342/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 342 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 342/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 15 Οκτωβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κοινοφελούς Ιδρύματος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με την επωνυμία "Κοινωφελές Ιδρυμα ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ", το οποίο λειτουργεί το Νοσοκομείο με τον ομώνυμο διακριτικό τίτλο στην ..., όπως εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σπανό, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΒΑΚΩΝ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ - ΤΕΧΝΙΚΗ - ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" με έδρα την ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γεωργίου - Κωστακόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18 Φεβρουαρίου 2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 714/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 953/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 16 Νοεμβρίου 2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Ιωάννης Χαμηλοθώρης, ανέγνωσε την από 2 Ιουλίου 2012 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Βασιλείου Φούκα, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως..

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 578 ΚΠολΔ, αν το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης κρίνεται εσφαλμένο αλλά το διατακτικό της ορθό, ο Άρειος Πάγος απορρίπτει την αναίρεση, εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής έννομο συμφέρον να αποτραπεί δεδικασμένο υπάρχει όταν ο αναιρεσείων διάδικος βλάπτεται από την αιτιολογία της απόφασης και συγκεκριμένα αν από αυτήν δημιουργείται δεδικασμένο σε βάρος του σε άλλη δίκη, αν δηλαδή η αιτιολογία της απόφασης αποτελεί στοιχείο του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη και στηρίζει το διατακτικό της, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της (ΑΠ 60/2011 πρβλ. Α.Π. 2315/2009). Δεν δημιουργείται όμως δεδικασμένο κατά τις διατάξεις των άρθρων 321 και επ. ΚΠολΔ, όταν το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση περιέλαβε σ' αυτήν πλεοναστικές αιτιολογίες, δηλαδή αιτιολογίες που δεν ήταν αναγκαίες για την κρίση της διαφοράς. Έτσι, στην περίπτωση αυτή, εφόσον δεν τίθεται ζήτημα αποτροπής δεδικασμένου από τις πλεοναστικές αιτιολογίες, δεν ιδρύεται λόγος αναίρεσης από το άρθρο 578 ΚΠολΔ (ΑΠ 77/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, επί της από 18.2.2003 αγωγής του αναιρεσείοντος ιδρύματος κατά της αναιρεσίβλητης, με την οποία αυτό ζήτησε την ακύρωση, λόγω πλάνης, της διαιτητικής ρήτρας, που περιελήφθη στη μεταξύ του ίδιου, ως εργοδότη και της τελευταίας, ως εργολάβου, σύμβαση εργολαβίας, και την αναγνώριση της ανυπαρξίας οφειλής του για Φ.Π.Α., σε σχέση με τις εκτελεσθείσες συμβατικές και πρόσθετες εργασίες στο πλαίσιο της επίμαχης σύμβασης έργου, εκδόθηκε η απόφαση 7014/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμο το ακυρωτικό αίτημα και παραπέμφθηκε η διαφορά στη διαιτησία.

Ακολούθως, ύστερα από την άσκηση εκ μέρους του αναιρεσείοντος κατά της απόφασης αυτής της από 21.12.2007 έφεσης, με την οποία αυτό, εκτός από τον ισχυρισμό για ακυρωσία της επίμαχης διαιτητικής ρήτρας, προέβαλε επιπλέον και τον ισχυρισμό για ακυρότητα της ρήτρας αυτής, λόγω κατάργησης της με γραπτή πρόταση της αναιρεσίβλητης, την οποία το ίδιο αποδέχθηκε, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση στο σύνολο της και ειδικότερα ο λόγος για ακυρότητα της διαιτητικής ρήτρας με αντίθετη καταργητική συμφωνία, κυρίως διότι συνεπάγεται μεταβολή της βάσης της αγωγής, η οποία απαραδέκτως προβάλλεται για πρώτη φορά με την έφεση και επικουρικά, διότι είναι αβάσιμος, ενόψει του ότι ανακλήθηκε η πιο πάνω πρόταση για κατάργηση της διαιτητικής ρήτρας.

Ήδη το αναιρεσείον, με το μοναδικό λόγο αναίρεσης, προβάλλει την αιτίαση ότι η παραπάνω επικουρική αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι εσφαλμένη, διότι μπορεί να θεωρηθεί είτε ότι η αιτιολογία αυτή δεν στηρίζει το διατακτικό της απόφασης και δεν παράγει κανένα δεδικασμένο, οπότε δεν ασκεί καμιά επιρροή, είτε ότι το τυχόν απορρέον από αυτή δεδικασμένο παρεμποδίζει την πρόταση όλων των καταχρηστικών αντενστάσεων, τις οποίες το ίδιο θα μπορούσε να προβάλει για την απόκρουση του ισχυρισμού της αναιρεσίβλητης για ανάκληση της προαναφερόμενης πρότασης της, και στη συνέχεια ζητεί την αναίρεση της εν λόγω απόφασης, ως προς την παραπάνω επικουρική αιτιολογία της, σύμφωνα με το άρθρο 578 ΚΠολΔ.

Ο λόγος όμως αυτός αναίρεσης είναι αόριστος και συνακόλουθα απαράδεκτος, διότι το αναιρεσείον δεν εκθέτει με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα, αν από την πιο πάνω αιτιολογία δημιουργείται σε βάρος του δεδικασμένο και ποιο συγκεκριμένα υπήρξε το σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας κατά τη διατύπωση της αιτιολογίας αυτής, αλλά αναφέρεται απλώς και μόνο και μάλιστα με ενδοιαστικό τρόπο και ασαφώς στις συνέπειες που μπορεί να έχει η αιτιολογία αυτή.

Σε κάθε περίπτωση, εφόσον, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, από την πιο πάνω διατυπωμένη επικουρικά πλεοναστική αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης δεν δημιουργείται δεδικασμένο, για την αποτροπή του οποίου να επιβάλλεται αναίρεση της απόφασης, ως προς την εν λόγω αιτιολογία της, δεν μπορεί να θεμελιωθεί ο προβαλλόμενος λόγος αναίρεσης.

Επομένως πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16.11.2010 αίτηση του ιδρύματος με την επωνυμία "Κοινωφελές Ίδρυμα ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΥΝΑΝ" για αναίρεση της απόφασης 953/2009 του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3.12.2012

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαρτίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