341/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 341 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 341/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αβροκόμη Θούα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης τεχνικής εταιρείας με την επωνυμία "…", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Ηλιόκαυτο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Λ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Φερμελή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-8-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 487/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 387/2014 του Τριμελούς Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 16-10-2014 αίτησή της και τους από 27-10-2014 προσθέτους λόγους της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αβροκόμη Θούα ανέγνωσε την από 2-10-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή του δεύτερου σκέλους της κύριας αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 20 Κ.Πολ.Δ. και την απόρριψη αυτής κατά τα λοιπά όπως και των πρόσθετων λόγων της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρονται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού, η από 16-10-2014 αίτηση αναίρεσης και οι με το από 27-10-2014 αυτοτελές δικόγραφο ασκηθέντες, παραδεκτά, πρόσθετοι λόγοι αυτής, τα δικόγραφα των οποίων πρέπει να συνεκδικασθούν λόγω της μεταξύ τους συναφείας.

Ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ για λήψη ή μη υπόψη προταθέντος ουσιώδους πράγματος, προϋποθέτει πράγμα παραδεκτώς προταθέν, αφού διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν επιτρέπεται να το λάβει υπόψη. "Πράγματα" δε, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος καθώς και οι κύριοι ή πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που αφορούν αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων. Περαιτέρω, ως "αίτηση" κατά την έννοια του άρθρο 559 αριθμ. 9 ίδιου Κώδικα, νοείται αυτή που αποτελεί κεφάλαιο της δίκης, δηλαδή το αίτημα ή η βάση της αγωγής, ανταγωγής, παρέμβασης, ενδίκου μέσου ή βοηθήματος, ενώ ο όρος "επιδίκασε" νοείται ότι το δικαστήριο αποφάσισε επί αιτήματος, έστω και με αναγνωριστική διάταξη. Εξάλλου ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 10 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς ισχυρισμούς με την προαναφερθείσα έννοια του αριθμού 8, χωρίς να έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε απόδειξη γι' αυτά ή όταν δεν εκθέτει, έστω και γενικά, από ποια αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη γι' αυτά. Τέλος, ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα. Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένα, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεώρησε ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο. Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια κρίση του για τον αναιρεσείοντα, να σχημάτισε το δικαστήριο αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο που φέρεται ως παραμορφωμένο, προϋπόθεση, η οποία δεν συντρέχει, όταν το εν λόγω έγγραφο εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρεται η σημασία του σε σχέση με το πόρισμα για την αλήθεια ή αναλήθεια του γεγονότος που αποδείχθηκε, γιατί στην τελευταία αυτή περίπτωση δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Με την προσβαλλόμενη απόφαση και κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετικά διαδικασία μέρος, έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "...