342/2025 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 342 / 2025 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 342/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρουλιώ Δαβίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευτύχιο Νικόπουλο, Βαρβάρα Πάπαρη, Μαρία Πετσάλη και Χριστίνα Τζίμα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Δεκεμβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Τ., το γένος ..., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσικρικά, που ανακάλεσε την από 28/11/2024 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Τ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παλάζη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7/12/2018 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8536/2020 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και ... του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29/8/2022 αίτησή της και τους από 15/10/2024 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων αυτής λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη, από 29-8-2022 (Γ.Α.Κ. 2424/Ε.Α.Κ. 248/1-9-2022 Εφετείο Θεσσαλονίκης), αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η υπ' αριθ. 1299/21-6-2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση (άρθρ. 592 παρ. 1α, 593 επ.

ΚΠολΔ) και απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθ. ... αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία είχε δεχθεί την αγωγή του αναιρεσιβλήτου και είχε απαγγείλει τη λύση του μεταξύ των διαδίκων γάμου. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ), δεδομένου ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει επίδοση της προσβαλλομένης εφετειακής αποφάσεως ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοσή της.

Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Επίσης, είναι παραδεκτοί και οι από 15-10-2024 πρόσθετοι λόγοι αυτής, οι οποίοι ασκήθηκαν εμπρόθεσμα με ιδιαίτερο δικόγραφο, που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 17-10-2024 και επιδόθηκε νόμιμα στον αναιρεσίβλητο, τριάντα και πλέον πλήρεις ημέρες πριν την ορισθείσα, μετά από αναβολή, ημερομηνία συζητήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως, που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, κατά την οποία άρχισε η εκδίκασή της (άρθρο 281 ΚΠολΔ - βλ.

την υπ' αριθ. ... έκθεση επιδόσεως του Δικαστικού Επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης,….) και αφορούν στα ίδια κεφάλαια της προσβαλλομένης αποφάσεως, που πλήττονται και με την αναίρεση (άρθρο 569 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Από το συνδυασμό των άρθρων του ΑΚ 1438, 1439 παρ.3 και 216 Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι για την πληρότητα της αγωγής λόγω ισχυρού κλονισμού της έγγαμης σχέσης των συζύγων, που τεκμαίρεται αμάχητα από τη διετή διάστασή τους, αρκεί να αναφέρεται σ' αυτή ότι οι διάδικοι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση, η οποία διήρκεσε συνεχώς επί μία διετία, υπολογιζόμενη αναδρομικώς από το χρόνο της πρώτης συζήτησης της αγωγής.

Εξειδίκευση του νομικού όρου "διάσταση" δεν είναι απαραίτητη, όπως ότι υφίσταται βούληση των διισταμένων συζύγων να αποστούν της έγγαμης σχέσεώς τους, αφού με τον όρο αυτό νοείται τόσο η φυσική όσο και η ψυχική αποξένωση των συζύγων με τη θέληση να μη έχουν πλέον κοινωνία βίου ούτε απαιτείται να αναφέρεται ότι συνεπεία της διάστασης κλονίσθηκε τόσο ισχυρά η έγγαμη σχέση, ώστε αυτή κατέστη αφόρητη, αφού στη διετή διάσταση ο ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσης, που συνιστά αυτοτελή λόγο διαζυγίου, τεκμαίρεται αμάχητα.

Εξάλλου, δεν είναι αναγκαίο να αναφέρονται στην αγωγή, με την οποία επιδιώκεται η λύση του γάμου λόγω διετούς διάστασης, και άλλα πραγματικά περιστατικά, από τα οποία να συνάγεται ότι συντρέχουν αντικειμενικώς πρόσφορα κλονιστικά της έγγαμης συμβίωσης γεγονότα σχετιζόμενα με το πρόσωπο του εναγομένου συζύγου ή και των δυο συζύγων, που να δικαιολογούν τη διάσπαση της (έγγαμης συμβίωσης), καθόσον τέτοια περιστατικά είναι αναγκαία για την θεμελίωση της αγωγής που ερείδεται στην παρ. 1 της εν λόγω διάταξης (ΑΠ 818/2021 ΑΠ 1962/2014, ΑΠ 1679/2014).

Περαιτέρω, με το άρθρο 559 αριθμ. 1 εδ. α ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, παραβιάζεται είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή όταν δεν εφαρμόζεται, ενώ πρέπει να εφαρμοσθεί, ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένως, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Η νομική αοριστία της αγωγής ή της ενστάσεως, η συνδεόμενη με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσεώς του για τη νομική επάρκεια της αγωγής ή της ενστάσεως, αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για τη θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέσθηκε σε λιγότερα.

