339/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 339 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 339/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Δημάδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη και Κωνσταντίνο Τσόλα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Π. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταμάτη Γρύλλη.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. χας Π. Π. του Σ., για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατέρας της Μ. Π. του Π., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μπύρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-3-1994 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 236/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 220/2008 οριστική του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-5-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 9-5-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, από την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 20 του Κ.Πολ.Δ., κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, συνάγεται ότι ο δι' αυτής προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως ιδρύεται μόνον όταν το δικαστήριο κατά προφανή παρανόηση, ήτοι μη ορθή ανάγνωση του περιεχομένου αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 432 επ.

Κ.Πολ.Δ., εγγράφου, εδέχθη ως μνημονευόμενα σ αυτό πραγματικά περιστατικά, τα οποία, όμως, είναι καταδήλως διάφορα των πράγματι διαλαμβανομένων στο έγγραφο αυτό, ακολούθως δε, στηριζόμενο αποκλειστικώς στο εν λόγω έγγραφο ή κυρίως σε αυτό, οδηγείται σε ουσιαστική κρίση βλαπτική για τον επικαλούμενο τον ως άνω αναιρετικό λόγο.

Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως δεν ιδρύεται οσάκις το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέπεσε σε διαγνωστικό σφάλμα, αλλ' αναγιγνώσκοντας το περιεχόμενο του εγγράφου όπως αυτό πράγματι έχει, άγεται εξ αυτού, συνεκτιμώντας και το περιεχόμενο των λοιπών αποδεικτικών μέσων, σε κρίση διαφορετική από εκείνη, την οποία εκλαμβάνει ως ορθή ο προβάλλων ότι εχώρησε παραμόρφωση του εγγράφου.

Τούτο δε διότι η τοιαύτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, εξαχθείσα από το αληθές περιεχόμενο του εγγράφου, είναι, κατά την διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., αναιρετικώς ανέλεγκτη. Η παραμόρφωση του εγγράφου μπορεί να γίνει και αρνητικώς όταν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να αναγνώσει κρίσιμα σημεία του περιεχομένου του αποδεικτικού εγγράφου, ασκούντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση με τους πρώτο και δεύτερο, κατά το πρώτο μέρος, λόγους αναιρέσεως, καταλογίζεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τους αριθμούς 11γ και 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., πράγματι όμως από τον αριθμό 20, κατ' ορθή υπαγωγή του στον λόγο αυτό διαλαμβανομένου νομικού σφάλματος, διότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο α) του υπ' αριθμ. 50655 ναυτικού φυλλαδίου του εναγομένου αναιρεσιβλήτου, με το να δεχθεί ότι αυτός ναυτολογήθηκε το έτος 1960, ενώ στο εν λόγω έγγραφο ως χρόνος ναυτολογήσεως αναφέρεται το έτος 1966, β) της από 9/5/1989 επιστολής του πατέρα του αναιρεσείοντος ενάγοντος προς τον ίδιο, στην οποία αναφέρεται ότι αυτός (ενάγων) για την αγορά των στην αγωγή αναφερομένων ακινήτων κατέβαλε το ποσό των 7.217 δολλαρίων ΗΠΑ, καθώς και διάφορα στοιχεία αναφορικώς με την απαλλοτρίωση ακινήτων των διαδίκων προς εφαρμογή του ρυμοτομικού σχεδίου της πόλεως Ρόδου, τα οποία το Εφετείο, κατά τον αναιρετικό αυτό λόγο, παρέλειψε να αναγνώσει.

Όπως προκύπτει από το υπό στοιχ. α' ως άνω έγγραφο, παραδεκτώς επισκοπούμενο κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ προς διακρίβωση της βασιμότητος του άνω αναιρετικού λόγου, χρόνος ναυτολογήσεως του εναγομένου ήταν πράγματι το έτος 1966 και όχι το έτος 1960 που αναφέρεται στην προσβαλλομένη απόφαση. Πλην όμως ο χρόνος αυτός διηγηματικώς αναφέρεται στην προσβαλλομένη απόφαση, στα πλαίσια της πραγματικής επιχειρηματολογίας, προς υποδήλωση της επαγγελματικής δραστηριότητος του αναιρεσιβλήτου και της οικονομικής του δυνατότητος, ως ναυτικού, να αγοράσει με δικά του χρήματα τα στην αγωγή αναφερόμενα ακίνητα.

Επομένως, η υπό του αναιρεσείοντος επικαλούμενη παραμόρφωση του ανωτέρω εγγράφου, ως αναγόμενη σε ζήτημα που καμία έννομη επιρροή δεν ασκεί στην έκβαση της δίκης, είναι απαράδεκτη και απορριπτέα. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε, ορθώς ανέγνωσε το περιεχόμενο του ανωτέρω υπό στοιχ.

β' εγγράφου, ούτε δε και εστήριξε την ουσιαστική του κρίση περί της μη συμβολής του ενάγοντος στην αγορά των στην προσβαλλομένη απόφαση αναφερομένων ακινήτων διά της καταβολής του στην ίδια απόφαση αναφερομένου χρηματικού ποσού, κυρίως ή αποκλειστικώς στο περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, το οποίο συνεξετίμησε ως δικαστικό τεκμήριο με τα άλλα αποδεικτικά μέσα (μάρτυρες έγγραφα κ.λ.π.), ειδικώς δε αξιολόγησε το αποδεικτικό του περιεχόμενο, λαμβάνοντας υπόψη την στο έγγραφο αυτό διαλαμβανομένη ανωτέρω καταβολή.

Επομένως, η προαναφερομένη αιτίαση, ως προς την παραμόρφωση του υπό στοιχ. Β' εγγράφου, είναι αβάσιμη και απορριπτέα. Τέλος, με τον δεύτερο, κατά το δεύτερο μέρος, λόγο αναιρέσεως πλήσσεται η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο εσφαλμένως εδέχθη "ότι για την καταβολή δεν υπάρχει οποιαδήποτε απόδειξη".

Η αιτίαση όμως αυτή, διά της οποίας, υπό την επίκληση της ελλείψεως νομίμου βάσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, πλήσσεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, περί του εάν δηλαδή ο ενάγων συμμετείχε ή όχι στην αγορά των ακινήτων διά της καταβολής χρηματικού ποσού έναντι του τιμήματος, είναι απαράδεκτη και απορριπτέα.

Μη υπάρχοντος άλλου αναιρετικού λόγου προς έρευνα η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΛΟΓΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26/5/2009 αίτηση του Ν. Π. κατά της Ε. Π. για αναίρεση της 220/2008 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Φεβρουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