η εταιρεία με την επωνυμία … ΑΕ με σύμβαση μισθώσεως έργου ανέλαβε την κατασκευή σε οικόπεδο ιδιοκτησίας των ΤΕΙ Πατρών ... Στη συνέχεια η ως άνω ανάδοχος σύναψε με την εναγομένη (ήδη αναιρεσείουσα) την από 11-9-2000 σύμβαση ανάθεσης υπεργολαβίας του ανωτέρω συνολικού έργου....Η εναγομένη ...σύναψε με τον ενάγοντα (ήδη αναιρεσίβλητο) ...άτυπη (προφορική) σύμβαση ανάθεσης υπεργολαβικής εκτέλεσης έργου με την οποία ανέθεσε στον ενάγοντα την προμήθεια των απαραίτητων ηλεκτρολογικών υλικών και την τεχνική τοποθέτηση και την ενεργή ηλεκτρολογική εγκατάσταση και.. .ηλεκτρική λειτουργία των...κτιριακών εγκαταστάσεων....παράλληλα ο ενάγων ανέλαβε την προμήθεια της εναγομένης με οικοδομικά υλικά (άμμο, χαλίκι, 3Α, τσιμέντα και αμμοκονία), με συνολικά υπολογιζόμενες τιμές σύμφωνα με τα τιμολόγια και τα δελτία αποστολής που θα εκδοθούν ... Η εναγομένη εταιρεία υποστηρίζει ότι η αμοιβή του ενάγοντος ....συμφωνήθηκε κατ' αποκοπή τμηματικά με βάση την πρόοδο των εργασιών και για τα συμφωνημένα αυτά ποσά της αμοιβής του ο ενάγων εξέδιδε τα αντίστοιχα τιμολόγια παροχής υπηρεσιών και αγαθών τα οποία και έχει εξοφληθεί. Έτσι με σαφήνεια υποστηρίζει ότι το εκτελεσθέν έργο και η οφειλόμενη αμοιβή του ενάγοντος είναι αυτή που αναγράφεται στα τιμολόγια για την οποία έχει εξοφληθεί πλήρως. Στα ίδια τιμολόγια εκδόσεως που αναφέρεται και ο ενάγων στα οποία όμως δεν αναφέρονται ποσότητες εργασιών και τιμές μονάδας, αλλά ποσά αμοιβής και αιτία οφειλής τα ως άνω έργα. Ειδικότερα και από τα δύο διάδικα μέρη προσκομίζονται επτά τιμολόγια εκδόσεως του ενάγοντος και αιτιολογία εκδόσεως το ως άνω έργο. Ειδικότερα προσκομίζονται τα τιμολόγια: 1) 6/20.12.2001 που αφορά εργασίες, αξίας με Φ.Π.Α 1.180.000 δρχ., ή 3.462,94 ευρώ, 2) 46/31. 12.2002 που αφορά εργασίες του έργου αξίας με ΦΠΑ 21.535 ευρώ, 3) 1/20.4.2003 που αφορά προμήθεια πώληση υλικών και συγκεκριμένα .... και (αξίας) συνολικά 962,88 ευρώ, 4) 6/2.5.2003 που αφορά εργασίες του έργου, αξίας με Φ.Π.Α 19.470 ευρώ, 5) 2/5.6.2003 που αφορά προμήθεια - πώληση υλικών και συγκεκριμένα.... και (αξίας) συνολικά 11.453 ευρώ πλέον ΦΠΑ 2.061,54 ευρώ, σύνολο 13.514,54 Ευρώ που όμως εσφαλμένα αθροίζει σε 14.222,54 ευρώ, ποσό που έχει πληρωθεί ο ενάγων, όπως παρακάτω αναφέρεται, 6) 13/25.9.2003 που αφορά εργασίες του έργου, αξίας με Φ.Π.Α 13.587,22 ευρώ και 7) 18/25.12.2003 που αφορά εργασίες του έργου αξίας με Φ.Π.Α 9.440 ευρώ. Δηλαδή με βάση τα τιμολόγια αυτά το συνολικό κόστος του έργου και αντίστοιχα η αμοιβή του ενάγοντος υπεργολάβου ανήλθε σε 81.972, 58 ευρώ". Στη συνέχεια το Εφετείο προβαίνει σε αξιολόγηση του πρόσθετου έργου που εκτέλεσε ο αναιρεσείων και της οφειλομένης αμοιβής γι' αυτό και συνεχίζει: "Με βάση τα ανωτέρω η συνολική οφειλόμενη αμοιβή του ενάγοντος για την εκτέλεση του ως άνω έργου που ανέλαβε υπεργολαβικά και την προμήθεια των προαναφερόμενων υλικών ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 81.972,58 ευρώ που προκύπτει από την άθροιση των τιμολογίων που προσκομίζουν και στα οποία αναφέρονται και τα δύο διάδικα μέρη. Δεν αποδείχθηκε όμως ότι η εναγόμενη εργολήπτρια εταιρεία εξόφλησε όλο το ποσό αυτό όπως αορίστως υποστηρίζει αυτή. Ειδικότερα με τις έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του παρόντος δευτεροβαθμίου δικαστηρίου επικαλείται ενδεικτικές καταβολές: 1)...2)... 