Αντίθετα, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν εκτίθενται στην αγωγή όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, τα πραγματικά, δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αντίστοιχα (ΑΠ 668/2020).

Ειδικότερα, ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, λαμβάνοντας υπόψη αναγκαία για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα που δεν εκτίθενται σε αυτή ή εάν απέρριψε ως αόριστη ή μη νόμιμη την αγωγή, παραγνωρίζοντας εκτιθέμενα για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που με επάρκεια εκτίθενται σε αυτήν, ενώ ο από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σε αυτήν των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη (ΑΠ 1027/2022, ΑΠ 793/2021, ΑΠ 852/2021).

Ο αναιρετικός αυτός έλεγχος γίνεται με βάση την κυριαρχική εκτίμηση του δικογράφου της αγωγής από το δικαστήριο της ουσίας σε συνδυασμό, όμως και με τα εκτιθέμενα στο αγωγικό δικόγραφο [άρθρο 561παρ. 2 ΚΠολΔ) (ΑΠ 18/2018). Ανεξάρτητα πάντως από το είδος της αοριστίας για να ιδρυθεί ο αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, πρέπει ο σχετικός με την αοριστία ισχυρισμός, που δεν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ.1 ΚΠολΔ, να προτάθηκε παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται αυτό στην αίτηση αναίρεσης (ΑΠ 1165/2019, 1283/2017, 597/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 7-12-2018 αγωγής διαζυγίου, που επισκοπείται παραδεκτά, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, ο αναιρεσίβλητος ζήτησε τη λύση του γάμου του με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα, για το λόγο ότι βρίσκονται σε συνεχή διάσταση, επί τουλάχιστον δύο έτη και δη από τον Ιούνιο του 2016 μέχρι την άσκηση της αγωγής, γεγονός από το οποίο τεκμαίρεται αμάχητα ο ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσης τους και επικουρικώς λόγω ισχυρού κλονισμού, ο οποίος επήλθε στη σχέση τους, από λόγους που αφορούν αποκλειστικά το πρόσωπο της εναγομένης.

Συγκεκριμένα, ο αναιρεσίβλητος, με τον προβαλλόμενο, εξαιτίας της διετούς διάστασης, λόγο λύσης του γάμου, ισχυρίστηκε τα ακόλουθα: ... "τα τελευταία δύο συναπτά έτη και συγκεκριμένα από τον Ιούνιο του 2016 απέχουμε από κλίνης και τραπέζης με την εναγομένη και δεν υπήρξε καμία προσπάθεια επανασύνδεσης των σχέσεών μας ως συζύγων κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα, τουναντίον, οι σχέσεις μας μόνο προς το χείρον οδεύουν".

Η αναιρεσείουσα, με τον πέμπτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και τον πρώτο πρόσθετο λόγο αυτής, επικαλούμενη τις πλημμέλειες τις προβλεπόμενες από το άρθρο 559 αριθ 1, 8 και 14 του ΚΠολΔ, προβάλλει την αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, απέρριψε τον προταθέντα ενώπιόν του, με τις προτάσεις της, ισχυρισμό περί αοριστίας της ένδικης αγωγής, καθόσον δεν αναφέρονται σ' αυτή κλονιστικά του γάμου περιστατικά, τα οποία επέφεραν τη διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης των διαδίκων, τον Ιούνιο του 2016.

Με το ως άνω περιεχόμενο και αίτημα, η ένδικη αγωγή, όσον αφορά τη βάση της, τη θεμελιούμενη στον τεκμαιρόμενο ισχυρό κλονισμό λόγω διετούς τουλάχιστον διάστασης των συζύγων, είναι πλήρως ορισμένη, αφού περιέχει όλα τα κατά νόμο, από τις διατάξεις των άρθρων 1439 παρ. 3 ΑΚ και 216 του ΚΠολΔ απαιτούμενα για την πληρότητά της στοιχεία, ήτοι την ύπαρξη του γάμου μεταξύ των διαδίκων και το ότι αυτοί βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς τουλάχιστον επί δύο έτη, χωρίς πιθανότητα και πρόθεση αποκατάστασης της έγγαμης συμβιώσεώς τους, με βάση την εκδηλούμενη από τα παρατιθέμενα πραγματικά περιστατικά συμπεριφορά τους, χωρίς να απαιτείται και γι' αυτό το στοιχείο πανηγυρική διατύπωση.

