίου 2005 αίτηση του Ν. Π. του Χ., για αναίρεση της υπ’ αριθμό 629/2004 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