3)...4)...5)...6)...7)...8)...9)...10)...11)....12)...13)... Δηλαδή η εναγομένη επικαλείται σύνολο καταβολών εκ μέρους της προς τον ενάγοντα υπεργολάβο το ποσό των 35.394,50 Ευρώ. Επίσης όπως υποστηρίζει η εναγομένη με τις έγγραφες προτάσεις της και προκύπτει από τα προσκομιζόμενα τιμολόγια, τα δύο τιμολόγια με τους αριθμούς ως άνω 1/20.4.2003 και 2/5.6.2003 που αφορούν πώληση των προαναφερόμενων ποσοτήτων οικοδομικών υλικών για τα ποσά των 969,88 και 14.222,54 ευρώ, αντίστοιχα εξοφλήθηκαν από αυτή (εναγόμενη) με μετρητά στον ενάγοντα κατά την παράδοση των υλικών στο έργο και στο σώμα αυτών έχει καταχωρηθεί η ένδειξη "εξοφλήθηκε". Δηλαδή η εναγόμενη έναντι της ένδικης οφειλής της έχει καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των (35.394,50 + 969,88 + 14.222,54 =) 50.586,92 ευρώ. Ο ενάγων από την πλευρά του ομολογεί καταβολές προς αυτόν εκ μέρους της εναγομένης αναφορικά με την ένδικη οφειλή συνολικού ποσού 46.619 ευρώ. Πέραν του προαναφερόμενου ποσού καταβολών η εναγόμενη δεν επικαλείται και δεν αποδεικνύει άλλη καταβολή ...Κατόπιν αυτού η ένσταση εξόφλησης της εναγόμενης (άρθρ. 416 ΑΚ) πρέπει να γίνει δεκτή και ως ουσιαστικά βάσιμη για το προαναφερόμενο αποδεικνυόμενο ποσό των 50.586,92 ευρώ. Επομένως, παραμένει υπόλοιπη ανεξόφλητη οφειλή...31.385,66 ευρώ". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, κατ' αποδοχή της εφέσεως του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος και μετ' εξαφάνιση της αντιθέτως αποφανθείσης αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που είχε απορρίψει ως αβάσιμη την αγωγή του περί καταβολής οφειλομένου από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα υπολοίπου εργολαβικής αμοιβής, εκ της καταρτισθείσης μεταξύ τους και εκτελεσθείσης συμβάσεως μισθώσεως έργου, δέχθηκε κατά ένα μέρος αυτή και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα στην καταβολή του προαναφερθέντος ποσού με το νόμιμο τόκο από την 1-2-2004.

Με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' επίκληση πλημμελειών από το άρθρο 559 αριθμ. 8, 9,10, 11 και 20 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη αντίστοιχα: α)διότι έλαβε υπόψη πράγματα μη προταθέντα από τον αναιρεσίβλητο και συγκεκριμένα δέχθηκε ότι οφείλονται στον αναιρεσίβλητο τα μνημονευόμενα στην απόφαση τιμολόγια, παρά το ότι ο τελευταίος ουδέποτε ισχυρίσθηκε αυτό, αντιθέτως συνομολογούσε ότι όλα έχουν εξοφληθεί, γεγονός που επιβεβαιώθηκε με την υπ' αριθμ. 1752/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών και από το από 283-2005 έγγραφο σημείωμα που κατέθεσε ο ίδιος κατά τη συζήτηση της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων που είχε ασκήσει εναντίον της, β)δέχθηκε πράγματα ως αληθινά χωρίς απόδειξη, με το να δεχθεί ότι "τα προσκομισθέντα από την ίδια επτά τιμολόγια που αφορούσαν το επίδικο έργο δεν εξοφλήθηκαν ολοσχερώς πλην δύο εξ αυτών και παρά το ότι τουλάχιστον το υπ' αριθμ. 