Το ορισμένο δε της αγωγής, ως προς την προαναφερόμενη βάση της, δεν αναιρείται, όπως διατείνεται η αναιρεσείουσα, από τη μη αναφορά κλονιστικών του γάμου περιστατικών, εναρκτήριων της διάστασης της έγγαμης συμβιώσεως των διαδίκων τον Ιούνιο του 2016, αφού από τη συνεχή διάσταση των συζύγων επί δύο τουλάχιστον χρόνια μέχρι την άσκηση της αγωγής, τεκμαίρεται αμάχητα ο κλονισμός, ανεξαρτήτως της υπάρξεως κλονιστικών του γάμου περιστατικών, τα οποία να προκάλεσαν τη διάσταση των συζύγων.

Κατά συνέπεια, το Εφετείο το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του σιγή απέρριψε το σχετικό περί αοριστίας της ένδικης αγωγής ισχυρισμό, επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια απόφαση, που είχε κρίνει ορισμένη την αγωγή, δεν αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που οι προμνησθείσες διατάξεις απαιτούν για τη θεμελίωση της βάσης της αγωγής που στηρίζεται στον τεκμαιρόμενο κλονισμό της έγγαμης συμβίωσης λόγω της τουλάχιστον διετούς διάστασης των διαδίκων, αφού σε αυτήν περιέχονται όλα τα απαιτούμενα από την προαναφερθείσα διάταξη στοιχεία, δηλαδή η ύπαρξη του γάμου μεταξύ των διαδίκων, η διετής τουλάχιστον διάσταση αυτών και η κοινή, βάσει των παρατιθέμενων περιστατικών, πρόθεσή τους για διακοπή της έγγαμης συμβιώσεώς τους, χωρίς ελπίδα αποκαταστάσεώς της.

Συνακόλουθα, το Εφετείο ορθά δεν κήρυξε απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, την αγωγή, ως προς τη στηριζόμενη στο άρθρο 1439 παρ. 3 ΑΚ βάση της. Επομένως, είναι αβάσιμος ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως καθώς και ο πρώτος πρόσθετος λόγος, με τους οποίους η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα αντίθετα.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 597 παρ. 2 περ.2 του ΚΠολΔ, στις διαφορές που αναφέρονται στο άρθρο 592 ΚΠολΔ, μεταξύ των οποίων και αυτές που αφορούν το διαζύγιο, "δεν επιτρέπεται 1)....2)να εξετασθούν ως μάρτυρες τα τέκνα των διαδίκων συζύγων, γνήσια, νομιμοποιημένα, θετά και αναγνωρισμένα, τα τέκνα της γυναίκας που γεννήθηκαν χωρίς γάμο, καθώς και οι σύζυγοι και οι κατιόντες τους".

Η εν λόγω απαγόρευση καταλαμβάνει εκτός από τις μαρτυρικές καταθέσεις και τις ένορκες βεβαιώσεις (άρθρ. 421-424 ΚΠολΔ), οι οποίες λαμβάνονται για να προσκομισθούν σε συγκεκριμένη δίκη που αφορά την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση και αποσκοπεί στην προστασία της οικογενειακής ζωής και στην αποφυγή της εξωθήσεως των τέκνων να καταθέσουν σε βάρος ενός εκ των γονέων και υπέρ του άλλου.

Ωστόσο, η απαγόρευση δεν καταλαμβάνει ένορκες βεβαιώσεις των τέκνων των διαδίκων, οι οποίες έχουν ληφθεί νομίμως στο πλαίσιο άλλης μεταξύ των γονέων τους δίκης, όπως δίκης ασφαλιστικών μέτρων και μετ' επικλήσεως προσκομίζονται σε δίκη του άρθρου 592 ΚΠολΔ, οπότε λαμβάνονται νομίμως υπόψη, ως δικαστικά τεκμήρια, συνεκτιμώμενοι με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα κατά το άρθρο 339 ΚΠολΔ, καθόσον δεν δημιουργείται πλέον κίνδυνος προσβολής της οικογενειακής ζωής, στην αποτροπή του οποίου αποσκοπεί η ως άνω απαγόρευση (ΑΠ 1909/2011, ΑΠ 1496/2002).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα, που ο νόμος δεν επιτρέπει ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν (ΟλΑΠ 42/2002, ΑΠ 14/2022, ΑΠ 57/2022, ΑΠ 60/2022). Εξάλλου, η εκ του άρθρου 559 αριθ. 14 αναιρετική πλημμέλεια συντρέχει, όταν το δικαστήριο κήρυξε ή δεν κήρυξε εσφαλμένα δικονομική ακυρότητα, έκπτωση από δικονομικό δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Επίσης, στοιχειοθετείται και στην περίπτωση της κηρύξεως από το δικαστήριο ενός αποδεικτικού μέσου είτε ως απαράδεκτου είτε ως άκυρου (ΑΠ 280/2010). Στην προκειμένη περίπτωση προβάλλεται με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως και το δεύτερο πρόσθετο λόγο αυτής η από το άρθρο 559 αρ.11 και 14 του ΚΠολΔ, αιτίαση ότι το Εφετείο:

α) παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της δικανικής πεποίθησής του την υπ' αριθ. 509/9-4-2019 ένορκη βεβαίωση της θυγατέρας των διαδίκων Κ.-Μ. Τ., που συντάχθηκε ενώπιον της συμβολαιογράφου Κ. Σ. Δ., μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο αποδεικτικό μέσο, καθόσον είχε γίνει επίκληση και παραδεκτή προσαγωγή του στο Δικαστήριο της ουσίας, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, προκειμένου να αποδειχθεί ουσιώδης καταλυτικός της κύριας βάσης της αγωγής ισχυρισμός της αναιρεσείουσας και συγκεκριμένα η μη συμπλήρωση διετούς διαστάσεως μεταξύ των διαδίκων συζύγων, μέχρι την πρώτη συζήτηση της υποθέσεως στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και β) παρά το νόμο έκρινε την ως άνω ένορκη βεβαίωση ως παράνομο αποδεικτικό μέσο και ως εκ τούτου απαράδεκτο και δεν την έλαβε υπόψη του, ενώ επρόκειτο για ένορκη βεβαίωση που λήφθηκε στα πλαίσια άλλης δίκης μεταξύ των διαδίκων και έπρεπε, ως παραδεκτό και νόμιμο αποδεικτικό μέσο να ληφθεί υπόψη, ως δικαστικό τεκμήριο.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, προκύπτει, σχετικά με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως και τον δεύτερο πρόσθετο λόγο αυτής ότι η ως άνω απόφαση δέχθηκε τα ακόλουθα: Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, οι οποίες περιλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης αυτού, την προσκομιζόμενη με επίκληση από την εκκαλούσα υπ' αριθ. ..9-4-2019 ένορκη βεβαίωση της Κ.

Κ. .........ενώ δεν λαμβάνεται υπόψη η προσκομιζόμενη με επίκληση από την εκκαλούσα υπ' αριθ. ../9-4-2019 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της συμβολαιογράφου Κ. Σ. Δ. της θυγατέρας των διαδίκων Κ.-Μ. Τ., καθώς στις γαμικές διαφορές, όπως η προκείμενη, δεν επιτρέπεται σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 597 παρ. 2 περ. 2 ΚΠολΔ να εξεταστούν ως μάρτυρες τα τέκνα των διαδίκων, συνεπώς η ανωτέρω ένορκη βεβαίωση συνιστά παράνομο αποδεικτικό μέσο και δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη....".

Με βάση τις ως άνω παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως και ο δεύτερος πρόσθετος λόγος αυτής είναι βάσιμοι, καθόσον η προσκομιζόμενη με επίκληση από την εκκαλούσα ένορκη βεβαίωση της θυγατέρας των διαδίκων Κ.-Μ. Τ., ενώπιον της συμβολαιογράφου Κ. Σ. Δ., η οποία είχε δοθεί ενόψει της μεταξύ των διαδίκων συζύγων προγενέστερης δίκης ασφαλιστικών μέτρων, παρά το νόμο, δεν ελήφθη υπόψη για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και το Εφετείο τη θεώρησε ότι συνιστά παράνομο και κατά συνέπεια, μη παραδεκτό αποδεικτικό μέσο.

Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνουν δεκτοί ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως καθώς και ο δεύτερος πρόσθετος λόγος αυτής, με τους οποίους αποδίδονται από την αναιρεσείουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 11 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. Εξάλλου, παρέλκει η έρευνα των πρώτου, δεύτερου και τετάρτου λόγων της αναιρέσεως, αφού η αναιρετική εμβέλεια των λόγων που έγιναν δεκτοί καθιστά αλυσιτελή την έρευνα των λοιπών ως άνω λόγων.

Στη συνέχεια, πρέπει, κατ' άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, εκτός εκείνου που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση. Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης πρέπει να συμψηφιστούν μεταξύ των διαδίκων κατά ένα μέρος, λόγω της εύλογης αμφιβολίας του ηττηθέντος αναιρεσείοντος για την έκβαση της δίκης να καταδικασθεί δε ο ίδιος στην πληρωμή μέρους αυτών (άρθρα 179 εδ.

β', 183, 189 παρ.1 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθμό ... απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην καταβολή μέρους της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσείουσας που ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Φεβρουαρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Φεβρουαρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