13/25-9-2003 τιμολόγιο φέρει ρητή αναφορά ότι είναι εξοφλημένο πλήρως", γ) παραμόρφωσε το περιεχόμενο του προαναφερθέντος τιμολογίου με το να δεχθεί ότι "αυτό εξακολουθεί δήθεν ανεξόφλητο ενώ ρητά επ' αυτού υπάρχει αναφορά ότι έχει εξοφληθεί και επομένως εσφαλμένα το συνυπολόγισε στα δήθεν οφειλόμενα από την ίδια" και δ)επιδίκασε στον αναιρεσίβλητο "την αξία μέρους των τιμολογίων που εξέδωσε για το επίδικο έργο, κάτι που αυτός ουδέποτε ζήτησε". Οι λόγοι αυτοί, ανεξαρτήτως του ότι είναι απαράδεκτοι, προεχόντως, διότι, υπό την κατ' επίφαση επίκληση των πλημμελειών αυτών, πλήττουν την εκτίμηση από το Εφετείο των συνιστώντων την ουσία της υποθέσεως πραγματικών περιστατικών, η οποία κατ'άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου είναι απορριπτέοι επιπλέον: Ο υπό στοιχείο α ως απαράδεκτος, διότι ο επικαλούμενος ισχυρισμός δεν αποτελεί πράγμα κατά την προαναφερθείσα έννοια του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Ο υπό στοιχείο β ως αβάσιμος, διότι, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του και κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού έλαβε υπόψη τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, την χωρίς όρκο εξέταση του ενάγοντος, τις ένορκες βεβαιώσεις που μνημονεύει ειδικώς και όλα τα επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα και ως εκ τούτου δεν δέχθηκε χωρίς απόδειξη τον περί μη ολικής εξοφλήσεως ισχυρισμό της αναιρεσείουσας. Ο υπό στοιχείο γ ως απαράδεκτος, προεχόντως λόγω αοριστίας, εφόσον δεν αναφέρεται το ακριβές περιεχόμενο του φερομένου ως παραμορφωθέντος τιμολογίου και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, διότι δεν υπάρχει παραδοχή στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι το συγκεκριμένο τιμολόγιο εξακολουθεί ανεξόφλητο και ως εκ τούτου το εφετείο δεν υπέπεσε σε διαγνωστικό σφάλμα αλλά αντιθέτως αξιολογώντας και το εν λόγω αποδεικτικό στοιχείο χωρίς να το εξαίρει ειδικότερα σε συνδυασμό και με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα κατέληξε στο ως άνω σαφές αποδεικτικό του πόρισμα και τέλος ο υπό στοιχείο δ, ως απαράδεκτος, διότι η μερική παραδοχή του αγωγικού αιτήματος δεν συνιστά επιδίκαση μη αιτηθέντος. Ο ίδιος λόγος κατά το μέρος του με το οποίο επιχειρείται θεμελίωση στον αριθμό 11 είναι απαράδεκτος λόγω αοριστίας, εφόσον δεν γίνεται αναφορά των στοιχείων που τον θεμελιώνουν.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα τα οποία οι διάδικοι νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 335, 338 έως 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, αρκεί να καθίσταται απολύτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν από τους διαδίκους, αρκεί δηλαδή η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο. Εξάλλου, για την λήψη υπόψη δικαστικής ομολογίας, απαιτείται επίκληση αυτής και επομένως η παράλειψη της προσβαλλομένης αποφάσεως να λάβει υπόψη δικαστική ομολογία, αν δεν την έχει επικαλεσθεί ο αντίδικος, δεν λαμβάνεται υπόψη, ενώ εξάλλου ο λόγος αναιρέσεως, περί μη λήψεως υπόψη ομολογίας, είναι απαράδεκτος αν δεν αναφέρεται ότι έγινε επίκληση της ομολογίας ενώπιον του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Τέλος, ο από την ανωτέρω διάταξη λόγος, όταν με αυτόν προβάλλεται μη λήψη υπόψη εξώδικης ομολογίας, δεν θεμελιώνεται αν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη το έγγραφο από το οποίο συνάγεται κατά το λόγο αναιρέσεως εξώδικη ομολογία (ΑΠ 545/1993). Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα με τον πρώτο πρόσθετο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 11 γ' ΚΠολΔ, μέμφεται το Εφετείο ότι δεν έλαβε υπόψη τα "έγγραφα-ομολογίες" που αυτή νόμιμα επικαλέστηκε και προσκόμισε και από τα οποία αποδεικνυόταν και προέκυπτε ομολογία του αναιρεσιβλήτου ως προς τον ουσιώδη ισχυρισμό της περί ολικής, και όχι μόνο μερικής, όπως δέχθηκε το Εφετείο, εξοφλήσεως της απαιτήσεως του αναιρεσιβλήτου και συγκεκριμένα, δεν έλαβε υπόψη 1) το από 28-3- 2005 έγγραφο σημείωμα που κατέθεσε ο αναιρεσίβλητος κατά τη συζήτηση της αίτησής του ασφαλιστικών μέτρων και την επ' αυτής εκδοθείσα 1752/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, 2)το κείμενο της επίδικης αγωγής αυτού με την οποία συνομολογεί καταβολές που αγνοήθηκαν από το Εφετείο, 3)αντίγραφο του βιβλιαρίου καταθέσεων και αναλήψεων της EUROBANK ΑΕ, από το οποίο, κατά την αναιρεσείουσα αποδεικνύονται καταβολές που δεν έλαβε υπόψη το εφετείο και 4) το κείμενο των πρωτόδικων προτάσεων του αναιρεσιβλήτου, στις οποίες συνομολογεί την πλήρη εξόφληση των εκδοθέντων από τον ίδιο τιμολογίων. Ο λόγος είναι αβάσιμος, ως προς το σκέλος του περί μη λήψεως υπόψη εγγράφων, διότι από την ρητή διαβεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη "όλα τα νομίμως προσκομιζόμενα με επίκληση από τους διαδίκους έγγραφα" σε συνδυασμό και με τις προαναφερθείσες παραδοχές του, δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι το Εφετείο προς σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τα παραπάνω έγγραφα,. Ο ίδιος λόγος κατά το μέρος του με το οποίο επικαλείται η αναιρεσείουσα ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη την προκύπτουσα από αυτά δικαστική ομολογία του αναιρεσιβλήτου περί εξόφλησης εκ μέρους της όλων των εκδοθέντων από αυτόν τιμολογίων είναι, προεχόντως, απαράδεκτος λόγω αοριστίας, εφόσον δεν γίνεται στο αναιρετήριο μνεία της επίκλησης στο Εφετείο από την αναιρεσείουσα τέτοιας ομολογίας, και δεν συντρέχει εδώ καμιά από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ. Σε κάθε περίπτωση ο λόγος είναι αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ επισκόπηση των ενώπιον του εφετείου προτάσεων της αναιρεσείουσας, αυτή δεν επικαλέσθηκε τέτοια ομολογία. Αβάσιμος είναι τέλος ο ίδιος λόγος και ως προς την αιτίαση της μη λήψης υπόψη από το Εφετείο εξώδικης ομολογίας που συνάγεται από τα προαναφερθέντα έγγραφα, αφού κατά τα προεκτεθέντα ελήφθησαν υπόψη από το Εφετείο.

Με τον δεύτερο και τελευταίο πρόσθετο λόγο από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη έλλειψη νόμιμης βάσης και ειδικότερα ανεπαρκείς αιτιολογίες, διότι αν υπολόγιζε ορθά τις καταβολές και τις ομολογίες του αναιρεσιβλήτου, όφειλε να απορρίψει την αγωγή άλλως να διατάξει απόδειξη ως προς το ζήτημα της πληρωμής όλων των τιμολογίων. Ο λόγος είναι απαράδεκτος, προεχόντως λόγω της αοριστίας του, εφόσον δεν προσδιορίζεται ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η προσβαλλόμενη, σε κάθε περίπτωση δε, διότι υπό την κατ' επίφαση επίκληση της πλημμέλειας αυτής, πλήττεται η ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η ηττηθείσα αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183, 191 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16 Οκτωβρίου 2014 αίτηση και τους από 27 Οκτωβρίου 2014 πρόσθετους λόγους της ανώνυμης τεχνικής εταιρείας με την επωνυμία "…" για αναίρεση της 387/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, το ποσό των οποίων ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 27 Οκτωβρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 9 Μαΐου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